บทที่ 79

"ใครมาทำอะไรกับห้อง" เหมือนฝันลงจากรถเดินตรงไปดูห้องของตัวเอง เพราะตอนนี้มันไม่ใช่ห้องที่มีผนังเป็นสังกะสีอีกแล้ว หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปดูในห้องก็เห็นว่ามีลูกบิด แถมมีกุญแจล็อกห้องให้ด้วย

เข้าไปด้านในก็เห็นประตูที่สามารถเปิดเชื่อมต่อได้กับอีกห้อง นั่นคือห้องพิภพ คนที่ทำห้องนี้คงสังเกตว่าตรงสังกะสีถูกงัดเชื่อมต่อหากันก็เลยทำประตูไว้ให้

มองไปรอบๆ ห้องมันยิ่งทำให้แปลกใจมากขึ้น ห้องนี้มีครบทุกอย่างทั้งเตียงนอนแอร์ แถมกว้างกว่าเดิม เพราะให้ห้องที่เคยอยู่ตรงหัวที่นอนย้ายออกเพื่อขยายเป็นห้องเดียวกัน

เหมือนฝันมองผ่านไปห้องของพิภพ เห็นเขายืนมองเช่นกัน พอมองจนทั่วเขากำลังจะออกไป หญิงสาวรีบเดินผ่านตรงประตูเชื่อมต่อกันเพื่อเข้าไปหยุดเขาไว้ก่อน

"คงเป็นฝีมือของคุณน้ำอิงมั้งคะ"

"คุณรู้ว่ามันไม่ใช่"

"แต่ฝันชอบนะ คุณไม่ชอบเลยเหรอ"

"คุณชอบเหรอ" ชายหนุ่มหันมามองหน้าเธอ หญิงสาวก็ไม่กล้าตอบ..แบบนี้ใครจะไม่ชอบล่ะ แต่เธอไม่ใช่คนที่เห็นวัตถุนอกกายสำคัญกว่าจิตใจ เพราะรู้ดีว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่

"ถ้าเราไม่อยู่ห้องนี้แล้วเราจะไปที่ไหนล่ะคะ" คนทำนี่ก็เก่งนะ สามารถเสกให้สองห้องนี้เสร็จภายในแปดชั่วโมงได้

"ถ้าคุณชอบก็อยู่สิ" เขาไม่อยากพาเธอออกไปลำบากเหมือนกัน เพราะถ้าไม่นอนที่ห้องนี้ ก็คงต้องนอนหน้ารถแล้วล่ะ

คนที่นั่งมองอยู่ในรถคันหรูใจชื้นขึ้นมา เมื่อประตูสองห้องถูกปิดลง เพราะนั่นแสดงว่า เขาไม่ปฏิเสธสิ่งที่ทำให้

"ยังไงกันแน่วะ" ส่วนคนที่รอนินทาก็มีเรื่องให้คุยกันอีกแล้ว

"ถ้าจะพิเศษขนาดนั้น ทำไมไม่สร้างคฤหาสน์ให้อยู่เลยล่ะ"

"ไม่พิเศษแบบธรรมดานะ พิเศษแบบใส่ไข่ยกแผงด้วย"

"หัวหน้าพิภพก็เป็นแค่พี่ชายของลูกสะใภ้ ทำไมต้องเอาอกเอาใจกันขนาดนี้"

"ใช่ๆ แม่นี่ก็กะไรไม่อายหรือไง เขามีแฟนอยู่แล้ว"

"ฉันอยากจะรู้จักแฟนหัวหน้าจังเลย"

"รู้จักแล้วทำไม"

"ก็จะบอกไงว่าตอนนี้แฟนกำลังนอกใจ"

"ฮ่าาา" เสียงหัวเราะนี้ดังแรงมาก จนก้องเข้ามาในห้อง เหมือนฝันรู้ได้ในทันทีว่ากำลังถูกนินทา

คฤหาสน์เทพประทาน..ในเย็นวันเดียวกันนั้น

"ทำไมคุณพ่อไม่พักผ่อนบ้างครับ" แทนคุณกลับมาจากบริษัทได้สักพักแล้ว รถของพ่อเพิ่งจะวิ่งเข้ามา

"พ่อพักมานานแล้ว ให้พ่อทำอะไรบ้างเถอะลูก"

"แล้วเขามองเห็นไหมล่ะ ว่าพ่อทำเพื่อเขาขนาดไหน"

"ไม่เห็นก็ไม่เป็นไร ขอให้พ่อได้ทำเพื่อน้อง"

"หึ! น้อง? พ่อไม่เป็นห่วงความรู้สึกของผมบ้างเลยหรือครับ" มันเป็นคำที่แทนคุณอยากจะถามพ่อมาหลายวันแล้ว

"หมายความว่ายังไง" ทัตเทพไม่คิดว่าแทนคุณจะคิดอะไรเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้

"พ่อมีลูกอายุเท่ากันกับผมได้ยังไง ตอนนั้นแม่ผมก็ยังอยู่ และแม่ก็รู้เรื่องนี้ พ่อเคยรักแม่ผมไหม!"

"ถามมาได้ยังไงว่าพ่อเคยรักแม่แกไหม" ถ้าท่านไม่รัก คิดเหรอว่าแม่ของเขาจะยังคงอยู่ในบ้านหลังนี้ได้

"พอเถอะค่ะคุณแทน"

"ผมขอพูดบ้างเถอะ ผมยังไม่เคยพูดแบบนี้เลย ผมแค่อยากจะให้พ่อพักผ่อนบ้าง"

"พาฉันเข้าไปในห้องที" ทัตเทพหันไปพูดกับพยาบาล

"ผมหมดค่าในสายตาพ่อแล้วใช่ไหมครับ" ทำไมเขาจะไม่สังเกต เหมือนกับพ่อมองไม่เห็นเขาอีกเลย ตั้งแต่รู้ว่าพิภพเป็นลูกชายอีกคน

"แกหยุดพูดเถอะ คุณพยาบาลพาผมเข้าห้อง"

"พ่ออย่าคิดว่าผมจะยอมรับมันง่ายๆ" เขายังคงพูดตามหลังผู้เป็นพ่อไป

"คุณแทน!"