Chapter 70 ลูกค้ารายใหญ่

"เจ เจนิส" เสียงของทนงค์ศักดิ์ทำให้เจนิส และริวนั้นได้สติ เจนิสถึงกับรีบทำสีหน้าให้ดูเป็นปกติ

"เจ เป็นอะไรหรือเปล่า" ทนงค์ศักดิ์ที่สังเกตุเห็นท่าทีของเจนิสที่มีต่อริวนั้นถึงกับเอ่ยถามเจ้านาย

"เปล่าคะ คุณอา เจไม่เป็นอะไร" เจนิสเอ่ยพร้อมกับเสมองใบหน้าของริว

ด้านริว เขาเคยเจอกับผู้ชายคนนี้เมื่อวันก่อน และเด็กคนนั้น หึ...ที่โรงพยาบาล วันนั่นที่เขาเจอเธอ หึ...! เป็นเธอจริงๆ สินะ แต่สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ตกตอนนี้ไม่ใช่เรื่องที่เจอเจนิสหรอกนะ เด็กผู้ชายที่เขาบังเอิญเจอในวันนั้น จู่ๆ ใบหน้าอันหล่อเหล่าถึงกับซีดเผือกลงทันที

"คุณริวคะ กาแฟ ได้แล้วคะ" เสียงเรียกของเลขาเอ่ยออกมา ริวรีบเปลี่ยนสีหน้าให้ดูเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับรู้สึกสับสนและหนักอึ้งขึ้นมาในหัว

เด็กผู้ชายคนนั้นคือลูกของใครกัน ลูกชายของเจนิสหรือเปล่า นั้นคือสิ่งที่ค้างคาในใจของเขา อยากจะถามเธอ แต่ ณ ตรงนี้ไม่ได้มีแค่เขาและเจนิส เรื่องส่วนตัวเขาคงหาเวลานั้นคุยกับเจนิสอีกยาวกับเรื่องที่ตนนั้นสงสัย

"ยังไงมากันครบแล้วก็เริ่มกันเลยนะคะ" เลขาของริวถึงกับเอ่ยขึ้นทันที

"ผม ทนงค์ศักดิ์นะครับ เป็นทนายและผู้ช่วยของหนูเจนิส ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ" ทนงค์ศักดิ์เอ่ยแนะนำตัวเอง

"ผมรัฐพล เรียกริว ก็ได้ครับ" ริวเอ่ยกับทนงค์ศักดิ์ พร้อมกับเผยรอยยิ้มให้กับทนงค์ศักดิ์อย่างเป็นมิตร

"ส่วนนี้ เจนิตา หรือจะเรียกว่า" ทนงค์ศักดิ์ที่กำลังจะแนะนำเจนิสให้รู้จักกับริว แต่กับโดนริวนั้นเอ่ยขึ้นมาก่อน

"ผมรู้จักเธอดีครับ ใช่ไหม...เจนิส" ริวเอ่ยพร้อมกับเสมองใบหน้าหวานอย่างจงใจให้ทุกคนรู้ว่าเขาและเจนิสนั้นรู้จักกันดี

"คุณริว เขาเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัย เจนะคะ คุณอา" เจนิสเอ่ยพร้อมกับเสมองทนงค์ศักดิ์ คุณริวงั้นเหรอ หึ...เรียกเขาซะห่างเหินเชียว

"แล้ววันนี้ น้องฟรอสต์ เธอไม่มากับคุณทนงค์ศักดิ์ด้วยเหรอครับ" ริวเอ่ยถามทรงค์ศักดิ์แต่สายตากับจับจ้องที่ใบหน้าของเจนิส ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นเจนิสถึงกับชะงักและซีดลงทันทีด้วยความตกใจ

"เออ...วันนี้เธอไปเรียนนะครับ" ด้านทนงค์ศักดิ์เองก็ไม่ใช่คนโง่ เขาเองที่สังเกตุท่าทีของเจนิสที่มีต่อริว ทนงค์ศักดิ์นั้นรู้ได้เลยทันทีว่าระหว่างเจนิสและริวนั้นไม่ใช่รู้จักแค่รุ่นพี่แล้วแหละ อาจจะเป็นอย่างที่เขาคิดก็ได้ และสายตาที่คุณริวมองเจนิสอีกเช่นสงสัยเข้าไปกันใหญ่

"วันหลังถ้าเขาว่าง ช่วนมาหาผมได้นะครับ ผมรู้สึกถูกชะตา และชอบน้องฟรอสต์มากเลยนะครับ" ริวเอ่ยมาอย่างที่ใจเขาคิดจริง ทำเอาเจนิสถึงกับนิ่งอึ้ง พี่ริวเจอน้องฟรอสต์แล้วงั้นเหรอ เขาไปเจอลูกชายของฉันตั้งแต่ตอนไหน เมื่อไหร่กัน มันเกิดคำถามขึ้นมามากมายภายในหัวของฉัน

