บทที่ 22

ผู้จัดการรีบปลอบเธอ แล้วก้มลงเก็บของที่ตกลงพื้นไปด้วย

“ประธานโป๋ส่งผู้ช่วยมา ก็หมายความว่าในใจยังเป็นห่วงเธออยู่ ถ้าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเธอเลยจริงๆล่ะก็ ผู้ช่วยคงไม่มาอย่างแน่นอน！”

หวังซินหย่าโมโหจนใบหน้าบิดเบี้ยว แดงก่ำด้วยความโมโห “ฉันแสดงละครทรมานร่างกายตัวเองเพื่ออะไร? ไม่ใช่เพื่อประธานโป๋หรือไง? สุดท้ายเป็นไง ฉันไม่ได้บาดเจ็บอย่างเดียวนะ แม้แต่หน้าของประธานโป๋ก็ยังไม่ได้เจอ！แผนฉันนี่มันไม่สำเร็จแล้วยังจะขาดทุนอีก！”

“ได้ยินมาว่าพวกเขาสามีภรรยาหย่ากันแล้ว เธอต้องขึ้นตำแหน่งได้แน่” ผู้จัดการแชร์ข่าวเล็กๆน้อยๆให้หวังซินหย่ารับรู้ “เห็นพูดกันว่าคุณนายโป๋ย้ายออกไปจากรังรักของพวกเขาแล้ว”

“เจ๊ไปฟังใครมา?” หวังซินหย่านึกถึงฉากนั้นที่บ้านของประธานโป๋

ผู้หญิงที่สามารถสั่งโป๋สิงจื่อให้ล้างถ้วยได้ จะปล่อยตำแหน่งคุณนายโป๋ไปง่ายๆงั้นเหรอ?

ไม่ว่าจะคิดยังไงก็รู้สึกว่าไม่มีทาง

“เธอดูสิ” ผู้จัดการยื่นมือถือที่เปิดหน้าเว็บซุบซิบให้ เว็บนี้ปกติจะลงข่าวเล็กๆน้อยๆ มีคนติดตามเยอะมาก

“มีแค่บรรทัดเดียวเอง ไม่มีรูปไม่มีอะไรเลย” หวังซินหย่าเบะปาก ในใจกลับรู้สึกดีขึ้นเยอะ

วันนั้นต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น โป๋สิงจื่อก็ไม่ได้ปฏิเสธเข้าร่วมงานวันเกิดของเธอ ก็หมายความว่าตำแหน่งของผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้สูงเท่าไหร่นี่

ล้างถ้วยแล้วมันยังไง? ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นตั้งใจเล่นลูกไม้อะไรหรือเปล่า

*

บริษัทบันเทิงโป๋ซื่อ

ในห้องทำงานท่านประธาน

ชายหนุ่มรูปร่างสูงยาวนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานที่กว้างใหญ่

สีหน้าของชายหนุ่มเย็นชา เขาอยู่ในชุดสูทราคาแพง เข้าคู่กับเสื้อเชิ้ตสีดำ แขนเสื้อมีกระดุมสีเงินที่สวยสง่าสองเม็ด ทั้งตัวเขาสง่า บุคลิกก็ไม่ธรรมดา

ตรงหน้าเขา มีผู้บริหารระดับสูงยืนอยู่ ผู้บริหารพวกนี้โดยปกติแล้วจะวางอำนาจด้านนอก แต่ยืนอยู่หน้าโป๋สิงจื่อกลับเคารพนอบน้อม ราวกับเผชิญหน้ากับบุคคลที่ยิ่งใหญ่ ในใจกระสับกระส่าย

ลมอะไรหอบบอสใหญ่ของกรุ๊ปคนนี้ลอยมาล่ะนี่?