บทที่ 10

เสิ่นหยินอู้ลดสายตาลง และครุ่นคิดอยู่ในใจ

เจียงฉูฉู่ไม่เพียงแต่สวยเท่านั้น แต่ยังเป็นคนที่โดดเด่นมากอีกด้วย

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เธอได้ช่วยชีวิตของฉินเย่เอาไว้

และหากเธอเป็นฉินเย่ ก็เกรงว่าจะชอบเธอเข้าเช่นกัน

หลังจากที่เพื่อนของเจียงฉูฉู่มาถึง เธอก็ขึ้นไปคุยกับเพื่อนของเธออยู่นาน ชายหนุ่มนั้นสวมเสื้อคลุมสีขาว และในที่สุดเขาก็จ้องมองไปที่ใบหน้าของเสิ่นหยินอู้ จากนั้นก็พยักหน้า แล้วเดินออกมา

"สวัสดีครับ เป็นเพื่อนของฉูฉู่ใช่ไหม? ผมชื่อกู้ตงเฉิงนะครับ"

เสิ่นหยินอู้พยักหน้าให้เขา: "สวัสดีค่ะ"

"มีไข้เหรอครับ?"

กู้ตงเฉิงถามเบา ๆ พร้อมกับพยายามวางหลังมือลงบนหน้าผากของเสิ่นหยินอู้

การเข้าใกล้อย่างกะทันหันทำให้เสิ่นหยินอู้หลบอย่างลืมตัว ปฏิกิริยาของเธอทำให้กู้ตงเฉิงยิ้มและพูดเบา ๆ ว่า: "แค่วัดอุณหภูมิดูน่ะครับ"

หลังจากพูดจบ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่หยิบเทอร์โมมิเตอร์ออกมาแล้วพูดว่า "วัดอุณหภูมิก่อนแล้วกัน"

เสิ่นหยินอู้รับมันมา

จากนั้นเสียงของฉินเย่ก็ดังขึ้นมาจากข้างหลัง: "ใช้เทอร์โมมิเตอร์เป็นไหม?"

เสิ่นหยินอู้:"…..."

เธอเพิกเฉยต่อเขา ทำไมแม้แต่เทอร์โมมิเตอร์เธอถึงจะใช้ไม่เป็นด้วยล่ะ?

แต่เนื่องจากอาการป่วย เธอจึงเวียนหัวเล็กน้อย ดังนั้นจึงเคลื่อนไหวได้อย่างช้า ๆ

หลังจากที่เธอใช้มันวัดอุณหภูมิ กู้ตงเฉิงก็บอกว่าจะต้องรอสักพักก่อน

เมื่อเห็นแบบนี้ เจียงฉูฉู่จึงถือโอกาสแนะนำฉินเย่ให้รู้จักกับกู้ตงเฉิง

"เย่ นี่ก็คือตงเฉิงที่ฉันเคยพูดถึงกับคุณผ่านทางโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ค่ะ เขาเก่งเรื่องการแพทย์ แต่เขาชอบอิสระ จึงกลับมาประเทศมาเปิดคลินิกแห่งนี้ ตงเฉิง นี่คือฉินเย่ เป็น...…"

เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างเขินอายว่า: "เพื่อนของฉันเอง"

"เพื่อน?" สรรพนามนี้ทำให้กู้ตงเฉิงเลิกคิ้วขึ้นมา จากนั้นดวงตาของเขาก็จ้องมองไปที่ใบหน้าของเสิ่นหยินอู้โดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนที่จะกลับมามองไปที่หน้าของฉินเย่: "สวัสดีครับ ผมกู้ตงเฉิง ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

หลังจากนั้นไม่นาน ฉินเย่ก็ยกมือขึ้นแล้วส่ายเบา ๆ "ฉินเย่ครับ"

"ผมรู้"