บทที่ 3

ฉินเย่โยนเธอเข้าไปในห้องน้ำ แล้วออกไป

เสิ่นหยินอู้ก้มหน้าลงอยู่ตลอดเวลา และรอจนฉินเย่จากไป เธอก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นแล้วเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอออกเบา ๆ

ครู่ต่อมา

เธอล็อคประตูห้องน้ำ และหยิบรายงานการตั้งครรภ์จากโรงพยาบาลฉบับนั้นออกมาจากกระเป๋าของเธอ

ใบรายงานนั้นถูกฝนสาดใส่ และข้อความในนั้นก็จาง ๆ เบลอ ๆ ไปหมด

เดิมทีนั้นอยากจะบอกเขาอย่างเซอร์ไพรส์ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

เป็นคู่นอนของฉินเย่มาสองปี เธอจะไม่รู้ได้อย่างไร ว่าเขาเป็นคนประเภทที่ไม่เคยห่างโทรศัพท์มือถือเลย

แต่ตัวเขาเองจะไม่เบื่อขนาดนั้น ส่งข้อความหาเธอเป็นพิเศษเพื่อให้เธอไป แล้วให้เธอกลับไปอีกครั้ง

เป็นไปได้เพียงว่ามีคนถือโทรศัพท์มือถือของเขาอยู่ แล้วส่งข้อความดังกล่าวมาให้เธอ โดยให้เธอไปเพื่อให้คนอื่นได้ดูเรื่องตลกกัน

ไม่แน่ว่า ในขณะที่เธอกำลังรออยู่ที่ชั้นล่างพร้อมกับร่ม ก็อาจจะมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังดูเรื่องตลกของเธออยู่บนชั้นบน

เสิ่นหยินอู้มองดูอยู่นานสองนาน จากนั้นก็ยิ้มเยาะให้กับตัวเอง แล้วค่อย ๆ ฉีกรายงานออก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เสิ่นหยินอู้เดินออกมาจากห้องน้ำอย่างเรียบเฉย

ส่วนฉินเย่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา ขาเรียวยาวของเขาวางลงอยู่บนพื้น โดยมีโน๊ตบุ๊ควางอยู่ข้างหน้า ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะยังคงทำงานอยู่

เมื่อเห็นเธอออกมา เขาก็ชี้ไปยังชามซุปขิงที่อยู่ข้าง ๆ เขาทันที

“ดื่มซุปขิงสิ”

"ค่ะ"

เสิ่นหยินอู้เดินไปหยิบซุปขิงขึ้นมา แต่กลับไม่ดื่ม และนึกถึงอะไรขึ้นมาได้ จึงเรียกชื่อเขาขึ้นมาทันที

“ฉินเย่”

"มีอะไรเหรอ?" น้ำเสียงของเขาเย็นชา และไม่ละสายตาออกมาจากหน้าจอเลยด้วยซ้ำ

เสิ่นหยินอู้มองไปที่โครงหน้าด้านข้างและกรามอันละเอียดอ่อนงดงามของฉินเย่ ริมฝีปากที่ซีดก็ขยับขึ้นมาเล็กน้อย

ฉินเย่เงยหน้าขึ้นราวกับว่าเขาเริ่มใจร้อนกับการรอคอย และพวกเขาก็สบตากัน

เสิ่นหยินอู้ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จมีผิวสีชมพู และริมฝีปากของเธอก็ไม่ซีดเหมือนดั่งก่อนหน้านี้แล้ว แต่อาจเป็นเพราะว่าเปียกฝนมา สภาพในวันนี้จึงดูเหมือนป่วยเล็กน้อย และราวกับเต็มไปด้วยความแตกสลาย

เพียงมองแค่แวบเดียว ความปรารถนาของฉินเย่ก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที