ยังจำได้ด้วยเหรอคะ

“ อืม ถ้าเราชอบก็ย้ายเข้ามาอยู่ได้เลย ส่วนเรื่องอื่นเดี๋ยว เฮียจะไปคุยกับพ่อของเราเอง ”

วาคิมพูดกับเด็กสาวเพราะว่า เรื่องอื่นเช่นเรื่องที่เขาให้น้องอยู่ที่นี่ฟรี เขาไปคุยกับครอบครัวของน้องเอง เพราะรู้อยู่แล้วว่า ทางบ้านของเธอก็จะจะต้องเกรงใจเขาแต่สำหรับเขาเรื่องแค่นี้มันเป็นเรื่องเล็กน้อยเพราะห้องนี้มันก็เป็นห้องที่เขาทำไว้พักผ่อนเอง

“ ค่ะ ”

“ งั้นเรากลับกันเลยไหม ”

วาคิม จึงได้เอ่ยถามคนตัวเล็กต่อทำให้คนที่เพิ่งจะหายจากอาการเหนื่อยจากการเดินชมทั่วทั้งชั้นของห้องนี้ เธอก็พยักหน้าให้กับพี่ แล้วทั้งสองคนก็พากันเดินออกมาจากห้องของเขาโดยลงมาจากลิฟท์ส่วนตัว

” เวลามาอยู่ที่นี่ก็ใช้ลิฟท์ตัวนี้ไม่ต้องไปใช้รวมกับคนอื่น “

เขาบอกกับน้อง เพราะลิฟท์ตัวนี้ สามารถขึ้นมาบนชั้นนี้ได้เพียงแค่ตัวเดียวเพราะตัวอื่นจะขึ้นมาสุดแค่ชั้นล่างของเขาไม่สามารถมีใครขึ้นมาบนนี้ได้ถ้าไม่ใช่ลิฟท์ส่วนตัวของเขา

“ ค่ะ ” คำบอกของพี่เธอก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ จนกระทั่งลิฟท์ถูกเปิดออกที่ชั้นล่างสุด ทั้งสองจึงเดินออกมาจากลิฟท์และมาที่รถของชายหนุ่มทันที

ภายในรถ

คนตัวเล็กที่รู้สึกอยากแวะห้างก่อนเธอไม่รู้ว่าพี่จะสะดวกไหม หญิงสาวจึงได้หันไปหาคนที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่

“ เฮียวาคิม จะไปไหนต่อไหมคะ ” เธอถามพี่ ทำให้ชายหนุ่มละสายตาจากท้องถนนมามองหน้าของคนตัวเล็ก จึงได้เห็นว่าเธอเองก็มองมาที่เขาเหมือนกัน

“ ไม่ เราต้องการแวะไหน เฮียจะพาแวะ “ ท่าทางของเธอ ทำให้เขาต้องเอ่ยถาม

“ แวะห้างค่ะ พอดีน้องไอจะแวะซื้ออะไรทานสักหน่อย ”

เธอออกมากับพี่ตั้งแต่ช่วงสายจนตอนนี้ก็เลยเที่ยงมาแล้วหญิงสาวตัวเล็กจึงรู้สึกหิวด้วยความที่เกรงใจพี่กลัวว่าพี่จะต้องไปไหนต่อ เธอเลยจะขอลงก่อน แต่ในเมื่อพี่เป็นคนถามเธอจึงบอกกับพี่ว่าตัวเองจะไปทางไหน

“ นี่ก็เลยเที่ยงแล้ว หิวแล้วใช่ไหม ”

คำพูดของน้องทำให้ชายหนุ่มต้องมองมาที่นาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือของเขาจึงได้เห็นว่าตอนนี้มันเลยเที่ยงมาแล้ว