บทที่ 47

ดินมองตามแม่ของลูกออกไป ด้วยหัวใจที่ว้าเหว่ เมื่อรู้ว่าเธอกำลังเปิดใจให้ผู้ชายคนใหม่เข้ามาแทนที่ เขากลับมาช้าเกินไปใช่ไหม

ที่ดินจากไปเพื่ออยากสร้างอนาคต และอนาคตของเขากำลังไปได้สวย เพราะเขาจะต้องไปดูงานที่ต่างประเทศ บางครั้งอาจจะได้ทำที่นั่นเลย แต่เขาเลือกที่จะปฏิเสธ เพราะไม่อยากไปไกลครอบครัวมากเกินไป เขาจึงตัดสินใจกลับมา แต่ไม่คิดว่ามันจะช้าไป

"ขาหนูถูกอะไรมาลูก"

ขณะที่ดินกำลังคิดอะไรอยู่ในห้องก็ได้ยินเสียงทอรุ้งพูดกับลูกสาว ชายหนุ่มรีบออกมาดู

"จะถูกอะไรล่ะก็ดื้อน่ะสิ อยากจะหัดเดิน และไม่อยากให้ย่าพยุงก็เลยล้ม"

"ไหนพ่อดูซิ"

ฟ้าใสเห็นพ่อเดินมาก็รีบยื่นมือไปให้พ่ออุ้ม ทั้งๆ ที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของแม่

"หนูกลับบ้านกับแม่ก่อนลูกเดี๋ยวแม่ล้างแผลให้" ถึงแม้แผลจะเล็กน้อยแต่เธอก็ ประคบประหงมลูกมาก

"เดี๋ยวพ่อพาไป" ชายหนุ่มเห็นลูกอยากจะมาหาตัวเองก็เลยอุ้มแล้วพาเดินมาที่บ้านของเธอ

"วางลูกไว้ตรงนั้นแหละเดี๋ยวฉันทำเอง นายมีอะไรก็กลับไปทำเถอะ"

"ไม่มีอะไรแล้ว จะอยู่กับลูก"

"ไม่ได้"

"ทำไม กลัวใครเห็น..ที่นี่ไม่มีหัวหน้าคนนั้นสักหน่อย"

"ไม่ต้องดึงคนอื่นมาเกี่ยวข้องได้ไหม"

"แตะต้องไม่ได้เลยหรือไง"

"ใช่"

ได้ยินคำตอบแบบนั้นเขาก็ลุกขึ้น แล้วเดินไปที่ประตู

"แง๊~" ฟ้าใสเห็นพ่อเดินไปก็ร้องไห้ตาม

"หนูจะร้องทำไมลูกแม่อยู่นี่ทั้งคน" หญิงสาวเดินเข้าไปโอ๋ลูก

"งื้อออ~" แต่ดูเหมือนฟ้าใสจะอยากไปกับพ่อมากกว่า

"ไม่ร้องนะครับพ่อกลับมาแล้ว" เดินไปถึงประตูหน้าบ้านยังได้ยินเสียงลูกร้องไห้อยู่ดินก็เลยเดินกลับมา

"จะกลับมาทำไมเดี๋ยวลูกก็หยุดแล้ว"

"มาหาพ่อดีกว่าอย่าคุยกับคนพาลเลย" ชายหนุ่มอุ้มลูกขึ้นพออุ้มเท่านั้นแหละฟ้าใสก็หยุดร้อง

"ใครพาล!"

"ยังไม่รู้ตัวอีก" เขาพูดพึมพำเหมือนพูดกับลูก แต่แม่ของลูกก็ได้ยิน

"นายดิน!" ทอรุ้งทำหน้าบึ้งตึงขึ้น แล้วเดินมาแย่งลูก

"แง๊!!" ฟ้าใสกอดคอพ่อไว้แน่น

"ถ้างั้นก็อยู่กับพ่อไปเลย แม่งอนแล้ว" ทอรุ้งแกล้งงอนลูก พอฟ้าใสเห็นท่าทางของแม่ เด็กก็เบะปากอีกครั้ง

"โอ๋... แม่แค่พูดเล่นค่ะลูก ไม่ร้องนะ" ทั้งสองก็เลยต้องได้อยู่ในห้องนั้นกับลูกไปก่อน จนกว่าฟ้าใสจะหลับ

สายตาคมมองจ้องเธอที่นอนหลับอยู่ กล่อมลูกนอน แต่แม่กลับหลับก่อน

เช้าวันต่อมา..

"ปล่อยนะดิน" หญิงสาวตื่นขึ้นมาก็อยู่ในอ้อมกอดของเขา ส่วนลูกนอนอยู่ในเปล

"จุ๊จุ๊ อย่าเสียงดังสิเดี๋ยวลูกตื่น"

"ตื่นก็ตื่นไปสิ นายมากอดฉันทำไม เอามือออกเดี๋ยวนี้นะ"

ใบหน้าคมยกยิ้มขึ้นพร้อมกับค่อยๆ ปล่อยมือออก เมื่อคืนนี้นอนกอดเธอมาทั้งคืน คิดไว้แล้วถ้าตื่นมาคงต้องโวยวายแน่

ทั้งสองคุยกันเสียงดังจนทำให้ฟ้าใสตื่น พอตื่นแล้วฟ้าใสก็งอแงตามพ่อกลับบ้านไป ส่วนแม่ก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะต้องขับมอเตอร์ไซค์ไปทำงาน

ขับรถเกือบชั่วโมงได้ก็มาถึงบริษัท

"หัวหน้ามาทำอะไรตรงนี้คะ"

"ผมเป็นห่วง ก็เลยมารอดูว่าคุณมาถึงหรือยัง" ภาณุรู้ดีว่าวันนี้เธอต้องขับมอเตอร์ไซค์อีกแน่ เพราะพ่อของเธอยังไม่กลับมา