ย้ายเข้าคอนโด

วาคิม พูดคุยกับพ่อของไอลดาโดยที่มีคนตัวเล็กและแม่ของเธอก็นั่งฟังด้วยตอนแรกครอบครัวของเธอก็เกรงใจเขาและไม่อยากที่จะรับห้องนี้ไว้ แต่เขาก็ยืนยันว่าเต็มใจให้น้องเข้าไปอยู่ได้โดยที่ไม่ต้องซื้อ เพราะคิดว่าไอลดาเรียนแค่ไม่กี่ปีและอีกอย่างคอนโดของเขาก็มีหลายที เธอก็เหมือนน้องสาวคนหนึ่งที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็กเรื่องแค่นี้เอง กว่าที่ครอบครัวของเธอจะยอม เขาก็ใช้เวลานานอยู่ที่พูดคุยเรื่องนี้

“ งั้นอากับน้าต้องขอบคุณเรามากนะ ที่ให้น้องเข้าไปอยู่ที่นั่น ” ขุนพลพ่อของหญิงสาวพูดกับหลานชาย

“ ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับเลยครับ ” ชายหนุ่มพูดกับผู้ใหญ่ทั้งสองท่านอีกครั้ง และไม่ลืมที่จะหันไปพูดกับเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างแม่ของเธอ

“ อันนี้เป็นคีย์การ์ดห้องนั้น เราอยากย้ายเข้าคอนโดเมื่อไหร่ก็ตามใจเรา เฮียยกห้องนั้นให้เราแล้ว ” วาคิม ยื่นคีย์การ์ดห้องนั้นให้กับคนตัวเล็กเพราะว่าเขาก็ได้ยกห้องนั้นให้เธอไปแล้ว หลังจากนี้เธอจะย้ายเข้าตอนไหนก็แล้วแต่เธอ

“ ขอบคุณค่ะ ” ไอลดารับคีย์การ์ดมาถือไว้และก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณพี่อีกครั้ง

“ งั้นเดี๋ยวให้น้องเดินไปส่งนะ ” เพราะว่าหลานชายของเธอจะเดินทางกลับแล้วจึงทำให้เอวาหญิงวัยกลางคนพูดประโยคนี้ขึ้นมาซึ่งวาคิม เขาก็ยิ้มบางๆให้ และไม่ได้ว่าอะไร

“ งั้นขอตัวกลับเลยนะครับ ” แล้วเด็กทั้งสองก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่นที่มีผู้ใหญ่สองคนนั่งกันอยู่ ไอลดาเดินมาส่งชายหนุ่มรุ่นพี่ที่รถของเขาที่จอดอยู่หน้าบ้านเธอโดยที่คนตัวเล็กก็ไม่ลืมที่จะพูดกับพี่อีกครั้ง

“ หนูขอบคุณเฮียนะคะที่พาไปดูคอนโดและยังให้ย้ายเข้าอยู่คอนโดได้ฟรีอีกด้วย ” วันนี้เธอขอบคุณเขาจนนับครั้งไม่ถ้วนแต่เธอก็เลือกที่จะขอบคุณเขาอีกครั้ง

“ เฮียไปแล้วนะ ตั้งใจเรียนล่ะเรา ” พูดจบชายหนุ่มรุ่นพี่ก็เดินทางออกจากบ้านของเด็กสาวทันที และก็กลับมาที่บ้านของของตัวเอง

@ บ้านหลังใหญ่ของครอบครัววาคิม

ลูกชายหายไปเกือบทั้งวันและก็ไปกับหลานสาวคนสวยของเธอ โดยที่คุณหญิงวารินทร์ ก็ลุ้นอยู่ตลอดว่าสองคนจะไปตีกันระหว่างทางหรือเปล่าเพราะว่าเด็กทั้งสองคนในตอนเด็กค่อนข้างที่จะชอบมีปากเสียงกัน เธอจึงค่อนข้างเป็นห่วงหลานสาวของเธอเป็นพิเศษกลัวว่าลูกชายของตัวเองจะว่าให้น้องหรือมีคำพูดเถียงกัน หญิงวัยกลางคนเมื่อเห็นลูกชายของตัวเองเดินเข้ามาในบ้านแล้ว คนเป็นแม่จึงเดินเข้ามาหาลูกชายทันที

“ เป็นยังไงบ้างตาวาคิม น้องชอบคอนโดเราหรือเปล่า ”