"เรื่องนี้ คงต้องขออนุญาต เจนิสแล้วละครับ" ทนงค์ศักดิ์เอ่ยมาเช่นนั่น ทำเอาริวถึงกับชะงัก ใบหน้าอันหล่อเหล่าถึงกับซีดเผือกลงทันที หมายความว่าไงเด็กคนนั่นเป็นลูกชายของเจนิสงั้นเหรอ ริวถึงกับเหงื่อแตกขึ้นมาทันที ลูกชายของเจนิสที่ใบหน้าคล้ายคลึงกับเขา เรื่องนี้คืออะไรกัน คนที่ทราบเรื่องนี้ดีที่สุดก็คือเจนิสนั้นเอง

"น้องฟรอสต์เขามีเรียนนะคะ คงไม่ว่าง" เสียงหวานเอ่ยออกมาเช่นนั้น

ริวนั่งเสมองใบหน้าของเจนิสที่นำเสนองานให้กับเขาด้วยความคล่องแคล่ว จนกระทั่งผ่านไปราวสิบนาที ในหัวของเขาไม่ได้สนใจเรื่องที่เจนิสเสนองานเลยซักนิด ใบหน้าอันหล่อเหล่าจับจ้องร่างบางตรงหน้า เขาสงสัยเรื่องเด็กคนนั้นถึงกับไม่มีสมาธิทำอะไรอยากจะกระชากเจนิสเข้ามาถามให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ติดที่ว่าตรงนี้มีคนอื่นนั้นอยู่ด้วย เรื่องงานกับเรื่องครอบครัวเขาไม่ควรเอามาปะปนกัน จู่ๆ เริวก็เอ่ยขึ้นมา

"ตกลง ครับ" เสียงทุ่มเอ่ยออกมา ทำเอาเจนิส ทนงค์ศักดิ์ และเลขาของริวถึงกับงงงวยไปตามๆ กัน ปกติคุณริวไม่ใช่คนที่ตอบตกลงงานง่ายขนาดนี้ ก็เห็นๆ ว่าฝ่ายคุณเจนิตายังไม่เข้าถึงเนื้องาน แต่นี้คุณริวก็ตอบตกลงเสียแล้ว

"ตามนี้เลยนะครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาเข้ากับคนตัวเล็ก ด้านเจนิสพี่ริวเอาแต่จ้องฉันแบบนี้ ฉันถึงทำหน้าไม่ถูก เอาจริงการที่ฉันบังเอิญเจอเขาวันนี้ฉันยังไม่ทันได้เตรียมใจอะไร ที่หนักไปกว่านั้นพ่อลูกเจอกันแล้วนี้สิ ทำไมจู่ๆ ฉันถึงได้รู้สึกกับการกลัวอะไรขึ้นมา

"เจ เจนิส" ร่างบางที่ครุ่นคิดถึงกับนั่งเหม่อลอย

"คะ...คุณอา"

"ทางคุณริวตอบตกลงที่จะร่วมงานกับทางเรา แล้ว เจมี อะไรจะถามคุณริวอีกไหม"

"ไม่มีคะ" เจนิสรีบตอบริวไปทันที

"ขอบคุณคุณริวมากนะครับ ที่ให้เกียรติกับทางบริษัทของเรา" ทนงค์ศักดิ์เอ่ยขอบคุณ

"ยินดีครับ"

"งั้น ถ้าไม่เป็นการรังเกียจ ผมและเจนิส ขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงตอบแทนกับทางคุณริวซักมือนะครับ" ทนงค์ศักดิ์เอ่ยกับริวมา

"ได้สิครับ วันนี้ผมว่าง ไปได้ทั้งวัน" ริวเอ่ยพร้อมกับจงใจเสมองใบหน้าของเจนิส ให้ตายเถอะคุณอาศักดิ์จะทำอะไร ทำไมเขาไม่คิดจะถามฉันสักคำ

"งั้นเจอกันที่ร้าน S นะครับ" ริวเอ่ยกับทนงค์ศักดิ์แค่นั้น เขาทางที่เข้านั้นมีเรื่องจะคุยกับเจนิส

"คุณเจนิส คุณเอารถมาหรือเปล่า หรือจะไปกับผม" ร่างสูงเสมองพร้อมกับเอ่ยชวนเจนิสนั้นให้ไปกับตน

"ฉันเอารถมา ไปเองได้" ร่างบางเอ่ยกับริวมาเสียงแข็ง ทำเอาเลขาของริวและทนงค์ศักดิ์ถึงกับขมวดคิ้ว จะว่าไปคุณริวกับคุณเจนิสเหมือนพวกเขาสนิทกันมาก ถึงได้กล้าเสียงแข็งให้กับลูกค้ารายใหญ่อย่างคุณริว

ร่างบางในชุดสูทที่เดินออกจากห้อง โดยมีริวที่เดินตามหลังออกมา ในจังหวะนั้น ริกและนินิวกำลังจะไปยังลิฟต์เพื่อไปทานมื้อเที่ยงกัน ริกที่เห็นร่างบางอันคุ้นตาของเจนิสเดินออกมาจากห้องพร้อมกับริว ริกถึงกับอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปทักทายสาวสวย ทำเอานินิวที่เห็นท่าทีของสามีถึงกับอดหมั่นไส้ไม่ได้ ที่จู่ๆ สามีของเธอก็เดินเข้าไปหาสาวสวยแปลกหน้า