บทที่ 19

พึ่งจะแยกกัน ก็มาเจอกันอีก

โลกมันกลมจริงๆ

แต่ว่าในเมื่อหย่ากันแล้ว เธอก็ไม่มีหน้าที่ที่ต้องยิ้มรับอีกแล้ว

เธอลุกขึ้น วินาทีที่สวนกัน ชายหนุ่มยื่นมือออกมาจับแขนของเธอ “ทำไมถึงมาที่นี่?”

“ก็แค่มาเยี่ยมคุณปู่ค่ะ”

หญิงสาวมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ใบหน้าที่อ่อนโยนเมื่อวันก่อนถูกความเย็นชา ความเหินห่างแทนที่ สีหน้าน่ารักหายไป หญิงสาวในชุดกระโปรงดำน่าเกรงขาม แอบให้ความรู้สึกว่ามีอำนาจใกล้เคียงกับเขา

โป๋สิงจื่อราวกับว่าไม่เคยรู้จักรวนซูที่อยู่ตรงหน้ามาก่อน เหมือนว่าเธอจะไม่เหมือนกับเมื่อก่อน ไม่เหมือนจนเห็นได้อย่างชัดเจน

“ประธานโป๋ กรุณาปล่อยมือด้วยค่ะ” ริมฝีปากของรวนซูขยับเล็กน้อย พูดออกมาไม่กี่คำ

โป๋สิงจื่อปล่อยมือ หญิงสาวใส่รองเท้าส้นสูงเดินก้าวไปข้างหน้า ทุกก้าวราวกับเหยียบย่ำหัวใจของเขา เหยียบจนเขาเจ็บปวดอย่างมาก

เขาในเวลานี้ในที่สุดก็ตื่นเสียที เธอไม่ใช่ภรรยาของเขาอีกต่อไป แต่เป็นอดีตภรรยา เป็นคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยที่สุดของกันและกัน

ไหว้คุณปู่แล้ว โป๋สิงจื่อก็ขึ้นรถ หลังจากนั้นก็มีสายของซ่งเอี๋ยนโทรมา “คุณชาย ตอนที่หวังซินหย่ากำลังถ่ายหนังสลิงขาดครับ หล่นลงมาขาหัก ตอนนี้ส่งตัวไปที่โรงพยาบาลตี้อีแล้วครับ”

โป๋สิงจื่อเคลื่อนรถ ใช้หูฟังบลูทูธคุยโทรศัพท์ไปด้วย “ทำไมถึงไม่ระวังขนาดนี้?”

“เรื่องนี้จะจัดการยังไงครับ? ผู้บริหารของบริษัทบันเทิงโป๋ซื่อไม่กล้าประกาศ เลยให้ผมมาบอกคุณ”

“ตอนนี้ฉันกำลังรีบไปโรงพยาบาลตี้อี นายรอฉันอยู่ที่นั่นแล้วกัน” โป๋สิงจื่อพูดจบก็วางสายโทรศัพท์

โรงพยาบาลตี้อี

ซ่งเอี๋ยนรออยู่ที่ลานจอดรถด้วยท่าทางร้อนใจ ในตอนที่เห็นรถของโป๋สิงจื่อนั้น เขาก็รีบเข้ามาต้อนรับ “หวังซินหย่าย้ายจากห้องฉุกเฉินไปห้องผ่าตัดแล้วครับ กำลังผ่าตัดอยู่”

“ขึ้นไปดูก่อน” โป๋สิงจื่อกำลังเดินจะไปเข้าในลิฟต์ ซ่งเอี๋ยนกลับขวางเขาไว้ “ตอนนี้ในโรงพยาบาลมีแต่นักข่าว คุณชายไปขึ้นตรงทางหนีไฟดีกว่าครับ”

ถ้านักข่าวพวกนั้นเห็นคุณชายล่ะก็ คงจะเขียนข่าวชู้สาวมั่วๆขึ้นมาอีก