โตจนจะมีเเฟน

วาคิม ขับรถมารับไอลดาที่หน้าบ้านของเธอพอมาถึงตามมารยาทเขาก็ไม่ลืมที่จะเดินเข้าไปภายในบ้านของเด็กสาว ด้วยความที่บ้านของเธอเขาก็เคยเข้าออกอยู่หลายครั้ง จึงทำให้เขาคุ้นชินกลับบ้านของเธอพอสมควร วาคิมเดินเข้ามาภายในบ้านหลังนี้ เขาก็ได้พบกับพ่อของไอลดาที่นั่งอยู่ วาคิมจึงเดินเข้ามาหาคนเป็นอา

“ คุณอาสวัสดีครับ ”

ขุนพลที่เห็นหลานชายเข้ามาทักทายเขาก็ละสายตาออกจากหนังสือที่อ่านแล้วมองมาที่ใบหน้าของหลานชายคนนี้ทันที

“ สบายดีนะวาคิม ไม่ได้เจอกันนานเลย ”

ขุนพลยิ้มให้กับหลานชาย แล้วก็พูดกับหลานชายของตัวเอง เพราะว่าเขาก็ไม่ได้เห็นหน้าหลานชายคนนี้มานานแล้วแต่ที่หลานชายเข้ารับตำแหน่งเต็มตัวงานที่บริษัทนั้นก็คงจะจะยุ่งไม่เหมือนกับตอนเด็กที่เราเจอกันอยู่บ่อยครั้ง

“ ครับคุณอาสบายดีนะครับ ”

วาคิม เดินมานั่งที่โซฟากับคุณอาของเขาและก็เอ่ยถามชายวัยกลางคนท่านนี้ ต่อให้ท่านจะมีอายุเพิ่มมากขึ้นแต่ความหล่อของคุณอาขุนพลก็ยังคงเหมือนเดิม

“ ก็สบายดีว่าแต่เรา ทำไมวันนี้มาบ้านอาได้ล่ะ ” ชายวัยกลางคนไม่รู้ว่าลูกสาวของตัวเองจะออกไปข้างนอก เพราะตอนที่เห็นลูกสาวกลับมาจากบ้านของหลานชายลูกสาวก็รีบขึ้นไปบนห้องทันที

“ มารับน้องครับ จะไปดูคอนโดด้วยกัน เห็นว่าน้องหาคอนโดอยู่คอนโดในโครงการใหม่ของผมอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยของน้อง ”

วาคิม จึงได้พูดกับอาของเขาทำให้ขุนพล พยักหน้าอย่างเข้าใจในคำพูดของหลานชาย และคิดว่าถ้าเกิดลูกสาวถูกใจคอนโดนี้ก็คงจะดีเพราะเขามั่นใจในความปลอดภัยของคอนโดหลานชาย ก็จะลดการเป็นห่วงของคนเป็นพ่อเป็นแม่ได้พอสมควร แต่ลูกสาวของเขาก็เป็นคนที่ค่อนข้างจะเรื่องมาก และดูคอนโดมาหลายที่แล้วแต่ก็ยังไม่เคยถูกใจสักคอนโดเลยทำให้ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาลูกสาวต้องเดินทางไปกลับบ้านและมหาลัยอยู่

“ งั้นอาฝากด้วยนะ น้องดูมาหลายที่แล้วยังไม่ถูกใจสักที ” เสียงของชายวัยกลางคนพูดฝากลูกสาวกับหลานชายของตัวเองและทั้งสองคนก็นั่งพูดคุยกันสักพัก หญิงสาวตัวเล็กก็รีบวิ่งลงบันไดมาเมื่อได้ยินเสียงพี่ จึงทำให้คนเป็นพ่อที่เห็นลูกสาววิ่งลงบันไดต้องหันไปเอ่ยดุ

“ จะวิ่งลงทำไมลูกค่อยๆเดินสิเดี๋ยวก็ล้ม ”