บทที่ 50 มีความรู้สึกหวั่นไหวไหม

คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็คือจี้เหลียนเฉิงกับมู่มู่

มู่มู่ดิ้นหลุดออกมาจากอ้อมกอดของจี้เหลียนเฉิง ก่อนจะวิ่งตรงมาที่ไป๋ซีเยว่“หม่ามี๊！”

ไป๋ซีเยว่รีบนั่งยองลงอุ้มเธอเอาไว้ทันที

โจงอี้โป๋มองดูมู่มู่ ก่อนจะหันมองจี้เหลียนเฉิง“คุณจี้?”

จี้เหลียนเฉิงเดินตรงมาสองก้าว“ท่านนี้คือ……”

โจงอี้โป๋รีบยื่นมือออกมา“ผมคือโจงอี้โป๋ของข่ายอี้ เภสัชกรรมครับ ได้ยินชื่อเสียงของคุณจี้มานานยินดีที่ได้รู้จักครับ”

จี้เหลียนเฉิงก็ยื่นมือออกไปเช่นกัน“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

พูดว่ายินดีที่ได้รู้จัก ถือเป็นการเกรงใจกันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

แต่จี้เหลียนเฉิงก็พอจะมีความประทับใจข่ายอี้ เภสัชกรรมอยู่

โจงอี้โป๋กำลังคาดคะเนความสัมพันธ์ของทั้งสองคนอยู่ภายในใจ พูดถามขึ้นอย่างระมัดระวัง“คุณจี้เป็นอะไรกับซีเยว่เหรอครับ……”

“เพื่อน”ไป๋ซีเยว่เปิดปากพูดขึ้นมา หันมองจี้เหลียนเฉิงแฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะเปิดปากพูดกับโจงอี้โป๋“คุณโจวขอโทษจริงๆ พวกเราค่อยติดต่อกันวันหลังก็แล้วกันนะคะ”

จี้เหลียนเฉิงใบหน้าเย็นชา ไม่ได้พูดอะไร

ในความเข้าใจของโจงอี้โป๋ จี้เหลียนเฉิงเป็นบุคคลประสบความสำเร็จที่มีชื่อเสียง เป็นคนที่แม้แต่ประธานของข่ายอี้ เภสัชกรรมก็ยังต้องประจบประแจง ต่อหน้าของเขา โจงอี้โป๋ก็มีความยับยั้งชั่งใจอย่างเลี้ยงไม่ได้“ครับ ครับ”

ไป๋ซีเยว่อุ้มมู่มู่หันตัวไปก่อน

จี้เหลียนเฉิงพยักหน้าให้กับโจงอี้โป๋ ก่อนจะตามไปทันที

โจงอี้โป๋เรียกให้คนมาเชคบิล ถึงจะได้รู้แล้วว่าไป๋ซีเยว่จ่ายเงินไปเรียบร้อยแล้ว ความรู้สึกภายในใจของเขาซับซ้อนขึ้นมาทันที

เขาออกมาจากร้านอาหาร เห็นพวกจี้เหลียนเฉิงทั้งสามคนยังไม่ได้เดินไปไกล

เด็กสาวตัวน้อยอยู่ในอ้อมอกของจี้เหลียนเฉิง ไป๋ซีเยว่จูงมือของเธอกำลังพูดอะไรบางอย่าง

มองอยู่ไกลๆ ทั้งสามคนดูเหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน

โจงอี้โป๋ขับรถไปแล้ว

ในเวลานี้ ไป๋ซีเยว่กำลังบอกลากับมู่มู่

มู่มู่ทำปากจู๋ด้วยความรู้สึกไม่ดีใจ“หนูไม่ให้หม่ามี๊ไป”

ไป๋ซีเยว่พูดอธิบายอย่างใจเย็น“คืนนี้มู่มู่กลับไปกับแด๊ดดี้ อยู่เล่นหนึ่งวัน จากนั้นก็จะได้เจอหม่ามี๊แล้ว”

มู่มู่ส่ายหัว“เอาแด๊ดดี้ แล้วก็เอาหม่ามี๊ด้วย อยากให้แด๊ดดี้หม่ามี๊อยู่ด้วยกัน！”

ไป๋ซีเยว่หันมองจี้เหลียนเฉิงหนึ่งที

สายตาของจี้เหลียนเฉิงหันมองไปที่มู่มู่ตลอดเวลา ไม่ได้รับสัญญาณการขอความช่วยเหลือจากเธอ

ไป๋ซีเยว่ทำได้แค่พยายามพูดโน้มน้าวเธอด้วยตัวเองต่อไป“แต่ว่าหม่ามี๊ยังต้องทำงานนะ ลูกลืมไปแล้วเหรอว่า หม่ามี๊ยังต้องไปทำการผ่าตัดที่โรงพยาบาลอีกนะ”

ตอนนี้จี้เหลียนเฉิงถึงได้หันมองเธอ