ตอนที่12 พี่น้องแบบออกอาการ 2/2

หลังจากที่อยู่พูดคุยกันจนหายคิดถึง ปลาทูก็ขอตัวพร้อมได้ขนมตาลติดมือกลับมาด้วย เด็กน้อยชอบกินขนมไทย ปราณีจึงไม่ลืมที่จะซื้อกลับบ้านมาทุกครั้ง

นั่งทำการบ้านอยู่ตรงโต๊ะทานข้าว จนถึงเย็นก็ได้ยินเสียงบิ๊กไบค์ขับเข้าบ้านข้าง ๆ ร่างเล็กจึงลุกไปหยิบเอาถุงกระดาษที่สาวสวยฝากไว้ตรงเคาน์เตอร์ครัวแล้วกลับมานั่งทำการบ้านตามเดิม ไม่ถึงห้านาที...

“พอรู้ว่าแม่ฉันกลับมาก็ไปเสนอหน้าเลยนะ” ประโยคทักทายที่ได้ยินแล้วเป็นต้องถอนหายใจแรง ๆ

ไม่เคยจะทักกันเหมือนพี่น้องคู่อื่นเลยจริง ๆ

“อะ” มือเล็กดันถุงที่ว่าไปตรงหน้าคนที่กำลังหย่อนก้นนั่ง อคิณนึกแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็เปิดดู เห็นเป็นคุกกี้ก็เปิดฝาเอาเข้าปากในทันที ถือเป็นครั้งแรกที่ยัยตัวแสบซื้อขนมให้

“นึกไงให้ขนมฉัน?”

“พี่เค้กส้ม นิเทศปีสี่ฝากมาให้ค่ะ”

“หา!” คนตกใจวางทุกอย่างแล้วตรงเข้าห้องครัว คายสิ่งที่อยู่ในปากลงถังขยะ

“ถึงกับต้องคายทิ้งเลยเหรอพี่คิณ” ปลาทูเดินตามไปเกาะประตูดู เป็นต้องตาโตเมื่อคนพี่หันไปเปิดตู้เย็น หยิบขวดน้ำมาเปิด นึกว่าจะกินแต่ไม่ เขาล้างปาก!แล้วบ้วนทิ้งลงซิงก์ล้างจาน “ตะ ต้องขนาดนั้นเลยเหรอพี่คิณ”

“คิดว่าตัวเองเป็นแม่สื่อหรือไง” จัดการตัวเองเรียบร้อยก็หันมาจัดการคนจุ้นจ้าน คิ้วเข้มขยับชนกัน บ่งบอกว่าเขากำลังไม่พอใจและกำลังจะโกรธในเวลาต่อมา “หรือว่าเป็นขี้ข้าผู้หญิงพวกนั้น ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไปเป็นควายซะ จะไปเรียนให้เสียเงินเสียทองทำไมวะ”

ปลาทูได้แต่ยืนอ้าปากค้าง อยู่ ๆ ดวงใจก็ตกวูบ มองคนโมโหเดินออกไปพร้อมกับถุงคุกกี้ ไม่ใช่ว่าจะเก็บไว้กินทีหลัง แต่เอาไปทิ้งลงถังขยะใหญ่หน้าบ้าน

ตั้งแต่เกิดมานี่คือครั้งแรกที่ถูกเขาด่าตรง ๆ และแรงขนาดนี้ เล่นเอางงอยู่เหมือนกันว่าตัวเองทำอะไรผิดพลาดตรงไหน ไม่เข้าใจเลยสักครั้ง

ปกติในช่วงค่ำอคิณมักจะมานั่งกินข้าวด้วย หรือไม่ก็มานั่งเล่นเกมที่บ้าน ทว่าวันนี้ปราณีกลับเป็นคนที่เดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยแกงที่มักจะทำอาหารเผื่อเด็กน้อยเป็นประจำ นั่นยิ่งทำให้ปลาทูรู้สึกไม่สบายใจ แม้แต่การเปิดดูซีรีส์เรื่องโปรดยังไม่สามารถช่วยให้สงบได้

มีบ้างที่ใจคิดจะเดินไปขอโทษกับเรื่องที่ทำลงไป แต่อีกใจกลับร้องบอกว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก เดี๋ยวเขาก็คงกลับมาคุยด้วยเอง…มั้ง

ความหล่อเหลาหน้าตาดีของอคิณเป็นที่สนใจของสาว ๆ หลายคนมาตั้งแต่เด็ก ๆ หลายครั้งที่มีผู้หญิงฝากพวกขนม ดอกไม้และตุ๊กตามาให้ ซึ่งพี่อคิณก็ไม่เคยรับสักครั้ง แล้วก็ไม่เคยโมโหใส่กันหนักเท่าครั้งนี้ด้วย ทำเอาเครียดไปกันใหญ่

“พี่เป็นอะไรกันแน่ พี่คิณ?” ปากบางพร่ำถามอากาศ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่อีกฝ่ายดันมีอิทธิพลกับตัวเธอ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่กระวนกระวายใจไม่หยุด

พรึบ!

แสงไฟจากหน้าต่างห้องนอนของบ้านข้าง ๆ ดับลง แต่ดวงตาคมกริบยังคงจ้องมองไม่วางตา ภายใต้ใบหน้าที่เรียบนิ่งใครจะรู้ว่าข้างในมันร้อนรน เป็นกังวลมากแค่ไหน เขาไม่ได้ตั้งใจจะใช้คำพูดแรง ๆ พวกนั้นกับเธอ...ในตอนนั้นเขาแค่…โคตรจะโมโห

โมโหที่ยัยเด็กนั่นเอาขนมของคนอื่นมาให้เขา

โมโหที่ยัยเด็กนั้นจุ้นจ้าน ทำในสิ่งที่เขาไม่ต้องการ

โมโหที่ยัยเด็กนั่นทำเหมือนต้องการอยากจะผลักเขาไปให้คนอื่น...

แต่ที่น่าโมโหมากกว่านั้นคือตัวเขาเอง ที่กำลังรู้สึกแย่ แต่ยัยเด็กปลาทูนั่นกลับนอนหลับได้อย่างสบายใจ

“ให้ตาย! กลายเป็นกูได้ไงวะที่เป็นคนนอนไม่หลับ”

เช้านี้ที่ตื่นมาโคตรจะไม่อยากตื่น แต่เพราะมีเรียนเช้าอคิณจึงหอบสังขารไปอาบน้ำ จัดการตัวเองจนเสร็จก็ลงมาด้านล่าง เห็นจานข้าวที่แม่ชอบตักแยกไว้ให้เด็กข้างบ้าน มือหนาจึงคว้ามา ตรงไปยังประตูเชื่อมระหว่างสองบ้าน