ตอนที่ 2
ตอนที่ 2 ลากตัวนายน้อยไป
November 4, 2026
ผับ xxx
ปึก !
ฮัททสึ กระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวหมดอยู่หลายต่อหลายแก้วตั้งแต่มาถึง แล้วกระแทกแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังทุกครั้งด้วยอารมณ์คุกรุ่นฉุนเฉียวในใจ ที่ไม่มีท่าทีว่าจะกลับมาเป็นปกติสักที ข้างกายอ้อมล้อมด้วยสาวสวยนมโตที่คอยปรนนิบัติเอาใจ
“เบา ๆ ก็ได้มึงแก้วร้านกูจะแตกอยู่แล้ว แม่ง!วางซะแรง “ฮามะเจ้าของผับ ปราบไอ้เพื่อนรักด้วยสีหน้าเอือมระอา และ พวกเขาทั้งสามสามารถสื่อสารกันเป็นภาษาไทยได้ เนื่องจากแต่ละคนก็มีธุรกิจกันที่ประเทศไทยจึงมีการเรียนภาษาเพิ่มเติมมาบ้าง
“มึงหนีมาเที่ยวในคืนเข้าหออย่างนี้ ไม่กลัวว่าพ่อมึงจะตามมาลากตัวกลับเหรอวะไอ้สัส! “แม็คพูดขึ้นอีกคน พลางกระดกเหล้าเข้าปากโดยที่มีสาวสวยข้างกายคอยชงเหล้าบริการ ก่อนจะป้อนด้วยกับแก้ม
“กูไม่กลัว! แค่ยอมแต่งงานกับเด็กนั่นมันก็มากพอแล้ว! “สายตาดุดันตวัดมองเพื่อนรักพร้อมกับตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ก่อนจะดันลิ้นกับกระพุ้งแก้มอย่างไม่สบอารมณ์ ยามนึกถึงเรื่องพ่อทีไรก็แค้นใจขึ้นมาทุกที
“ปากบอกไม่กลัว แต่มึงก็ยอมแต่งงานกับเด็กที่อายุยังไม่ถึงแปดปีเนี่ยนะ คนดื้อด้านอย่างมึงไม่ว่าเรื่องอะไรพ่อมึงก็ไม่เคยบังคับได้ “แม็คย้อนด้วยถ้อยคำเหน็บแนบเพราะความเคลือบแคลง
ทันทีที่ได้ข่าวว่าไอ้เพื่อนรักจะแต่งงานอย่างลับ ๆ กับเด็กมัธยมต้น ก็ตกใจมากจนแทบช็อก คาดไม่ถึงว่ามาเฟียอดีตนักแข่งรถชื่อดังในประเทศญี่ปุ่น มีนิสัยหัวรั้นราวกับก้อนหินอันแข็งโปก ผู้ไม่เคยยอมใครหน้าไหน แม้กระทั่งพ่อของตัวเองจะยอมถูกคลุมถุงชนเอาง่าย ๆ
ฮัททสึ เงียบไม่ตอบโต้เอาแต่กระดกเหล้าเข้าปากประชดชีวิต ใบหน้าอันเหล่าฉายแววเคร่งเครียดอย่างหนักกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ หนำซ้ำคนรักยังหนีหายพลันให้หัวใจแกร่งนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวรานคล้ายถูกมีดปลายแหลมคอยทิ่มแทงแล้วบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่ตนก็คือมนุษย์ทั่วไปมีเลือดมีเนื้อมีชีวิตจิตใจ เพียงแต่ที่ผ่านมาไม่แสดงออกมาให้ใครเห็นก็เท่านั้น
“พอ!...ไอ้ฮัทดื่มขนาดนั้นเดี๋ยวก็ตายก่อนหรอกไอ้สัส! “ฮามะ รีบแย่งแก้วเหล้าออกจากมือใหญ่ ในจังหวะที่ฮัททสึกำลังกระดกเข้าปาก เพราะทนเห็นความขาดสติของไอ้เพื่อนรักอีกต่อไปไม่ได้ขืนยังดื่มเอาเป็นเอาตายโดยไม่คิดชีวิต ตับคงแข็งตายกันพอดี
“พวกมึงจะเสือกไรกันนักหนาวะ!...กูชวนพวกมึงให้มานั่งดื่มเป็นเพื่อนนะโว้ย จะพูดเรื่องบ้านั่นตอนนี้ทำไม!”
