บทที่ 16

"คุณเจ็บท้องเป็นอะไร" ได้ยินปลายสายบอกว่าเจ็บท้องมากเขาก็ถามกลับไปด้วยความเป็นห่วง

"เดียไม่รู้ค่ะอยู่ดีๆ ก็เจ็บขึ้นมา เจ็บมากเลยค่ะ" เสียงนาเดียที่พูดตามสายมาเหมือนกับเจ็บทรมานมาก

"คุณหายใจเข้าลึกๆ นะ ที่บ้านมีใครอยู่บ้าง"

"คุณพ่อบอกว่าจะออกไปงาน..เออ.. ส่วนคุณแม่ออกไปไหนไม่รู้ค่ะยังไม่กลับเข้ามาเลย โอ๊ยย" นาเดียร้องโอดโอยออกมาแล้วสายก็ตัดไป

"เดีย!?"

ด้านในโรงแรม.. ที่ใช้จัดงานแต่ง

"คุณแม่" หญิงสาวที่มองอยู่ว่าใครเปิดประตูเข้ามา เพราะมันใกล้ได้ฤกษ์รับตัวเจ้าสาวเข้างานแล้ว "คุณแม่มาได้ยังไงคะ"

"งานแต่งลูกสาวแม่ทั้งที ทำไมแม่จะไม่มาล่ะ"

"แล้วคุณพ่อล่ะคะ" หญิงสาวมองไปดูหน้าประตูก็ไม่เห็นพ่อ

"พ่ออยู่กับลุงของเรา"

"คิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ"

"ไม่เอานะลูกไม่ร้อง" อิงนภาตำหนิลูกเมื่อเห็นว่าน้ำตาคลอออกมา "มันไม่เป็นมงคลรู้ไหม"

"ก็อิงคิดถึงแม่นี่คะ"

"แม่ก็คิดถึงหนู หนูทำดีมากเลยนะลูกที่ดูแลคุณลุงแทนแม่"

ขณะที่แม่กับลูกกำลังกอดกัน ประตูห้องก็ได้เปิดเข้ามาอีกครั้ง

"เป็นยังไงบ้างเจ้าสาวสุดสวยของพ่อ"

"คุณพ่อ" หญิงสาวปล่อยกอดจากแม่แล้วเข้าไปกอดพ่ออีกคน

"ลูกของพ่อสวยจังเลย"

"สวยเหมือนใครคะ" อิงนภาแกล้งถามสามี

"จะสวยเหมือนใครล่ะ ถ้าไม่เหมือนแม่"

น้ำอิงได้แต่มองพ่อกับแม่คุยกัน ความหวานของพวกท่านมีเติมให้กันทุกวัน ถึงว่าแม่ตัดสินใจหนีตามพ่อไปตายเอาดาบหน้า เพราะพ่อเป็นคนอบอุ่นมาก ไม่เคยทำร้ายจิตใจแม่เลยแม้แต่ครั้งเดียว

"ออกไปกันได้หรือยังสุดสวยทั้งสอง" ความหวานและความละมุนนั้นมีเผื่อแผ่มาถึงลูกสาว ถึงแม้ว่าฐานะของพ่อจะเรียกว่ายากจนเลยก็ได้ แต่ท่านก็ไม่เคยให้ลูกกับเมียต้องอด

"ค่ะ" น้ำอิงอยากจะถามพ่อกับแม่ว่าตอนนี้เจ้าบ่าวมางานหรือยัง แต่ก็ไม่กล้าที่จะถามอีกนั่นแหละ เอาเป็นว่าออกไปดูเองเลยแล้วกัน

หญิงสาวควงแขนของพ่อเดินออกมา

"สวัสดีค่ะคุณลุง" มาถึงหน้างานก็เห็นลุงนั่งรถเข็นรออยู่ประตูทางเข้า

"เรียกพ่อได้แล้ว" ทัตเทพที่นั่งอยู่รถเข็นเอ่ยพูดกับลูกสะใภ้

อิงนภาก็แอบเขินอยู่มากที่จะให้ลูกสาวเรียกพี่ชายว่าพ่อ แต่มันอาจจะเป็นพรหมลิขิตของพวกเขาทั้งสองคนก็ได้

"เรียกพ่อสิลูก" ผู้เป็นแม่พูดให้ลูกสาวคลายกังวล เมื่อเห็นว่าลูกไม่กล้าเรียก

"คุณพ่อ" มันอาจจะเป็นโชคดีอย่างหนึ่งที่เธอไม่ได้เติบโตที่บ้านหลังนี้ เพราะถ้าเจอหน้ากันตั้งแต่เล็ก แล้วมาเรียกว่าพ่อนี้คงจะอายกว่านี้แน่เลย

"เราเข้าไปในงานกันเถอะลูก" เอนกจับมือลูกสาวมาควงแขนตัวเองอีกครั้ง แล้วพาเดินเข้าไป

หญิงสาวไม่กล้ามองดูข้างหน้าเลยด้วยซ้ำว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นไหม เพราะกลัวว่างานแต่งจะไม่มีเจ้าบ่าว

"พ่อฝากดูแลน้องด้วยนะ จากนี้ไปพ่อยกน้องให้กับเรา" ได้ยินคำพูดของพ่อ น้ำอิงถึงกล้าเงยหน้าขึ้นมอง จังหวะนั้นเขาก็ยื่นมือมารับตัวเธอพอดี