ตอนที่ 7 ไสหัวออกไป

คฤหาสน์สุทัศ

“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่ สวัสดีค่ะคุณน้าคุณลุง “หญิงสาวชุดนักเรียนมัธยมปลายยกมือไหว้กล่าวสวัสดีผู้เป็นพ่อผู้เป็นแม่ ก่อนจะเคลื่อนย้ายไปกล่าวสวัสดีพ่อและแม่ของสามีอย่างสุภาพ ครั้นย่างกายเข้ามาในห้องรับแขก โดยมีชายหนุ่มผู้เป็นสามีเดินตามหลังเข้ามาด้วยสีหน้าค่อยไม่พอใจ มือหนาสองข้างดึงออกจากกระเป๋ากางเกงยีนขึ้นมายกมือไหวพ่อและแม่ของภรรยาอย่างขอไปที

“เรียกพ่อกับแม่เถอะหนูมีนา “จีน่าเอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดูลูกสะใภ้

“ค่ะ “เธอตอบรับเสียงหวานอ่อนน้อมเดินไปนั่งข้างกับผู้เป็นแม่ หลังจากพ่อและแม่สามีพยักหน้าใจดีรับ ซึ่งสามีของเธอเดินไปนั่งโซฟาตัวเดี่ยวฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทางเงียบขรึมดุดัน

“พาน้องไปไหนมาตาฮัท ทำไมถึงมาช้าตั้งเกือบ 2 ชั่วโมง “จีน่าหันไปถามลูกชายเสียงอ่อนนุ่ม

“ผมติดธุระเลยไปช้า “เจ้าของเสียงเรียบละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาตอบผู้เป็นแม่ ใบหน้าคมหล่อไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา ก่อนจะเลื่อนไปมองหญิงสาวสายตาอำมหิตเป็นเชิงสั่งให้เธอห้ามพูดอะไร

“ธุระอะไรของแกไอ้ฮัท ฉันบอกแกว่าสี่โมง “คาทสึแหวใส่ลูกชายอย่างไม่เชื่อ

“ธุระก็คือธุระ “ฮัททสึจ้องเขม็งผู้เป็นพ่ออย่างไม่เกรงกลัว โดยไม่สนใจว่าครอบครัวอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ด้วยจะมองเขายังไง ทำเอาคาทสึถึงกับขบกรามแน่นไม่พอใจต่อประโยคก้าวร้าวของลูกชาย

“ตาฮัทอย่าก้าวร้าวลูก “จีน่าเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเอ่ยปากปรามลูกชาย อย่างรู้สึกเกรงใจครอบครัวอีกฝ่าย ทำให้ฮัททสึละสายตามองไปทางอื่นพลางใช้ลิ้นดันเข้าหากระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด

“แกรู้นะว่าขัดคำสั่งฉันมันจะเกิดอะไรขึ้น “คาทสึย้ำเตือนกับลูกชายเชิงข่มขู่ เพราะเป็นวิธีสุดท้ายที่สามารถทำให้ฮัททสึกยอมจำนนได้

“…” เมื่อได้ฟังคำข่มขู่ของผู้เป็นพ่อฮัททสึหันขวับกลับมาจ้องใบหน้าเหี่ยวย่นของผู้เป็นพ่อตาเขม็งด้วยอารมณ์เดือดดาลในใจ เผลอกำหมัดแน่นจนเส้นเอ็นตามท่อนแขนแกร่งไปจนถึงหลังมือปูดนูน ท่ามกลางสายตาลำบากใจของคนนอกอย่าง สุทัศ ปรีดา และ มีนา ถึงจะเป็นทองแผ่นเดียวกันก็ตาม แต่การที่พ่อลูกทะเลาะกันยังไงก็ยังคงเป็นเรื่องภายในครอบครัวอยู่ดี

“จีว่าเราไปทานข้าวกันดีกว่าค่ะ ป่านนี้แม่บ้านคงจัดโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว “จีน่ารีบเบี่ยงเบนสถานการณ์อันตึงเครียดภายในห้องรับแขก ทำให้แต่ละคนต่างพยักหน้ารับทราบ มีเพียงสองพ่อลูกเท่านั้นที่ไม่ได้ตอบรับอะไร

“…”

…..

หลายนาทีต่อมา ~~

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว “ฮัททสึดันตัวลุกขึ้นหลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย ท่ามกลางเสียงพูดคุยกันตามประสาของผู้ใหญ่

“อิ่มแล้วเหรอลูก พึ่งทานไปไม่กี่คำเองนะ “จีน่าถามลูกชายด้วยความเป็นห่วง

“ครับ “ฮัททสึตอบรับอย่างขอไปทีพลางดันตัวลุกขึ้น เขาไม่เคยอยากร่วมโต๊ะกับครอบครัวของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

“แกจะรีบไปไหน? “คาทสึว่างช้อนไปตรงกลางจานพร้อมกับเอ่ยถามเสียงเข้ม

“กลับ”

“งั้นพาน้องไปด้วย”

“จะพาไปทำไม! “คิ้วหนาชนกันอย่างไม่สบอารมณ์ นัยน์ตาคมกริบเลื่อนไปจ้องหญิงสาวตรงหน้าฉายแววอำมหิต ทำให้เธอเบือนหน้าหลบไปทางอื่นทันที

“แกช่วยติวอังกฤษให้น้องหน่อย เห็นว่าน้องยังอ่อนเรื่องภาษา”

“ไม่มีปัญญาหาคนสอนหรือไง!”

“..” มีนาเมื่อได้ฟังประโยคเสียดสีพูดให้รู้สึกสะท้านของชายหนุ่ม เธอตวัดสายตาไม่พอใจมองทันที จึงปะทะเข้ากับสายตาของอีกฝ่าย มือเรียวเล็กกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ ในขณะที่พ่อและแม่ของเธอยังคงเงียบ

“หุบปากเน่า ๆ ของแกไปไอ้ฮัท คำสั่งฉันแกมีหน้าที่ต้องทำตาม!”

“เมื่อไหร่พ่อจะเลิกบังคับผมซะทีวะ! แค่ผมยอมแต่งงานกับยัยเด็กแรดนี่ก็เกินพอแล้วนะ! “เจ้าของใบหน้าหล่อตะคอกเสียงกล่าวอย่างเดือดดาล กับประโยคของผู้เป็นพ่อ

“ที่พูดมันไม่เกินไปหน่อยเหรอครับคุณฮัททสึ “สุทัศไม่ยอมทนยืนขึ้นถามด้วยความไม่พอใจที่ลูกเขยว่าร้ายลูกสาวให้เสียหาย

“ไม่มีอะไรเกินไปสำหรับปลิงดูดเลือดอย่างพวกมึง!”

“หยาบคายเกินไปแล้วนะไอ้ฮัท! “คาทสึดันตัวลุกขึ้นชี้หน้าคาดโทษลูกชายอย่างสุดจะทน “แกคงรู้นะคิดต่อต้านฉัน คนของแกจะต้องเจอกับอะไร”