บทที่ 15

ในขณะนั้น หัวใจของเสิ่นหยินอู้ก็สั่นไหว และแววตาตื่นตระหนกก็ผุดขึ้นมาในดวงตาของเธอ

ซึ่งรู้สึกเหมือนกับถูกจับได้

แต่เธอก็สงบนิ่งลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเม้มริมฝีปากสีชมพูที่ซีดเล็กน้อย แล้วพูดอย่างไม่ปิดบังว่า: "คุณก็เห็นหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?"

ทัศนคติที่ตรงไปตรงมาของเธอทำให้การมองอย่างสงสัยในดวงตาของฉินเย่จางลงไปเล็กน้อย

เขาเดินเข้ามา และจ้องมองถ้วยยาที่ว่างเปล่าในมือของเธอ

“ฉันให้ในครัวทำงานหนักเพื่อปรุงยากัน แล้วเธอเทยาทั้งหมดทิ้ง โดยที่ไม่ได้ดื่มแม้แต่อึกเดียวเลยอย่างงั้นเหรอ?”

เสิ่นหยินอู้เหลือบมองเขา

“ฉันบอกไปตั้งนานแล้วไงว่าไม่ดื่ม”

พูดจบ เธอก็ออกไปพร้อมกับถ้วยเปล่า

ฉินเย่ตามออกมา และพูดด้วยเสียงที่ชัดเจนว่า: "เมื่อคืนนี้ เธอตั้งใจเปียกฝนหรือเปล่า?"

เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว เสิ่นหยินอู้ยุดก็หยุดชะงักไปชั่วครู่ และส่ายหัวเป็นการปฏิเสธ

“ไม่ใช่ ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไงคะ?”

แต่ฉินเย่ก็ยังคงจ้องมองเธออย่างสงสัย: "ใช่เหรอ? แล้วทำไมเธอถึงปฏิเสธที่จะไปโรงพยาบาล รวมทั้งปฏิเสธที่จะกินยาด้วย?"

เสิ่นหยินอู้อธิบายไปอย่างสบาย ๆ ว่า: "ยาขมเกินไป ฉันไม่อยากดื่มค่ะ"

"แค่นี้เหรอ?" ฉินเย่หรี่ตาราวกับกำลังนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และถามอย่างไม่ยอมแพ้ว่า: "เมื่อวาน...…"

เดิมทีเขาอยากจะพูดคุยเรื่องข้อความ ว่าเธอพบเบาะแสอะไรหรือไม่?

แต่หลังจากคิด ๆ ดูแล้ว ก็รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วเมื่อวานนี้เธอก็ไม่ได้เข้ามาในประตูคลับด้วยซ้ำ แล้วจะไปรู้ได้อย่างไร?

เสิ่นหยินอู้ไม่อยากโต้เถียงกับเขาอีก เพราะกลัวว่าตัวเองจะพลาดพูดอะไรออกไป

ตอนนี้เธอมีความลับอยู่ และไม่อยากให้เขารับรู้

ขณะที่คนรับใช้เข้ามาพร้อมกับอาหาร เสิ่นหยินอู้ก็ถือโอกาสไปทานอาหารทันที

และเนื่องจากเธอยังเป็นคนป่วย คนรับใช้จึงเตรียมอาหารนิ่ม ๆ และจืดให้เธอ

เสิ่นหยินอู้ไม่มีความอยากอาหาร ดังนั้นจึงกินเข้าไปบางส่วนแล้ววางชามลง และคนรับใช้ก็รีบมาเก็บไปทันที

ฉินเย่มองดูจากด้านข้าง และริมฝีปากบาง ๆ ของเขาก็เม้มจนเป็นเส้นบาง ๆ

ไม่รู้ว่าเขาเข้าใจผิดหรือเปล่า แต่เขามักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป แต่เขาก็ไม่สามารถอธิบายออกมาได้ เพียงแค่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป

ทั้งเธอ และบรรยากาศของทั้งห้องก็ผิดปกติไป ซึ่งแม้กระทั่งตัวเขาเองก็ด้วย