บทที่ 43 ที่นั่งข้างคนขับมีแค่คุณเท่านั้นที่เคยนั่ง

ไม่ใช่นัดบอดก็ดี

ไป๋ซีเยว่ตอบตกลง

เธอเพิ่งจะออกจากห้องทำงานผ.อ. โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

เธอรับสาย ก่อนจะเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล“ใครคะ?”

เสียงของจี้เหลียนเฉิงดังขึ้นมา“ไป๋ซีเยว่ คุณบอกมาตามความจริง ผู้หญิงเมื่อคืน ใช่คุณใช่ไหม?”

ฝีเท้าของไป๋ซีเยว่หยุดชะงักลงทันที

ฟังออก ว่าในน้ำเสียงของจี้เหลียนเฉิง มีความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นมาอย่างที่ไม่ได้มีบ่อยๆ

เขาถามแบบนี้ แสดงว่าความทรงจำของเรื่องเมื่อคืนของเขาคลุมเครือไม่ชัดเจน

ไป๋ซีเยว่แอบสูดหายใจหนึ่งที ยังไม่ได้พูดอะไร จี้เหลียนเฉิงก็เปิดปากพูดขึ้นมาอีก

เขาถาม“ไป๋ซีเยว่ คุณบอกผมมา ว่าเป็นคุณ ใช่ไหม?”

ครั้งนี้ ในน้ำเสียงของเขาไม่มีรีบร้อนลนลานแล้ว เต็มไปด้วยความกดขี่และความเจ็บปวดที่สังเกตได้ยาก

ไป๋ซีเยว่รู้สึกเหมือนกับว่าก้นบึ้งภายในใจเกิดระลอกคลื่นขึ้นมาอีกแล้ว เป็นการสั่นสะเทือนที่เธอไม่สามารถควบคุมได้

เธอเปิดปากพูดขึ้นอย่างเย็นชา“ไม่ใช่”

พูดจบ เธอก็วางสายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดถามที่เคาน์เตอร์พยาบาล“เตียงสามสิบสองเจาะเลือดแล้วยัง?”

ต่อมา ก็ทำงานตามปกติ

เธอไม่มีเวลาไปดูโทรศัพท์อีก

เลิกงานแล้วก็ไปรับมู่มู่ ไปถึงศูนย์การเรียนรู้ระดับต้นอย่างรวดเร็ว ถึงนึกได้ว่ายังไม่ได้ซื้อสตรอเบอร์รี่

วันๆวุ่นไปวุ่นมาอย่างไม่หยุดไม่หย่อนเหมือนกับลูกข่าง จู่ๆภายในใจของไป๋ซีเยว่ก็เกิดความรู้สึกที่เศร้าเสียใจเป็นพิเศษขึ้นมา

จากความสามารถของเธอ สามารถใช้ชีวิตที่สงบสุขในช่วงเวลาที่สุขสบายในอีกแบบหนึ่งได้เลย

แต่ตอนนี้ วันๆเธอรู้สึกเหนื่อยกับการทำงานรับใช้ประชาชนอย่างขยันหมั่นเพียร

เธอฟุบลงไปที่พวงมาลัย ผ่อนคลายอารมณ์ของตัวเองสักพัก วันเวลาตัวเองเป็นคนเลือกเอง งานที่ทำก็เป็นงานที่ตัวเองชอบ แม้ว่าจะเหนื่อยสักหน่อย แต่ก็ยังสามารถสร้างคุณค่าได้อยู่……พอคิดแบบนี้ ก็รู้สึกเหมือนกับปลอบประโลมขึ้นมาทันที

ก่อนลงจากรถ เธอกำหมัดให้กำลังใจตัวเอง“สู้ๆ！”

แต่ปรากฏว่า เห็นคนรูปร่างสูงใหญ่ที่เธอทั้งรักทั้งเกลียดคนนั้นที่ศูนย์การเรียนรู้ระดับต้นอีกครั้ง

ถ้าคนที่เธอมารับไม่ใช่ลูกบังเกิดเกล้าของตัวเอง ไป๋ซีเยว่อยากจะหันตัวแล้วจากไปจริงๆ