EPISODE 4 เรื่องของเรา

สองเดือนต่อมา...

“ฉันว่ารถคันนั้นมันคุ้นๆ นะ แกว่ามั้ย?”

ทอฝันที่กำลังง่วนอยู่กับการพิมพ์งานวิจัยหน้าแล็ปท็อปในตอนแรกเงยหน้าขึ้นพร้อมกับใช้มือนวดหลังคอตัวเองเบาๆ เพื่อบรรเทาความเมื่อยล้าที่เกิดจากการจดจ่ออยู่กับงานเป็นเวลานาน

สายตาของเธอหันไปเห็นรถยุโรปสีดำเงาคันหรูซึ่งจอดชิดริมฟุตบาทอยู่ไม่ไกลจากใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจที่พวกเธอกำลังนั่งอยู่พร้อมเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกแปลกใจ

เจ้าของใบหน้าหวานที่กำลังจ้องหน้าจอแล็ปท็อปพร้อมกับจรดนิ้วเรียวลงบนแป้นพิมพ์อย่างตั้งใจในตอนแรกหยุดลง ดารินเงยหน้าขึ้นแล้วหันไปมองตามสิ่งที่ทอฝันพูด ครั้นพอเห็นรถคันนั้นเธอก็ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วก็จำได้ว่าเป็นคันเดิมที่มักจะมาจอดอยู่บริเวณนั้นประจำและทุกครั้งที่พวกเธอนั่งตรงนี้ก็จะเห็นทุกครั้ง

“อืม ฉันก็เห็นรถคันนี้บ่อยเหมือนกัน”

“เขาแอบมามองใครรึเปล่าวะ” ทอฝันมองหน้าดารินอย่างจริงจังแล้วพึมพำด้วยความสงสัย ทว่าอยู่ดีๆ เธอก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงกลั้นหัวเราะ

“หรือว่าคนที่อยู่ในรถคันนั้นจะแอบชอบฉัน”

“แหม~ แกแอบไปโปรยเสน่ห์ใส่ใครมารึไง”ดารินพูดพร้อมกับย่นจมูกใส่เพื่อนด้วยความหมั่นไส้

“ฉันล้อเล่นน่า แกก็รู้ว่าฉันไม่ได้สนใจใครอยู่แล้ว แกเองรึเปล่าเถอะที่ไปหว่านเสน่ห์ใส่ใครเข้า”

ดารินส่ายหน้ารัวๆ ทันทีหลังจากได้ยินคำพูดของเพื่อนสาว เพราะเธอไม่ได้คุยหรือคบหาดูใจกับใครเลยแม้แต่คนเดียว ทว่า จู่ๆ เรื่องราวของผู้ชายคนนั้นเมื่อสองเดือนก่อนก็ผุดขึ้นมาในความคิด ดารินพยายามสลัดความคิดที่เกิดขึ้นให้ออกไปเพราะเธอไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าเป็นเขา

เนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นเธอกับเขาได้พูดคุยทำความเข้าใจกันเรียบร้อยแล้ว และไม่มีเหตุผลอะไรที่หนุ่มหล่ออย่างเขาจะมาตามติดชีวิตเธอ

“อย่าไปสนใจเลย เรารีบทำวิจัยให้เสร็จเถอะ จะได้กลับบ้านกัน”ดารินพูดด้วยน้ำเสียงสดใสเพื่อกลบความรู้สึกภายในใจตัวเองแล้วใช้สายตาจดจ่อไปยังหน้าจออีกครั้ง

“ก็ฉันสงสัยนี่นา”ทอฝันพึมพำเสียงแผ่วแล้วมองไปที่รถคันนั้นอีกครั้ง จากนั้นก็ก้มลงพิมพ์งานในส่วนของตัวเองต่อ

คนที่บอกเพื่อนให้รีบทำงานกลับหันไปมองรถคันเดิมอีกครั้งก็เห็นว่ามันกำลังเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ กระทั่งหายไปจากบริเวณนั้นในที่สุด เธอจึงกลับมาให้ความสนใจกับงานตรงหน้าต่อ

อีกสามชั่วโมงต่อมา งานของทั้งสองก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์ ครั้งนี้จะเป็นการส่งวิจัยครั้งสุดท้าย หลังจากถูกแก้มาแล้วถึงสองรอบ และในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้าก็จะมีการสอบปลายภาคเพื่อสิ้นสุดการศึกษาปีที่สามของพวกเธอ

สองสาวในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอเหนือเข่า เดินไปส่งงานไว้บนโต๊ะอาจารย์เสร็จก็เดินออกมาด้วยความโล่งอก จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังลานจอดรถที่มีรถมินิคูเปอร์สีฟ้าสดใสของทอฝันจอดเด่นอยู่ ก่อนสองสาวจะขึ้นรถ ทอฝันที่รู้สึกหิวเนื่องจากเป็นเวลาบ่ายสามแล้วหันไปพูดกับเพื่อนน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมทำตาปริบๆ

“แก ไปกินชาบูกันมั้ย?”

