EP4 : งานพิเศษกับข้อเสนอเสียว NC+ (1)

“ฝันหวาน พรุ่งนี้ตอนเย็นไม่ติดธุระอะไรใช่ไหม พวกพี่จะพาไปเลี้ยงต้อนรับ” น้ำขิงเอ่ยถามฝันหวานที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าอยู่

“ก็...ไม่มีนะคะ ขอบคุณพี่ๆ ทุกคนเลยนะคะ แต่ว่าฝันเกรงใจยังไงไม่รู้...”

“เกรงใจอะไรกัน พวกเรายังต้องทำงานร่วมกันอีกนาน ฝันอย่าคิดปฏิเสธพวกพี่เชียวนะ หัวหน้าให้เงินสมทบมาแล้วด้วย” ปันปันเอ่ยเสริม โต๊ะทำงานของเธอก็อยู่ใกล้กันกับเด็กสาว ส่วนมินตราที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนพี่ๆ ด้วยนะคะ”

“ไม่รบกวนหรอกน่า…รีบกลับเถอะเดี๋ยวรถติด” ฝันหวานยิ้มรับน้อยๆ ในใจรู้สึกกังวลเพราะว่าก่อนหน้านี้ท่านประธานบอกว่าให้เธอรอกลับพร้อมกับเขา เพราะจะพาไปดูสถานที่สำหรับทำงานพิเศษ

แต่ว่าเธอไม่ได้อยากทำเสียหน่อย...

เมื่อถึงเวลาเลิกงานทุกคนก็เริ่มทยอยเก็บของกลับบ้าน ฝันหวานเองก็เดินลงจากลิฟต์ไปชั้นล่างเพื่อสแกนบัตรเลิกงาน แต่เธอยังไม่ทันจะแตะบัตรก็เห็นท่านประธานยืนกอดอกทำหน้าเข้มรออยู่ตรงหน้าตึก A ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามไปไม่ไกล พร้อมกับรถคันหรูสีดำที่จอดอยู่ข้างๆ กัน

“รอฉันหรือเปล่าเนี่ย...” เธอรีบสแกนบัตรอย่างเร่งรีบ กลัวว่าถ้าเขารอเธอจริงๆ แล้วถ้าเธอชักช้าจะถูกตำหนิเอาได้

“สวัสดีค่ะท่านประธาน”

“อืม...ขึ้นรถ” เขาพยักหน้าเบาๆ เมื่อได้ยินพนักงานสาวเอ่ยทักทาย เปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะหลังแล้วส่งสายตาเรียกให้เธอรีบขึ้นรถ

“เอ่อ...คือว่า” ฝันหวานอึกอักเพราะไม่รู้ว่าจะนั่งตรงไหนดี

ถ้าจะนั่งเบาะหลังใกล้ๆ กันกับเขาก็ดูยังไงอยู่ แต่ถ้าให้นั่งเบาะหน้าใกล้คนขับรถหน้าโหดในชุดสูทสีดำก็ไม่กล้า เพราะตอนที่เขาขึ้นรถไปเขาก็เปิดประตูรถค้างเอาไว้เหมือนบังคับให้มานั่งด้วยกัน

“รีบขึ้นมา...อย่าให้ฉันพูดเป็นรอบที่สอง อยากให้คนอื่นจ้องนักหรือไง?” แดเนียลพูดเสียงเข้ม เขาไม่สนใจหรอกว่าจะมีสายตาของพนักงานในบริษัทให้ความสนใจเขาหรือเปล่า แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่ชอบใจก็คือมีพนักงานชายบางคนมองตามฝันหวานตาละห้อย

เขาไม่ชอบให้ใครมามองพนักงานใหม่ของเขา...

ฝันหวานได้ยินเขาพูดแบบนั้นจึงไม่ลังเลอีกต่อไป ก้าวเท้าขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังฝั่งเดียวกับเขาแต่ก็เว้นระยะห่างไว้โดยการนั่งชิดขอบประตูฝั่งตรงข้ามกับเขา

“ผมออกรถเลยนะครับบอส” ไคโตะที่เป็นทั้งผู้ช่วยแล้วก็บอดี้การ์ดส่วนตัวเอ่ยขึ้น

“อืม” เขารับคำเบาๆ จากนั้นรถจึงออกตัวไปจากบริษัทใหญ่ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของพนักงานหลายคนที่อยู่บริเวณนั้น

@เพนต์เฮาส์

ตลอดทางที่นั่งรถมายังเพนท์เฮ้าส์ส่วนตัวของแดเนียล ฝันหวานก็ไม่กล้าพูดคุยอะไรกับเขาแม้แต่คำเดียว แม้แต่คำถามเรื่องงานพิเศษที่เขาจะให้เธอทำก็ยังไม่กล้าถาม เพราะสายตาคมเอาแต่จ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา ทำให้รู้สึกประหม่าและนั่งตัวลีบมากยิ่งกว่าเดิม พยายามไม่สนใจเขาและมองออกไปด้านนอกรถ

“ลงมาสิ...มัวแต่คิดอะไรอยู่?”

ร่างสูงลงจากรถอ้อมมาเปิดประตูให้คนตัวเล็กอีกฝั่ง เพราะเห็นเธอนั่งนิ่งเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ไม่ยอมลงมาเสียที ทั้งๆ ที่รถก็มาจอดที่เพนท์เฮ้าส์ของเขาได้สักพักแล้ว

“ฝันหวาน?”

“ค่ะ...คะ? อ๋อ...ถึงแล้วเหรอคะเนี่ย” ฝันหวานเพิ่งได้สติเมื่อเขาเรียกชื่อเล่นเธอเสียงดัง ร่างอวบอิ่มของเธอเดินลงมาจากรถอย่างเกรงกลัว เธอไม่น่าเผลอคิดเรื่องเรื่อยเปื่อยจนโดนดุทางสายตาแบบนี้เลย...

“ตามมา อย่าว่อกแว่ก” แดเนียลเดินนำเด็กสาวเข้าไปในลิฟต์ซึ่งเธอก็เดินตามมาอย่างว่าง่าย

ในหัวของเธอตอนนี้กำลังคิดอย่างสุดความสามารถว่างานที่เขาว่าคืออะไรกันแน่ ทำไมถึงต้องมาที่นี่ด้วย

ตึ๊ง!