บทที่ 42 คุณอย่าหลบซ่อน

เรื่องนี้ถึงยังไงก็ปิดบังเอาไว้ไม่ได้อยู่แล้ว ทางด้านของป้าจางก็จะไม่พูดโกหกให้กับเธอ ถ้าอย่างนั้นสู้ให้เธอคว้าโอกาสแรกเอาไว้ซะ ถึงยังไงเธอจากออกมากี่โมง ฟ้าดินรู้ ตัวเธอเองรู้

คำพูดนี้พอได้ยินมาถึงหูของจี้เหลียนเฉิง กลับเหมือนกับเสียงฟ้าผ่า

“แฟน? ใคร?”น้ำเสียงของเขาตื่นตระหนกอยู่ไม่น้อย

ไป๋ซีเยว่พูดโกหกแล้ว อารมณ์ความรู้สึกเลยประหม่านิดหน่อยอย่างเลี่ยงไม่ได้ แน่นอนว่าฟังคำโกหกของอีกฝ่ายไม่ออกเป็นธรรมดา

เธอพูดขึ้น“พอได้แล้วคุณจี้ คุณไม่ต้องปิดบังฉันแล้วล่ะ ฉันกำลังขับรถ ไม่คุยกับคุณแล้ว”

เธอวางสายไปเลยทันที

จี้เหลียนเฉิงอึ้งตะลึงไปสองสามวินาที หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออกไปหาหมายเลขหนึ่ง

ส่วนไป๋ซีเยว่มาถึงโรงพยาบาล เข้าร่วมการส่งมอบเวรแผนก จากนั้น ก็ถูกหลิวฉางเลี่ยงเรียกไปที่ห้องทำงาน

“ผ.อ.”

หลิวฉางเลี่ยงกำลังก้มหน้ามองเวชระเบียนผู้ป่วยอยู่“นั่งลงสิ”

ไป๋ซีเยว่นั่งลง“ท่านเรียกพบฉันเหรอคะ?”

หลิวฉางเลี่ยงยื่นเวชระเบียงผู้ป่วยในมือให้กับเธอ“เฉียนควนโทรศัพท์หาคุณแล้ว? คุณดูสักหน่อย นี่เป็นเวชระเบียนผู้ป่วยของญาติคนนั้นของเขา”

ไป๋ซีเยว่รับมา“เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วมากเลย ผู้ป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่ง? แล้วจะเปลี่ยนโรงพยาบาลทำไมล่ะคะ รักษาที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งไปเลยก็ได้แล้วนะคะ”

โรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งของจังหวัด ขนาด ชื่อเสียงแน่นอนว่าดีกว่าฝู้เจี่ยอยู่แล้ว

หลิวฉางเลี่ยงพูดขึ้น“โรงพยาบาลอันดับหนึ่งเป็นโรงพยาบาลที่รับรักษาโรคติดต่อมากที่สุด อันนี้คุณก็ทราบสินะ?”

ไป๋ซีเยว่พูดขึ้น“ทราบค่ะ โรงพยาบาลของพวกเราก็เป็นโรงพยาบาลที่กำหนดเหมือนกัน แต่ตอนนี้ผู้ป่วยต่างก็ไปรวมอยู่ที่โรงพยาบาลรัฐ……ด้วยเหตุนี้เขาก็เลยไม่ไปรักษาที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่ง? น่าขำ ผู้ป่วยที่รักษาโรคปอดอักเสบก็ล้วนแต่อยู่ในแผนกโรคติดต่อ แยกตัวออกไปอยู่แผนกเดียวแล้ว……”