คลั่งรัก️คุณหมอมาเฟีย<4>ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง

มหาวิทยาลัย A

“ปะ ปล่อยผมไปเถอะนะครับ ผมกลัวแล้ว”

ซีนยกมือไหว้กลุ่มรุ่นพี่ปีสามด้วยความหวาดกลัวเมื่อเขาโดนรุ่นพี่มาหาเรื่อง สาเหตุมาจากเมื่อคืนมีผู้หญิงคนหนึ่งมานั่งดื่มที่เคาน์เตอร์บาร์ผับที่เขาเป็นบาร์เทนเดอร์อยู่ ดื่มจนเมาทำให้เขาต้องไปส่งเธอกลับคอนโดด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าจะเจอคนมาฉุดไปทำมิดีมิร้ายเข้า

“ถ้ามึงกลัว มึงคงไม่มายุ่งกับเมียกูหรอกว่ะไอ้เหี้ยซีน” ไปป์ยกเท้าขึ้นมาพุ่งกระทืบเข้าไปที่ท้องของซีนเต็มแรง หนุ่มรุ่นน้องถึงกับยกมือขึ้นมากุมท้องไว้ด้วยความเจ็บปวด เจ็บจนจุกไปหมด

“ผมไม่รู้จริง ๆ ครับพี่ไปป์ว่าพี่เกรซเป็นแฟนพี่ เมื่อคืนพี่เกรซเมามาก ผมเลยไปส่งพี่เขาที่คอนโดไม่ได้มีอะไรเกินเลยอย่างที่พี่เข้าใจเลยนะครับ”

ซีนมองไปป์ด้วยแววตาที่ขอร้องและอ้อนวอน เขาไม่ได้จีบพี่เกรซจริง ๆ เมื่อคืนอยู่ ๆ พี่เกรซก็มานั่งที่เคาน์เตอร์แล้วก็สั่งเหล้าดื่ม เขาพยายามบอกว่าให้พอ แต่พี่เกรซก็ไม่ฟังดื่มจนเมาฟุบลงบนเคาน์เตอร์บาร์จนผับปิดก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมา

ด้วยความที่ห่วง เพราะเป็นผู้หญิงเขาเลยตัดสินใจไปส่งพี่เกรซกลับที่พัก แต่พี่ไปป์กลับเข้าใจไปเองว่าเขาไปต่อกับพี่เกรซซึ่งมันไม่ใช่เลยสักนิด

“ไม่ได้มีอะไรเกินเลยเหรอ แดกเหล้าเมาขนาดนั้นมึงคิดว่ากูโง่เหรอไอ้ซีน”

ไปป์ตะคอกซีนด้วยความโมโหก่อนที่จะกระชากคอเสื้อซีนขึ้นมาแล้วเตรียมประเคนหมัดใส่อีกฝ่ายที่หลับตาปี๋รอด้วยความกลัวที่ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะตอนนี้ร่างกายเขาบอบช้ำไปหมดจากการที่โดนกลุ่มพี่ไปป์รุมกระทืบ

ตุ้บ

ก่อนที่หมัดของไปป์จะปล่อยใส่หน้าของซีนเท้าเล็ก ๆ ของผู้มาใหม่ก็ถีบเข้าไปที่หน้าอกของไปป์เต็มแรง ทำเอาหนุ่มรุ่นพี่ถึงกับกระเด็นล้มลงไปนั่งกับพื้นด้วยความงงงวยที่อยู่ ๆ ก็โดนถีบโดยที่ไม่ทันตั้งตัว

“เป็นอะไรมากไหมอะเธอ” แก้มใสถามผู้ชายที่นอนหมดแรงอยู่ที่พื้นด้วยความสงสารก่อนที่จะค่อย ๆ ประคองร่างของซีนขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เพราะซีนค่อนข้างสูงและตัวใหญ่

แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นไปป์ก็ตรงเข้ามากระชากแขนแก้มใสออกด้วยความโมโห ทำให้แก้มใสต้องปล่อยซีนให้ร่วงลงไปนอนที่พื้นอีกรอบแล้วหันมาถีบเข้าที่กลางลำตัวของไปป์เต็มแรงด้วยความหัวร้อน

“เป็นไรมากปะวะพี่ เขาไปทำอะไรให้ถึงมารุมกระทืบเขาแบบนี้” แก้มใสตะโกนถามไปป์ด้วยความโมโห ในขณะที่ไปป์ย่างสามขุมเข้ามาหาแก้มใสช้า ๆ ด้วยความโกรธที่โดนแก้มใสถีบจนล้มลงถึงสองครั้ง แถมยังเข้ามาขัดจังหวะเขาที่กำลังสั่งสอนรุ่นน้องอยู่อีกด้วย

“ไม่เกี่ยวกับน้องอย่าเสือกดีกว่า เป็นผู้หญิงก็อยู่ส่วนผู้หญิงอย่าห้าวตีนมาตีกับผู้ชาย” ไปป์เดินเข้ามาจนชิดแก้มใสที่ไม่ยอมหลบก่อนที่จะก้มลงกระซิบเสียงลอดไรฟันเพื่อเตือนให้แก้มใสถอยไป แต่หญิงสาวกลับเชิดหน้าสวยเซ็กซี่ขึ้นมองไปป์อย่างท้าทาย

“ถ้าน้องอยากห้าวตีนแล้วพี่จะทำไมเหรอคะ คิดว่าเป็นผู้ชายแล้วผู้หญิงต้องกลัวเหรอ ตลกชะมัดเลย”