“วันนี้ฉันต้องไปทำงานนะ พอดีพี่อีกคนเค้าขอลา เลยต้องไปแทน โทษทีนะแก”

“เหรอ ไม่เป็นไร ไว้วันหลังก็ได้ งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งแกที่ทำงานก่อนแล้วกัน”

"ขอบใจน๊า"

ทั้งสองขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังสถานที่ทำงานของดารินซึ่งเป็นคาเฟ่เล็กๆที่อยู่ภายในซอย เธอทำงานที่นี่มาตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง จนกระทั่งตอนนี้เธอกำลังจะจบปีสามในอีกไม่กี่วัน

หญิงสาวจะมาทำงานสัปดาห์ละห้าวันสลับกับพนักงานอีกคน หรือแล้วแต่จะตกลงกัน เพื่อหาค่าขนมเล็กๆน้อยๆ แต่ยิ่งพอถึงช่วงใกล้สอบ จำนวนวันที่ต้องทำก็น้อยลงเพื่อจะได้มีเวลาอ่านหนังสือมากขึ้น เธอแค่อยากมีผลการเรียนดีอย่างสม่ำเสมอเพื่อหวังไว้ว่าเมื่อเรียนจบ จะได้เข้าทำงานในบริษัทใหญ่ๆ

หลังจากทอฝันมาส่งเธอเสร็จก็กลับไป ดารินจึงรีบเข้าไปในร้านเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

“แกดูรถคันนั้นสิ สวยมากเลย”

“ฉันว่าคนขับต้องหล่อแน่นอน”

ลูกค้าโต๊ะหนึ่งภายในร้านที่กำลังนั่งพูดคุยกันเรียกความสนใจให้กับดารินไม่น้อย มือเล็กกำลังเลื่อนไปเปิดตู้จะเติมขนมชะงักพร้อมกับเงยหน้ามองตาม ก็เห็นว่าเป็นรถคันเดิมอีกแล้ว ยิ่งเธอเห็นรถคันนี้หลายๆครั้งก็เริ่มตงิดใจมากขึ้นและพยายามบอกให้ตัวเองระวังตัวเข้าไว้

กระทั่งถึงเวลาเลิกงานซึ่งเป็นเวลาเกือบสองทุ่ม หญิงสาวเดินออกมาจากร้านก็เห็นว่ารถคันเดิมยังคงจอดอยู่ จึงรีบจ้ำอ้าวเพื่อเดินออกไปหน้าปากซอยที่เป็นถนนใหญ่ ทว่าประตูจากฝั่งคนขับถูกเปิดออกมาพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งเธอไม่รู้จักและไม่คุ้นหน้า

ชายคนนั้นรีบเดินมาขวางเธอไว้พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“สวัสดีครับ คุณดารินใช่มั้ยครับ”

หนุ่มในชุดสูทสีดำ หน้าตาหล่อเหลามองหน้าหญิงสาวนิ่งอย่างรอคำตอบ แม้ว่าความเป็นจริงเขาจะรู้ข้อมูลทุกอย่างของเธอแล้วก็ตาม

“ค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ” เธอมองหน้าผู้ชายคนนั้นด้วยความสงสัยแล้วหันไปมองบริเวณรอบๆ เพราะหากว่าเกิดอะไรขึ้นจะได้ขอความช่วยเหลือได้ แต่ดูเหมือนว่าร้านอาหารแถวนั้นจะปิดหมดแล้ว

“ไม่ต้องกลัวหรอกครับ ผมไม่ได้จะทำอะไร พอดีเจ้านายของผมต้องการเจอคุณนะครับ”อคินเห็นท่าทางของเธอก็บอกจุดประสงค์ที่เขามาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้และต้องคอยตามติดชีวิตเธออยู่เกือบสองเดือนเต็ม