“ก็กูอยากเสือกไงไอ้ควาย! “แม็คตะคอกเสียงโต้ตอบด้วยถ้อยคำประชด และทั้งคู่ยังจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใครราวกับต้องมีเรื่องกันให้ได้ ทำเอาเหล่าสาว ๆ ที่นั่งเคียงข้างต่างพากันหวาดผวากับเสียงเกรี้ยวกราดของสองหนุ่ม
“มึงจะมากไปแล้วนะไอ้แม็ค!!! “ฮัททสึลุกขึ้นชี้หน้าไอ้เพื่อนน่ารำคาญ ด้วยท่าทางขึงขังอย่างเอาเรื่อง
“พอ ๆ ไอ้ฮัทนั่งลง “ฮามะเห็นท่าไม่ดี จึงรีบห้ามปราบ มือใหญ่ทั้งสองข้างดันบ่ากว้างของฮัททสึให้นั่งลงที่เดิม “น้อง ๆ ออกไปก่อนครับ (พูดภาษาญี่ปุ่น) “สาว ๆ ร่างเพรียวหุ่นเอกซ์รีบพากันกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปทันที
“พวกมึงสองคนหยุดจ้องหน้ากันได้แล้วไอ้สัส! อยู่ดี ๆ ก็จะมีเรื่องกันเอง”
“ก็ดูมันพูดดิ แม่ง!”
ฮัททสึ ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่อย่างหงุดหงิดพลางเบือนหนีไปทางอื่น กัดฟันข่มกลั้นอารมณ์เดือดดาลจนเห็นสันกรามนูนเด่นชัด
“มึงก็เหมือนกันไอ้แม็ค ชอบพูดเหน็บแนบมัน”
“เออ! “แม็คกระแทกเสียงตอบ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเช่นกัน ทำให้ฮามะถึงกับส่ายหน้าไปมาเหนื่อยหน่ายกับเพื่อนทั้งสอง ที่ต่างฝ่ายต่างอารมณ์ร้อนอย่างเดียวกัน
“แล้วมึงยังไงไอ้ฮัท รู้ยังว่าเมจิมึงอยู่ไหน?”
“ยัง เมื่อวานเมโทรมาลากู..หลังจากนั้นกูก็ไม่ได้ข่าวเมอีกเลย “ฮัททสึหันกลับมาตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเมื่อครู่ นัยน์ตาสีดำฉายแววหม่นหมองลงชัดเจนยามที่พูดถึงคนรัก
“โคตรกะทันหัน กูกับไอ้แม็คพึ่งกลับมาถึงตอนบ่ายรู้อีกทีมึงก็แต่งงานแล้ว ไม่บอกกันก่อนเลยไอ้เหี้ย กูงงมากตอนนี้”
“กูจะเอาเวลาไหนไปบอกวะ สองวันที่ผ่านมากูเอาแต่ตามหาเม พอมาวันนี้กูก็แต่งงาน”
“สรุปมึงถูกพ่อบังคับให้แต่งงานกับลูกสาวผู้มีพระคุณ ที่เป็นทั้งลูกหนี้ หนำซ้ำพ่อมึงยังเอาเรื่องเมียมึงขึ้นมาขู่ แล้วเมียมึงก็หนีไป “แม็คหันกลับมาสรุปเมื่ออารมณ์เย็นลง
“คิดว่าจะไม่หันกลับมาเสือกแล้ว “ฮามะแสร้งพูดเย้าแหย่ แม็คเพียงไหวไหล่อย่างสะท้านเท่านั้น ฮามะจึงพูดต่อ “ถ้ากูเป็นเมจิก็ทำใจไม่ได้เหมือนกันว่ะจู่ ๆ แฟนที่อยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน ดันไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น”
เวลาต่อมา ~~