มองหน้าไปป์อย่างยียวนกวนประสาทก่อนที่จะกระตุกยิ้มมุมปากน้อย ๆ แล้วเดินกลับมาพยุงซีนให้ลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นแก้มใสก็สามารถพาซีนไปนั่งพิงต้นไม้รอเธอ จากนั้นเดินกลับมาหาไปป์ที่เอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความหัวเสีย

“ที่นี่มหาวิทยาลัย จะทำอะไรก็รู้จักให้เกียรติสถานที่บ้างนะคะ แล้วอีกอย่างเป็นหมาเหรอคะถึงชอบรุม สามต่อหนึ่ง หึ ทำไมไม่หนึ่งต่อหนึ่งแบบแมน ๆ กันไปเลย มารุมเขาแบบนี้แม่งไม่ใช่ลูกผู้ชายอะ”

ยกมือขึ้นชี้หน้าสั่งสอนไปป์ ในขณะที่ไปป์ขบกรามแน่นเมื่อโดนรุ่นน้องปีนเกลียวแถมรุ่นน้องยังเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ บอบบางแต่โคตรกวนตีนฉิบหาย

“มายืนชี้หน้าด่าผู้ชายนี่คิดว่าตัวเองเก่งมากนักหรือไง หืม แม่สาวน้อย” ไปป์ถามแก้มใสก่อนที่จะยิ้มเยาะเย้ยออกมา พร้อมกับแววตาดูถูกที่ส่งไปให้อีกฝ่าย

“เก่งไม่เก่งแล้วไง ถ้าเก่งแล้วจะสู้ด้วยไหมล่ะ หรือถ้าไม่เก่งพี่จะรังแกผู้หญิงเหรอ หึ ถ้าทำแบบนั้นคือหน้าตัวเมียเลยนะ” กอดอกก้าวไปข้างหน้าจนไปป์ต้องเดินถอยหลังไปทีละก้าว เพราะแก้มใสเดินหน้าใส่เขาไม่ยอมหยุด จนกระทั่งแผ่นหลังใหญ่ชนกับกำแพงคนสวยถึงยอมหยุด

ส่วนเพื่อนไปป์ทั้งสองคนได้แต่มองหน้ากันก่อนที่จะเดินเข้ามาเพื่อจัดการแก้มใส แต่เธอก็หันกลับมามองด้วยสายตาที่เย็นเยียบไร้วี่แววของความล้อเล่น

“เข้ามาสิ ถ้าอยากเจ็บตัว”

มองหน้าเพื่อนไปป์ทั้งคู่ด้วยความท้าท้ายก่อนที่ร่างสูงทั้งสองจะปรี่เข้ามาเพื่อจัดการกับเด็กสาวรวมถึงไปป์ด้วย แก้มใสที่เห็นแบบนั้นก็ตั้งการ์ดรับเป็นอย่างดีก่อนที่จะจัดการผู้ชายตัวใหญ่ทั้งสามคนด้วยมือเปล่าอย่างง่ายดาย

“เฮ้อ อากาศยิ่งร้อน ๆ ก็ยังจะมาหาเรื่องชวนให้หัวร้อนอีกนะ” สะบัดมือที่แตกจนเลือดออกซิบ ๆ ด้วยความเจ็บ เพราะต่อยพวกพี่มันไม่ยั้งเลยทำให้มือแตกเป็นแผลเลือดไหลเล็กน้อย แต่แค่นี้ไกลหัวใจผู้หญิงแบบแก้มใสเยอะ

“อย่าให้แก้มใสเห็นนะว่าพี่มาหาเรื่องเขาอีกอะ ไม่งั้นรอบหน้าแก้มใสจะส่งพี่ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มเล่นที่โรงพยาบาลแน่นอน”

ยกมือขึ้นชี้หน้าขู่พวกไปป์ก่อนที่จะตรงเข้าไปประคองซีนที่นั่งรอแก้มใสด้วยความเจ็บ คิ้วแตก ปากแตก หน้าเยินไปหมด แถมตามตัวยังมีแต่รอยเท้าเต็มชุดนักศึกษา

“ปะ แก้มใสพาไปหาหมอที่โรงพยาบาลนะ” ยิ้มให้ซีนอย่างใจดีก่อนที่จะค่อย ๆ ประคองร่างสูงใหญ่ของซีนให้ลุกขึ้นมา แต่ซีนกลับถอยออกมาเล็กน้อยเจ็บแค่นี้เขาทนได้ เขาไม่เป็นไรหรอก ไปโรงพยาบาลก็ต้องเสียค่ารักษาอีกไม่รู้เงินที่มีตอนนี้จะพอจ่ายค่ารักษาไหม

“อะ เอ่อ ไม่เป็นไรขอบคุณมาก ๆ นะที่มาช่วยเรา เดี๋ยวเรากลับไปทำแผลที่บ้านก็ได้”

ซีนมองหน้าแก้มใสด้วยความซาบซึ้งใจก่อนที่จะค่อย ๆ ประคองร่างกายที่แสนบอบช้ำของตัวเองขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็กัดฟันข่มความเจ็บปวดแล้วหันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่ก็ถูกแก้มใสตรงเข้ามาประคองเหมือนเดิม

“เจ็บขนาดนี้ ไปรักษาเองคงหายหรอกนะ ไปหาหมอกันอย่าดื้อถ้าดื้อแก้มใสตื้บซ้ำนะ”