บทที่ 12

ฉินเย่จำต้องยื่นผ้าขนหนูเปียก ๆ ไปให้เธอ

"ตงเฉิงบอกวิธีการทั้งหมดมาอย่างละเอียดแล้ว ตรงนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน เย่คุณไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะดูแลหยินอู้ให้เป็นอย่างดีเลยค่ะ"

หลังจากได้ยินแบบนี้ ฉินเย่ก็เหลือบมองไปที่เสิ่นหยินอู้ซึ่งกำลังนอนนิ่งเหมือนศพอยู่ตรงนั้น ก่อนจะพยักหน้า: "อืม"

จากนั้นเขาก็ออกไป

และประตูก็ปิดลง

ในห้องเงียบสงบ หลังจากนั้นไม่นาน เสิ่นหยินอู้ก็ซักผ้าขนหนูใหม่อีกครั้ง จากนั้นก็เปิดกระเป๋าแล้วเดินไปหาเธอ

“หยินอู้ ฉันช่วยเช็ดตัวให้คุณได้ไหมคะ?”

ตอนนี้เสิ่นหยินอู้ไม่มีแรงเลยจริง ๆ และจำเป็นต้องให้คนอื่นช่วยเธอ แต่ว่า…...

“ทำไมไม่เรียกพยาบาลล่ะคะ แบบนี้จะรบกวนคุณมากเกินไปหรือเปล่า?” เธอเสนอขึ้นมา

เจียงฉูฉู่ยิ้มเบา ๆ : "ไม่รบกวนเลยค่ะ พยาบาลจะเช็ดครอบคลุมแบบฉันได้ยังไงกันคะ? ตราบใดที่คุณไม่รังเกียจที่จะให้ฉันเห็นทุกอย่างก็ได้แล้วล่ะค่ะ"

เมื่อพูดแบบนี้แล้ว เธอจะพูดอะไรได้อีก จึงทำได้เพียงกระตุกมุมริมฝีปากและพยักหน้า

หลังจากที่เธอตกลง เจียงฉูฉู่ก็เข้ามาและปลดกระดุมเสื้อผ้าให้เธอ

และเพื่อหลีกเลี่ยงความอาย เสิ่นหยินอู้จึงหลับตาลงและไม่จ้องมองในขณะที่เจียงฉูฉู่ปลดกระดุมให้เธอ

เจียงฉูฉู่เม้มริมฝีปาก และสีหน้าไม่ค่อยดี

หากเมื่อกี้เธอมองไม่ผิด ฉินเย่กำลังถือผ้าขนหนูเปียกเช็ดตัวให้เธออยู่ใช่ไหม?

ทั้งยังเปิดปกเสื้อของเธออีกด้วย

ความสัมพันธ์ของพวกเขาไปสนิทสนมกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เป็นไปได้ไหม ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในขณะที่เธออยู่ต่างประเทศโดยที่เธอไม่รู้?

คิ้วที่สวยงามของเจียงฉูฉู่บิดเบี้ยวเล็กน้อย และรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยอยู่ในใจ

ถ้าไม่ถอดเสื้อผ้าเธอก็ไม่รู้ ว่าเสิ่นหยินอู้มีรูปร่างที่ดีมาก แม้ในขณะที่นอนราบอยู่ ก็ยังอวบอั๋นในบางจุด และสีผิวของเธอไม่ใช่สีขาวบริสุทธิ์ แต่อมสีชมพูเล็กน้อย ซึ่งดูสดและอ่อนนุ่ม