ไม่มีวันปล่อยมือ

ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู แพรวาก็รีบวิ่งหน้าตื่นไปที่ประตู และทันทีที่เขาเห็นใบหน้ากังวลของเธอก็รีบเดินเข้ามาหาก่อนจะดึงเธอมากอดไว้

“ เป็นอะไรแพรวา เกิดอะไรขึ้น ”

“ คุณพ่อกับคุณแม่ของคุณมาที่นี่ค่ะ ”

“ แล้ว ? ”

“ ก็... ท่านก็มากินทานอาหารที่แพรเตรียมไว้ให้คุณ แล้ว... แล้วท่านก็พูดจาหลายอย่างแปลกๆ ” คำพูดนั้นทำให้ติณภพหัวเราะร่วน

“ แปลกๆ นั่นแหละคือคาแร็คเตอร์ป๊ากับแม่ของผม ท่านเป็นคนตลก เฟรนด์ลี่ ใจดี ”

“ คุณบอกท่านเกี่ยวกับแพรเหรอคะ ”

“ ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจจะบอก แต่ท่านเห็นผมไม่ค่อยนอนที่บ้านก็เลยโดนสอบสวน ก็เลยบอกไป ”

“ บอกว่ายังไงคะ ”

“ แล้วแพรคิดว่ายังไงล่ะ ”

เขาถามยิ้มๆ พลางเดินไปที่โต๊ะอาหาร โดยมีเธอเดินตามมาติดๆ

“ หิวแล้ว คิดถึงฝีมือแพรจะแย่ ” เธอตักข้าวใส่จานให้เขา แต่ก็ยังไม่หยุดซักไซ้

“ คุณติณยังไม่บอกแพรเลยว่าบอกท่านว่ายังไง ”

“ แล้วแพรบอกท่านว่าไงล่ะ ”

“ ก็... ตอนแรกแพรไม่รู้นี่คะว่าท่านรู้มากน้อยแค่ไหน แพรก็เลยโกหกว่าตัวเองเป็นแม่บ้านคนใหม่ ” คำตอบนั้นทำให้เขาหัวเราะร่วน

“ หัวเราะอะไรนักหนาล่ะคะ แพรไม่ขำด้วยเลย ตกใจไปหมด ”เธอว่าพลางส่งค้อนให้เขาวงใหญ่

“ แล้วท่านว่าไงต่อ ”

“ ท่านก็ว่า... ”

“ ว่า... ”

“ ท่านอยากมีหลานหลายๆ คนอะไรทำนองนั้นน่ะค่ะ ”

“ พ่อแม่ผมท่านอยากมีหลานน่ะ บ่นมาหลายทีแล้ว ”

“ แต่เราไม่ได้อยู่ในฐานะ เอ่อ ฐานะที่จะเป็นแบบนั้น ”

เธออ้อมแอ้มพูดอย่างเจียมตัว

เขาจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนดึงเข้าไปนั่งตัก

“ ตอบผมหน่อยสิ ”

“ อะไรคะ ”

“ รู้สึกยังไงกับผม ” เธอจ้องตาเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนอ้อมแอ้มตอบ

“ คุณติณเป็นผู้ชายที่ดีมาก ใจดี มีเมตตา ไม่ใช่แค่กับแพร แต่กับทุกคนด้วยค่ะ ”

“ เท่านั้นเองเหรอ ”

“ ก็... คุณดี ดีมากจริงๆ ”

“ ถ้าดีขนาดนี้ ไม่คิดจะหลงรักผมบ้างหรือไง ”

คำถามนั้นเล่นเอาเธอไปไม่เป็นเลยทีเดียว ไม่รู้จะตอบอะไรออกมาดี จึงเลือกที่จะเงียบ