บทที่ 28 กระแทกใส่หน้าเธอเข้าเต็มเปา

นับตั้งแต่ไป๋ซีเยว่รู้จักเขามา ก็รู้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีมาก แม้ว่าจะเย็นชาเฉยเมย ทำให้คนที่พบเห็นเกิดความประหวั่นพรั่นพรึง แต่มารยาทที่ควรมี เขาก็ไม่ขาดเลยแม้แต่อย่างเดียว

ทั้งสองคนรู้จักกัน เดทกันแล้วแต่งงาน กระทั่งหย่าจนถึงตอนนี้ จี้เหลียนเฉิงไม่เคยทำเรื่องล้ำเส้นมาก่อน

สำหรับเขาแล้ว การยื่นมือไปบังคับพวงมาลัยของคนอื่น ก็เป็นเรื่องที่เสียมารยาทมากแล้ว

ไป๋ซีเยว่คิดในใจว่ามีอะไรให้พูดกัน

แต่เห็นได้ชัดว่าจี้เหลียนเฉิงไม่คิดแบบนั้น

วินาทีถัดไป เขาก็เปิดประตูรถ “ลงมา พวกเรามาพูดกันให้ชัดเจน”

ไป๋ซีเยว่ไม่ขยับ “ไม่มีอะไรต้องพูด หลังจากนี้ฉันหรือคุณจะแต่งงานมีลูก ล้วนเป็นเรื่องของพวกเรา ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับอีกฝ่าย เพียงแต่ ฉันหวังว่าคุณจะไม่ยกเรื่องมู่มู่ขึ้นมาอีก ไม่ว่ายังไง ฉันก็ไม่มีทางยกสิทธิ์ในการเลี้ยงดูของมู่มู่ให้คุณเด็ดขาด

เขาเอ่ย “ผมเคยบอกไปแล้วว่า ผมไม่ได้ต้องการจะแย่งมู่มู่กับคุณ ผมเพียงแค่บอกว่า…”

จี้เหลียนเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มมาก รู้สึกได้เลยว่า อารมณ์ของเขาดิ่งอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันก็พูดไปแล้วเช่นกัน” ไป๋ซีเยว่ขัดเขา “ไม่ต้องให้คุณสิ้นเปลืองความคิด ลูกสาวของฉัน ย่อมต้องดูแลเอาใจใส่อย่างดี จะว่าไป ถ้าคุณคิดว่ามู่มู่เป็นตัวหน่วงเหนี่ยวความรักของคุณ ตอนนี้ฉันจะพาเธอไป…”

“ไป๋ซีเยว่!” จี้เหลียนเฉิงเอ่ยตัดบทเธอด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “คุณถึงกับต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยหรอ ผมบอกไปแล้วว่า ผมไม่ได้มีความรัก หลังจากนี้ก็ไม่แต่งงาน…”

เขาตะคอก แต่เสียงของเธอดังกว่าเขา “คุณตะคอกทำไม?! ฉันพูดไปแล้วว่า คุณจะเป็นยังไง ฉันไม่สนใจ! มันไม่เกี่ยวกับฉัน! คุณฟังเข้าใจมั้ย!”

เสียงของเธอแหลมขึ้นหลายส่วน แหลมจนปิดบังความรู้สึกหดหู่และอารมณ์ดิ่งได้

จี้เหลียนเฉิงเห็นแค่ว่าเธอระเบิดอารมณ์ แต่กลับไม่เข้าใจ นี่เป็นเพียงแค่การปกปิดของเธอ

เธอใช้อารมณ์ที่เกือบจะหลุดการควบคุมมาปกปิดความสับสนและริษยาของเธอ

ในแผนกสูติ เธอเห็นใบหน้าด้านข้างของเด็กสาวคนนั้นอย่างชัดเจน

ไม่ใช่เด็กสาวที่เข้าคฤหาสน์ตระกูลจี้อย่างคุ้นเคยคนนั้นแล้วจะเป็นใครกัน

เรื่องการมีบุตรก็มีกำหนดการแล้ว เขากลับยังพูดจาหลอกลวงคนอื่นที่นี่อีก

น่าขันจริงๆ

ก่อนหน้านี้ เธอยังถึงขั้นเพ้อฝันว่าจี้เหลียนเฉิงยังคงมีความรู้สึกรักและอาลัยอาวรณ์ในตัวเธออยู่ใช่หรือไม่

สุดท้ายก็พิสูจน์ให้เห็นว่าทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องน่าขันอันเพ้อฝันของเธอ

ความจริงกระแทกใส่หน้าเธอเข้าเต็มเปา

ใช่แล้ว เธอควรจะรู้นานแล้วว่า จี้เหลียนเฉิงไม่เคยรักเธอ ไม่ว่าจะไม่เคยเป็นฝ่ายรุกในชีวิตแต่งงาน หรือว่าการไม่ปฏิเสธในตอนที่เธอเอ่ยเรื่องหย่าขึ้นมา

“คุณลงมาจากรถก่อน” เสียงของจี้เหลียนเฉิงอ่อนลงไม่น้อย “พวกเราเข้าไปคุยกัน”