บริการส่งความสุขถึงหน้าบ้าน 3

“ใครนะ” ลิลลี่ถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวพร้อมกับกำไม้กวาดในมือแน่น ถ้าเป็นโจรเธอจะตีให้หัวแบะเลย กล้าดียังไงมาบุกห้องของเธอ

“คุณลิลลี่ใช่ไหมครับ” อีกฝากของประตูห้องตอบกลับเธอมาแต่ไม่ยอมตอบคำถามของเธอ

“ฉันถามว่าแกเป็นใคร แล้วแกรู้จักชื่อฉันได้ยังไง” ไอ้โจรนี้มันทำข้อมูลก่อนบุกด้วยหรอ มันรู้ได้ไงว่าเราชื่ออะไร

“ผมเป็นเจ้าหน้าที่มาจากแอปพลิเคชั่นที่ชื่อว่า บริการส่งความสุขถึงหน้าบ้านครับ ไม่ทราบว่าคุณใช่คุณลิลลี่หรือเปล่า”

แกร๊ก!!!

“นายเป็นคนจากแอปนั้นหรอ?” ลิลลี่เปิดประตูออกมาถามอย่างกล้าๆ กลัวอีกครั้ง เธอยังไว้ใจเขาไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ เลยต้องกำไม่กวาดในมือไว้ก่อนเพื่อเอาไว้ป้องกันตัว

“ใช่ครับคุณลิลลี่ ผมมีชื่อว่าแดนครับ เป็นคนที่คุณกดเลือกมา ขอเข้าไปข้างในหน่อยได้ไหมครับ”

“ช…เชิญค่ะ” ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ถึงปล่อยให้เขาเข้ามาในห้องของเธอได้เนี่ย

แดนเดินไปนั่งตรงโซฟากลางห้องและมองลิลลี่ด้วยสายตาเอ็นดูที่เธอกำด้ามไม้กวาดไว้แน่น เขาดูน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ

ฟุ่บ!

ลิลลี่นั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกันแต่ก็อยู่ห่างเขาจนแทบจะตกจากโซฟา

“เขยิบเข้ามาใกล้ๆ ผมก็ได้ครับผมไม่กัดหรอก”

“เสียงคุณดูคุ้นหูฉันจังเลยนะคะ เหมือนเราจะเคยเจอกันมาก่อนเลย แต่คงไม่ใช่หรอกค่ะฉันอาจจะคิดไปเอง” เอาจริงดิ นี่เธอจำเราไม่ได้หรอเนี่ย นี่แค่เขาถอดแว่นออกเองนะ

“งั้นหรอครับ บางทีมันอาจจะเป็นพรมลิขิตก็ได้มั้งครับ” หึ เขาเองนี่แหละที่ลิขิตมันขึ้นมาเอง แดนคิดอยู่ในใจอย่างชั่วร้าย

“ค่ะ แหะๆ แล้วแอปนี้มันมีไว้ทำไมหรอคะ”

“ตามชื่อแอปเลยครับ ผมก็มาบริการส่งความสุขให้คุณไง”

“ยังไงคะ? ในแอปไม่เห็นเขียนข้อมูลอะไรไว้มากมายเลย แถมยังบังคับให้ฉันกดมันอีกต่างหาก” ไอ้ชิบหายเถอะ นี่ข้อมูลที่เขาคีย์ลงไปในแอปมันยังไม่อัปเดตหรอเนี่ย ซวยละ นี่เธอกดเลือกเรามาแบบไม่รู้อีโหน่อีแหน่เลยนี่หว่า