3.1

ทันทีที่หญิงสาวก้าวตามเข้ามาในห้องรับรองแบบส่วนตัว ทรงโปรดไล่ลูกน้องรวมถึงพนักงานบริการที่คอยดูแลทุกคนออกไปหมด เขาปิดประตูแล้วเชื้อเชิญเธอให้นั่งลงตรงโซฟาหรูกลางห้อง ทว่าไม่ทันจะได้นั่งเขาก็ทำหน้าที่บริการให้เธอด้วยตัวเอง

“คุณอยากดื่มอะไรเป็นพิเศษไหมครับ” ปากถามเธอตามมารยาท แต่มือหนาก็ยื่นแก้วเหล้าสีอำพันที่ใส่น้ำแข็งรูปทรงกลมเพียงก้อนเดียวให้

ซินหยานเลิกคิ้วเล็กน้อย ก็ถ้าจะยัดเยียดกันขนาดนี้แล้วจะถามทำไมว่าเธออยากดื่มอะไร นี่กะจะมอมเธอให้เมาเลยรึไงกันนะ กับสาวสวยแบบเธอเป็นคนอื่นคงเลือกเสิร์ฟไวน์ ทว่าเธอก็ยังใจดีสู้เสือรับแก้วไว้

“ขอบคุณค่ะ” รับมาแล้วแต่เธอยังชั่งใจ ไม่กล้ายกแก้วดื่ม

“กลัวผมใส่ยาอะไรแปลก ๆ ให้คุณดื่มหรือไง” ชายหนุ่มพูดอย่างรู้ทัน เขากลั้วหัวเราะแล้วพูดต่อ...

“ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกน่า... มันเสียชื่อ” ว่าจบก็แย่งแก้วจากมือเธอไปดื่มให้เห็นต่อหน้า

จะวางยาเธอให้ได้อะไร ในเมื่อเธอก็ตั้งใจยั่วยวนเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว สายตาที่เธอมองเขา ทรงโปรดอ่านออกได้โดยง่ายว่าเธอก็สนใจเขาอยู่พอตัว ทั้งคู่ใจตรงกันเขามั่นใจ

“นี่คุณ นั่นมันแก้วฉะ...อื้ม!” คนนึกหวงแก้วขึ้นมาตั้งท่าจะโวยวาย ทว่าไม่ทันที่เธอจะแย่งแก้วเหล้าในมือเขาคืน ร่างของเธอกลับโดนฝ่ามือหนารั้งเอวคอดเข้ามาจนร่างเพรียวสวยแนบชิดกับอกแกร่ง และแผ่นหน้าท้องแข็งปั๊กของเขา

ริมฝีปากหนากดแนบจูบกับริมฝีปากสวย สอดลิ้นร้อนและเล็มกลีบปากบางจนเธอเผลอเผยออ้า เขาก็ป้อนเหล้าจากปากเขาเข้ายังปากเธอ และยังคงตรึงจูบอยู่เช่นนั้นจนซินหยานจำต้องกลืนเหล้าทุกหยาดหยดลงคอไป

ความร้อนผะผ่าวแล่นปราดตั้งแต่ลำคอไหลลงไปยังช่องท้องจนเธอรู้สึกได้ ทว่าที่ร้อนกว่าคือใบหน้าสวยที่ตอนนี้เห่อร้อนเพราะความเขินอาย จนลามไปทั้งตัวตามสัมผัสของฝ่ามือหนาที่กำลังลูบไล้แผ่นหลังเธอจนขนในกายพานลุกชันทุกอณูรูขุมขน

“อื้อ! อย่า...” หญิงสาวผลักตัวเขาออกห่างเมื่อเสี้ยวสติของตัวเองฟื้นกลับมา หลังจากที่โดนรสจูบแสนคุกคามและใบหน้าหล่อเหลาของเขามอมเมาเธอไปชั่วขณะ