บทที่ 13

"คุณจะบ้าหรือครับคุณผู้หญิง งานที่ไหนก็มีอุบัติเหตุกันทั้งนั้น ยิ่งงานก่อสร้างตึกสูงแบบนี้ด้วยแล้ว" นิกรพยายามหาทางเอาตัวรอดเฉพาะหน้าให้ได้ก่อน เพราะยังไม่มีเวลาโทรไปขอความช่วยเหลือ

"คุณทำงานมากี่ปีแล้วคะ"

"ผมหรือครับ?" นิกรเริ่มจะอึดอัด

"ในเวลานี้ฉันกำลังคุยกับคุณอยู่ ทำไมต้องถามด้วยว่าเป็นคุณหรือเปล่า"

"ทะ.. ทำงานมาหลายปีแล้วครับ"

"คุณเป็นผู้รับเหมาของบริษัทนี้มากี่โครงการแล้ว"

"โครงการนี้โครงการแรกครับ"

"โครงการนี้มีผู้รับเหมากี่คน"

"นี่คุณ เรื่องพวกนี้สำนักงานใหญ่ไม่ให้ข้อมูลคุณมาเลยหรือครับ"

"ฉันถามว่าโครงการนี้มีผู้รับเหมากี่คน"

"มีสองผู้รับเหมาครับ" ประโยคนี้นอร์เวย์เป็นคนตอบ "แต่อีกผู้รับเหมาถูกให้ออก"

"ทำไมล่ะคะ" หญิงสาวหันมาถามคนที่ตอบบ้าง

"เรื่องก่อนหน้านั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"ผมว่าเราไปหาที่คุยกันที่อื่นดีกว่าไหม"

"ดีครับ" นอร์เวย์เห็นด้วยกับแทนคุณ

พอแทนคุณเห็นว่าเธอไม่เดินตามเขาก็เลยคว้าแขนของเธอให้ตามมา ส่วนหัวหน้านิกรพอทางสะดวกก็รีบล้วงเอาโทรศัพท์ออกมา..

"ฉันไม่ยอมจบง่ายๆ หรอกนะ" หญิงสาวสะบัดมือออกเมื่อเดินมาถึงรถแล้ว

"คุณรู้ไหมว่ามันอันตราย"

"ทำไมฉันจะไม่รู้ ในเมื่อเมื่อกี้ ฉันเกือบไปเฝ้ายมบาลแล้ว"

"ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น"

"ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น..แล้วหมายถึงเรื่องไหน"

"ผมฝากคุณต่อด้วยนะครับ ผมต้องได้เข้าไปดูงาน" นอร์เวย์เห็นว่าฝ่ายชายเริ่มจะเข้าใจอะไรแล้ว และตัวเองคงเข้ามายุ่งเรื่องนี้มากไม่ได้ เพราะเท่าที่เพิ่งจะยุ่งมา ไม่รู้ว่ายังจะได้ทำงานที่นี่ต่อไหม

"คุณชื่ออะไรนะครับ"

"ผมชื่อนอร์เวย์ เพิ่งจบสถาปนิกมารับงานนี้เป็นงานแรกครับ"

"หวังว่าเราคงได้พบกันอีก"

"ผมก็หวังเช่นนั้นครับ" จบประโยคนอร์เวย์ก็เดินกลับเข้าไปหน้างาน ส่วนแทนคุณก็เปิดประตูรถ

"นี่คุณเราเพิ่งจะมาถึงนะจะกลับแล้วเหรอ"

"กลับก่อน"

"ถ้าคุณรีบก็เชิญกลับคนเดียวเลยค่ะ" ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขารีบกลับไปด้วยเรื่องอะไร เพราะเสียงคุยโทรศัพท์กับแฟนดังขนาดนั้น

"เธอจะไปไหน" เขาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอไม่ขึ้นรถแถมยังจะเดินตามนอร์เวย์ไป

"ถ้าฉันไม่ได้ความจริง ฉันไม่กลับ"

"ถ้าคุณยังดื้ออยู่แบบนี้ แทนที่จะได้ความจริง.." ชายหนุ่มหยุดแค่นี้แล้วก็เดินเข้าไปลากตัวเธอมาขึ้นรถ

"คุณแทนคุณ ปล่อยฉันนะ"

"คุณรู้ไหมว่าถ้าผมไม่พาตัวคุณกลับด้วย คนที่บ้านจะบ่นให้ผมขนาดไหน"

เขาคงจะหมายถึงคุณลุงสินะ คิดว่าที่ลากตัวเรากลับมาด้วยเพราะเป็นห่วง แต่ที่ไหนได้ห่วงตัวเองกลัวว่าจะถูกตำหนิ ..หญิงสาวก็เลยต้องได้นั่งนิ่งเงียบมาตลอดทางแบบ โมโห น้อยใจ เพราะสิ่งที่พบเจอที่หน้างานในวันนี้ ใครบ้างจะไม่โกรธ ถึงขั้นเจ็บใจเลยด้วยซ้ำ

[คฤหาสน์เทพประทาน]

"ทำไมกลับเร็วล่ะลูก" ทัตเทพได้ยินเสียงรถวิ่งเข้ามา ก็เลยให้พยาบาลเข็นรถออกมาดู "อ้าวแล้วไอ้นั่นมันจะรีบไปไหน" พอหลานสาวลงจากรถ..ลูกชายก็ถอยรถกลับออกไป

"คงจะรีบไปหาคนรักมั้ง" หญิงสาวตอบเพียงแค่เบาๆ ไม่ได้หวังให้ลุงได้ยินด้วย

"เราดูงานกันเสร็จแล้วเหรอ"

"ดูได้นิดหน่อยค่ะ วันหลังจะกลับไปอีก"

"มีอะไรหรือเปล่า"

"ไม่มีหรอกค่ะ แล้วนี่คุณลุงทานข้าวเที่ยงทานยาหรือยังคะ"

"ทานแล้วค่ะ" พยาบาลพิเศษเป็นคนตอบ

[บริษัทเทพประทาน]

"ผมขอเอกสารเกี่ยวกับผู้รับเหมาโครงการที่สระบุรีหน่อย" พอมาถึงบริษัทเขาก็รีบไปขอเอกสารจากฝ่ายที่เกี่ยวข้อง

"เอกสารหรือครับ"

"ขอทุกอย่างที่เกี่ยวกับผู้รับเหมาด้วยนะ"

"เรื่องนั้นผมไม่ค่อยรู้หรอกครับ ต้องเป็นคุณพงษ์พิบูลย์" ถ้าเป็นโครงการนี้ไม่มีใครกล้าให้ข้อมูลกับเขาหรอก

ก๊อก ก๊อก

"คุณอาครับ"

"อ้าวคุณแทน กลับมากันแล้วหรือครับ"

"ผมอยากจะสอบถามเรื่องโครงการที่สระบุรี"

"ถามมาได้เลยครับ"