บทที่ 3 มักจะมีคนให้เธอไปดูตัว

ทุกคนล้วนไม่กล้าส่งเสียงดังออกมา

บนเตียงผ่าตัด มีความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็คือหนึ่งชีวิต

เดิมช่วงเช้าของวันนี้ไม่มีเคสที่ไป๋ซีเยว่ต้องผ่าตัด ดังนั้นเมื่อคืนเธอถึงได้ปล่อยให้ตัวเองดื่มเหล้าไป แต่ใครจะไปรู้ว่า เพิ่งจะมาถึงโรงพยาบาลก็ถูกเรียกเข้าไปในห้องผ่าตัดฉุกเฉิน ล้างมือเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ขึ้นไปทำการผ่าตัด

การปลูกถ่ายอวัยวะให้ผู้ป่วยเกิดปัญหาการเชื่อมต่อหลอดเลือด มีความเสี่ยงที่จะเลือดออกเยอะได้ทุกเวลา ผู้ป่วยที่มีเนื้องอกเสียเลือดมากในการผ่าตัดนั้นต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย เทวดาก็ช่วยกลับมาไม่ได้

ดังนั้นไป๋ซีเยว่ถึงได้บันดาลโทสะขนาดนี้

แต่ทุกคนล้วนรู้ว่านี่มันไม่ปกติ

แต่ก่อนถึงแม้ว่าคุณหมอไป๋จะโมโห แต่ก็ไม่ได้ระเบิดอารมณ์แบบนี้

กว่าจะเสร็จสิ้นการผ่าตัดก็เป็นเวลาสามชั่วโมงหลังจากนั้น

เมื่อวานไป๋ซีเยว่ถูกเคี่ยวกรำตลอดทั้งคืน ตอนนี้เมื่อผ่าตัดเสร็จ ก็รู้สึกเพียงแค่ว่าแทบจะสิ้นชีวิตแล้ว เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างมือ พิงร่างเข้ากับตู้เสื้อผ้าแล้วหลับตาลงครู่หนึ่ง

หัวหน้าพยาบาลศัลยศาสตร์ทางเดินปัสสาวะเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา

ไป๋ซีเยว่ลืมตามองและหลับตาลง “คุณก็มาหรอ?”

หัวหน้าพยาบาลเอ่ยว่า “พวกที่ทำให้เป็นห่วงกลุ่มหนึ่ง ถ้าหากว่าเกิดเรื่อง ใครก็อย่าได้คิดจะฉลองปีใหม่เลย ซีเยว่ โชคดีที่มีคุณอยู่ ไม่อย่างนั้นยุ่งยากแน่นอน”

หลินจื้อฟางอายุใกล้จะเกษียณแล้ว หลายปีก่อนหน้าค่อนข้างดูแลไป๋ซีเย่ว เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สามารถสนทนากับไป๋ซีเยว่ได้อย่างปกติ

ไป๋ซีเยว่ขมวดคิ้ว แพขนตาหนาทำให้เกิดเงาจางๆชั้นหนึ่งบนใบหน้า

เป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่ทุกครั้งที่เจอไป๋ซีเยว่ หัวหน้าพยาบาลก็ยังคงทึ่งในความสวย เธออดไม่ได้ที่จะมองใบหน้าที่ดูเหมือนจะใกล้เคียงกับความสมบูรณ์แบบ พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เหนื่อยแย่เลยสินะ? ไม่สู้ฉันให้คนสั่งข้าวเที่ยงมาให้คุณสักหน่อย คุณกินแล้วก็นอนพักให้ห้องเข้าเวรนี้ครู่หนึ่ง”

ตอนบ่ายยังมีเคสที่ต้องผ่าตัดอีก ก่อนทำการผ่าตัดต้องวิเคราะห์ตัวเลขผลการตรวจของผู้ป่วย จะมีเวลานอนเสียที่ไหน

เธอส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ ทนไหว”