บทที่ 26

เพียงแต่ที่นั่งนั้นจองยากมาก

“ไม่จำเป็น” ชายหนุ่มที่เป็นผู้นำเดินมุ่งตรงไปด้านหน้า แล้วจัดระเบียบแขนเสื้อไปด้วย ริมฝีปากที่เซ็กซี่พูดออกสามพยางค์ น้ำเสียงเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง

ผู้จัดการมองซ่งเอี๋ยนด้วยสายตาขอร้องอ้อนวอน ไม่ง่ายเลยที่บอสใหญ่จะมาบริษัทบันเทิงโป๋ซื่อ ไม่ว่ายังไงก็ต้องไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อสิ?

เพราะยังไงซะถึงแม้ว่าผู้บริหารจะกลัวกัน แต่ใครจะไม่อยากทานข้าวด้วยกันกับโป๋สิงจื่อ ผู้ที่มีฐานะสูงส่งในเมืองเจียงเฉิงสักครั้งกันล่ะ?

เรื่องนี้เอาไปพูดต่อกันได้เป็นปีเชียวนะ

พวกเขาถือว่าอยู่ใต้การบังคับบัญชาของโป๋ซื่อกรุ๊ป แต่ในปีหนึ่งนอกจากการสรุปยอดปลายปีที่จะได้เจอคุณชายโป๋แล้ว ผู้บริหารทุกคนก็แทบจะจมอยู่ในบริษัทสาขาย่อยกัน

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นผู้จัดการ ตำแหน่งใหญ่ที่สุดในบริษัทบันเทิงโป๋ซื่อ แต่ถ้าเทียบกับสำนักงานใหญ่โป๋ซื่อกรุ๊ปแล้ว เขานั้นก็เป็นแค่กุ้งแห้งตัวเล็ก

โอกาสดีแบบนี้ ไม่ได้มีมาง่ายๆ จะพลาดได้อย่างไรกัน?

นี่คือใคร? บอสใหญ่แห่งโป๋ซื่อกรุ๊ป ผู้กุมอำนาจเซาท์สตาร์แอร์ไลน์ กัปตันอันดับหนึ่งโป๋สิงจื่อแห่งเซาท์สตาร์เชียวนะ！

อย่าว่าแต่เมืองเจียงเฉิงเลย ทั้งประเทศตี้โก๋ใครไม่รู้จักบ้าง?

อำนาจของชายหนุ่มคนนี้คับฟ้า รวยล้นฟ้า ประธานาธิบดีเจอเขายังต้องนับถือ

ซ่งเอี๋ยนรู้ทันความคิดของผู้จัดการและผู้บริหารระดับสูงพวกนี้ แต่บอสใหญ่ใช่บุคคลที่ผู้ช่วยเล็กๆอย่างเขาสามารถสั่งได้ที่ไหน?

แต่เห็นแก่หน้าตา เขาก็ยังคงพูดขึ้นมา “คุณชายครับ ดูสิครับ ร้านอาหารจินเยี่ยที่นี่จองยากมาก ประธานหลิวคงลำบากไม่น้อยเลยนะครับ”

ร่างของชายหนุ่มพึ่งจะก้าวเท้าออกจากลิฟต์ ท่าทางที่เขาเดินนั้น ขายาวชะลูด บุคลิกโดดเด่น โดยเฉพาะสายตาทั้งสองข้างราวกับคลื่นลูกใหญ่ไม่ไหวติง ทำให้ผู้คนที่พบเห็นอดไม่ได้ที่จะสั่นกลัว

มีพนักงานหญิงและดาราอยู่ไม่น้อยที่แอบส่องเขา แต่ก็ต้องรีบหลบสายตา เพราะไม่มีความกล้าที่จะมองขนาดนั้น

กลัวสิ！ไม่กลัวได้เหรอ?