ชีวิตในวัยเด็ก

4 ปีที่เเล้ว

“ คุณแม่ขา น้องไอ ขอไปบ้านคุณป้าได้มั้ยคะ “ เด็กสาวในวัย 15 ปี พูดถามคนเป็นแม่ของตัวเองด้วยรอยยิ้มที่สดใส หลังจากที่เธอได้ช่วยแม่ของเธอทำขนมเสร็จเรียบร้อยเเล้ว

” ได้สิลูกแต่หนูต้องเอาขนมบัวลอยมะพร้าวอ่อน ไปฝากคุณลุงคุณป้าแทนแม่ด้วยนะคะ “

เอวา ผู้เป็นแม่ของไอลดา พูดกับลูกสาวของตัวเองด้วยรอยยิ้มเช่นกัน บ้านของเธอกับบ้านของคุณหญิงวารินทร์นั้นอยู่ติดกัน เลยทำให้เอวาเเละวารินทร์สนิทกันมาก เวลาที่ทำขนมหรือทำอะไรก็มักจะทำเผื่อกันเเบบนี้ตลอด

” ได้เลยค่ะ แต่คุณแม่ต้องตักเผื่อ เฮียวาคิมด้วยนะคะ “

วาคิมนั่นคือลูกชายของบ้านหลังนั้น และก็เป็นคนที่ไอลดาแอบปลื้ม ทั้งที่เธอกับเขาอายุห่างกันถึง 10 ปี ตอนนี้ไอรดาเรียนอยู่มัธยมศึกษาปีที่ 3 แต่วาคิมนั้นอยู่ในวัยทำงานแล้ว

” หึ ได้สิลูก เดี๋ยวแม่ตักไปเยอะๆเลย ดีมั้ยคะ “

คนเป็นแม่ที่รู้ว่าลูกสาวของตัวเองนั้นชอบเล่นและก็ปลื้มหลานชายของเธอ แต่เรื่องแบบนี้เธอไม่ได้ห้ามความคิดของลูก เพราะเห็นว่า ไอลดา ยังเด็กอยู่ อีกอย่างเด็กๆทั้งสองเวลาเจอกัน วาคิมก็มักจะหนีหน้าไอลดาอยู่แล้ว คงเป็นเพราะลูกสาวของเธอคงพูดมากเกินไป

” งั้นเดี๋ยวหนูไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ “

แล้วไอลดาก็รีบวิ่งขึ้นไปบนบ้านของเธอเพื่อเปลี่ยนชุดให้น่ารักที่สุด เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์เธออาจจะเจอเฮียวาคิมอยู่ที่บ้านก็ได้ ถึงแม้ว่าหลายปีมานี้ตั้งแต่ที่เฮียวาคิมเรียนมหาวิทยาลัยเขาจะใช้ชีวิตอยู่ที่คอนโดเป็นส่วนใหญ่ แต่ทุกๆวันเสาร์อาทิตย์เฮียเขาก็จะกลับบ้านมาหาคุณป้าเกือบทุกอาทิตย์

” ไอ ไปแล้วนะคะคุณแม่ “ พอเธอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยเเล้ว ไอลดาก็ลงมาหยิบกล่องขนมที่แม่ของเธอเตรียมไว้ให้

” ปั่นจักรยานดีๆนะลูก ระวังๆนะคะ “

เอวาบอกกับลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอ ที่ไอลดาเลือกที่จะปั่นจักรยานไป เพราะบ้านเราติดกัน จึงไม่จำเป็นต้องใช้รถยนต์

บ้านหลังใหญ่ของครอบครัวพิพัฒน์เดชา

“ คุณหนูไอ สวัสดีค่ะ ”

ไอลดาที่ปั่นจักรยานของเธอเข้ามาจอดที่หน้าประตูบ้านหลังใหญ่เสร็จแล้ว เธอก็เดินเข้ามาภายในบ้านหลังนี้ด้วยความคุ้นเคยเป็นอย่างดี และเธอก็มาเจอกับป้าสมร แม่บ้านของที่นี้