คลั่งรัก️คุณหมอมาเฟีย<6>พี่ชายตัวแสบ VS พ่อขาตัวร้าย

บ้านพักวายุ

แกรก แอด

เสียงเปิดประตูบ้านที่ดังขึ้นทำให้เพลิงที่นั่งดื่มไวน์อยู่ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ น้องชายสุดที่รักของเขากลับมาแล้วสินะ เมื่อประตูเปิดขึ้นวายุมองใครบางคนที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้องรับแขกด้วยความแปลกใจ

มือใหญ่ค่อย ๆ หยิบปืนที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา แล้วเดินเข้าไปหาผู้ชายที่นั่งหันหลังให้ตัวเองช้า ๆ ศัตรูเขามีเยอะจนไม่รู้ว่าใครเป็นใครบ้าง เขาจึงต้องพกปืนติดตัวตลอดเวลาที่เดินทางไปทำงานและก็หลังเลิกงานเสมอ

กริ๊ก

“ใครส่งมึงมา” น้ำเสียงแข็งกร้าวถามผู้ชายที่นั่งนิ่งไม่ขยับไปไหน พร้อมกับเตรียมลั่นไกปืนก่อนที่เพลิงกัลป์จะหันมาช้า ๆ แล้วค่อย ๆ จับมือที่ถือปืนของน้องชายให้เล็งมาที่หัวใจของตัวเอง

ส่วนวายุเมื่อเห็นหน้าของพี่ชายดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจราวกับเห็นผี ด้วยไม่คิดว่าพี่ชายเขาจะมานั่งจิบไวน์เซอร์ไพรส์เขาที่เมืองไทยแบบนี้

“เรียวอิจิส่งฉันมา ทำไม จะยิงพี่ชายตัวเองเหรอเอาสิ” เพลิงกัลป์แสยะยิ้มร้ายให้น้องชายก่อนที่จะดึงปืนมาจ่อตรงหัวใจของตัวเอง ส่วนวายุรีบสะบัดมือที่ถูกพี่ชายจับเอาไว้ออกทันที พี่ชายเขาบ้าบิ่นเกินไปแล้ว

“เล่นบ้าอะไรวะเนี่ย ปืนลั่นขึ้นมาจะทำอย่างไร” ว่าให้พี่ชายด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ก่อนที่จะเดินอ้อมมานั่งลงตรงข้ามกับพี่ชาย ดวงตาคมกริบจ้องมองพี่ชายที่ยกไวน์ขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์พร้อมกับคำถามมากมายที่ตีกันวุ่นวายในหัว

“มาได้ไง” วายุถามเพลิงกัลป์อย่างเป็นงานเป็นการก่อนที่เพลิงจะยักไหล่น้อย ๆ อย่างทะเล้นแล้วยกไวน์ขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

“คิดถึงน้องชายเลยมาหาน่ะ ไม่ได้ไง” ตอบวายุด้วยสีหน้าและท่าทางที่ชวนเท้ากระตุกมาก นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่ชายที่ออกมาก่อนแค่ไม่กี่นาทีนะ เขาจะยกขาขึ้นถีบให้หงายหลังแน่นอน ไม่ต้องรอให้มานั่งกวนเบื้องล่างแบบนี้หรอก

“ขอสาระเพลิง” บอกพี่ชายด้วยความจริงจังก่อนที่เพลิงจะกระตุกยิ้มมุมปากน้อย ๆ แล้วเทไวน์ใส่แก้วอย่างชิล ๆ กับคำถามที่เป็นงานเป็นการของน้องชาย

“หนีมาทำไมไม่บอก มาอยู่ที่นี่คนเดียวคิดว่าเก่งหรือไง พลาดท่าเป็นศพขึ้นมาฉันไม่มารับแกกลับหรอกนะจะปล่อยให้นอนตายศพเน่าอยู่คนเดียวไปเลย”

น้ำเสียงเย็นชาว่าให้น้องชายที่เงียบไปทันทีที่ได้ยินพี่ชายพูดแบบนี้ก่อนที่วายุจะยิ้มกว้างออกมาช้า ๆ ทำมาเป็นปากดีแล้วที่ตามเขามานี่ไม่ได้ห่วงเลยใช่ไหม

“แล้วที่มาโผล่ในบ้านคนอื่นเขานี่ไม่ได้เตรียมมาเก็บศพไง” ตอบกลับพี่ชายอย่างหยอกล้อก่อนที่เพลิงจะหยิบถั่วขึ้นมาแล้วเขวี้ยงใส่น้องชายด้วยความหมั่นไส้ที่รู้ทันเขาไปเสียทุกเรื่อง

“เรามีกันสองคนพี่น้อง ฉันจะทิ้งแกได้อย่างไรล่ะวายุ แกอยู่ไหนฉันอยู่นั่นเพราะเราคือพี่น้องกัน”

ถอนหายใจก่อนที่จะบอกน้องชายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำเอาวายุรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกที่พี่ชายฝาแฝดเพียงคนเดียวของเขาไม่เคยทิ้งเขาไปไหนเลย แม้ว่าบางครั้งที่พวกเขาสองคนจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายจนแทบเอาชีวิตไม่รอด แต่พี่ชายก็ไม่เคยทิ้งเขาเลยสักครั้ง

“แล้วมานี่ใครดูแลพ่อล่ะ” วายุถามเพลิงด้วยความกังวลใจ เพราะศัตรูของตระกูลซาโต้อิชิบะมีไม่น้อย มีทั้งศัตรูในที่ลับและศัตรูในที่แจ้งที่พร้อมจะลอบฆ่าเรียวอิจิ ซาโต้อิชิบะทุกเมื่อ

“นายคิดว่าพ่อจะดูแลตัวเองไม่ได้หรือไง อยู่มา 56 ปีแล้วจะอยู่ยงคงกระพันไปอีกสักร้อยปี จะเป็นไรไป”

เพลิงบอกน้องชายยิ้ม ๆ ในขณะที่วายุได้แต่ยิ้มขำกับคำตอบของพี่ชาย ตั้งแต่ที่แม่ของเขาถูกยิงตายพ่อของเขาก็ดูแลตัวเองและพวกเขาอย่างรัดกุม รอบตัวพวกเขาเต็มไปด้วยลูกน้องที่เป็นนักฆ่าคอยดูแลไม่ให้พวกเขาได้รับอันตราย

“แล้วกะจะมาอยู่ที่นี่กี่วัน” วายุถามพี่ชายเพราะเขาคิดแค่ว่าเพลิงจะมาดูเขาว่าอยู่ดีมีสุขหรือเปล่าแค่นั้น คงไม่ได้คิดที่จะอยู่ถาวรหรอกใช่ไหมนะ

“น้องชายพี่กลับญี่ปุ่นตอนไหนพี่ก็กลับตอนนั้นแหละ” บอกน้องชายสุดที่รักด้วยสีหน้าชื่นมื่นส่วนวายุถึงกับหน้าเหวอไปทันทีที่ได้ยินคำตอบจากปากของพี่ชาย