บางสิ่งที่คืบคลานมาที่หน้าขา

“ สวัสดีค่ะคุณติณ ”

“ ขอโทษที่ไม่ได้เจอกันตอนเย็นนะ พอดีติดประชุมยาวเลย ”

“ ไม่เป็นไรค่ะ ”

“ โทรมาบอกว่าถึงบ้านแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ ฝันดี ”

“ ฝันดีค่ะคุณติณ ” เธอตอบกลับ ก่อนเขาจะวางสายไป

“ ทำไมจะต้องบอกว่าถึงบ้านแล้วด้วยนะ ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ก็แค่ผู้ซื้อผู้ขาย ” เธอพึมพำแต่ก็อดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ ก็ไม่รู้ว่ายิ้มทำไมเหมือนกัน

แพรวาพบว่าตัวเองยิ้มค้างอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งผล็อยหลับไปในที่สุด

วันถัดมา

พี่สุพรรณี เลขานุการท้องแก่ของท่านประธานโทรศัพท์มาบอกกับแพรวาว่า เธอเกิดท้องแข็งกะทันหันตอนตีสี่ครึ่ง สามีจึงต้องพาไปแอดมิทที่โรงพยาบาลเพื่อรอดูอาการ

แต่สิ่งที่ทำให้แพรวาตื่นเต้นคือ วันนี้จะมีการประชุมสรุปผลงานไตรมาสนี้ และเธอจะต้องเข้าประชุมกับคุณติณภพแทนพี่สุนั่นเอง

“ พี่สุคะ แล้วแพรจะต้องทำยังไงบ้าง กลัวจะไปทำอะไรเสียงานจังเลยค่ะ ”

“ น้องแพรไม่ต้องกังวลเลย พี่สุเขียนสิ่งที่ต้องทำส่งไปในไลน์ให้แล้ว มั่นใจหน่อยนะ น้องแพรเก่งอยู่แล้ว อีกอย่างน้องแพรก็มีท่านประธานอยู่ข้างๆ ตลอด จะกลัวอะไรล่ะ ”

“ ขอบคุณค่ะพี่สุ ” เธอตอบกลับก่อนอีกฝ่ายจะวางสาย

เธอรีบลุกขึ้นมาเตรียมตัว ไม่ลืมที่จะแวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งกินมื้อเช้าก่อนเพราะกลัวว่าจะไปปวดท้องปวดไส้ในขณะที่กำลังประชุม แล้วทำให้ท่านประธานต้องขายหน้าว่าไม่เป็นมืออาชีพ

วันนี้ถึงที่ทำงานเร็วกว่าเมื่อวาน เธอตระเตรียมเอกสารและทุกอย่างตามที่พี่สุบอก และทบทวนเพื่อไม่ให้มีอะไรขาดตกบกพร่องจนกระทั่งมั่นใจดีแล้ว

อีกสิบนาทีเก้าโมง ใกล้จะถึงเวลาประชุม เสียงสัญญาณดังจากลิฟท์ ประตูเปิด และผู้ที่เดินออกมาก็ทำให้หัวใจของแพรวาที่ตื่นเต้นอยู่แล้วยิ่งเต้นแรงมากขึ้น

“ สวัสดีค่ะคุณติณภพ ” เธอกล่าวทักทายและยกมือไหว้ตามมารยาท ในฐานะลูกน้องที่มีต่อเจ้านาย เขายิ้มหวานแล้วเดินเข้ามาสวมกอด ก่อนจะปล้ำจูบไซ้เธอเป็นการใหญ่ จนเธอต้องผลักไสให้เขาหยุด

“ คุณ... ทำอะไรคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าหรอก ”