บทที่ 37

โป๋เหวินเฮ่ากระโดดตามรวนซูไป ความรู้สึกดีๆ ที่รวนซูพาเขาออกมาก็สลายหายไป

ผู้หญิงเลวคนนี้ ไม่ช่วยเขาแก้มัดด้วยซ้ำ

ปล่อยให้เขากระโดดออกไปแบบนี้

น่าเบื่อจริงๆ

รวนซูเดินเร็วมาก และออกจากวิลลาตระกูลเจียงอย่างราบรื่น

“เป็นยังไงบ้าง?”

“เป็นบ้าอะไร?”

เหลียงเฮยและเหลียงป๋ายล้อมรอบเธออย่างรวดเร็ว

“คนที่เป็นอะไรคือคนอื่น จะเป็นเธอได้ยังไง?” โป๋เหวินเฮ่าพึมพำด้วยเสียงต่ำ

รวนซูไม่ได้พูด เพียงแค่เหลือบมองพี่น้องฝาแฝดในชุดดำ “ไปกันเถอะ”

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาได้ยินเสียงร้องอันตื่นเต้นของโป๋เหวินเฮ่า “พี่!”

เขาไม่เคยเห็นโป๋สิงจื่อแบบนี้มาก่อน

รถเบนท์ลีย์ค่อยๆ ขับเข้ามาและหยุดที่ประตูวิลลาตระกูลเจียง

ประตูรถเปิดออก ชายร่างผอมก้าวออกมา ดวงตาคมกริบกวาดไปที่โป๋เหวินเฮ่า และในที่สุดดวงตาอันเย็นชาของเขาก็จับจ้องไปที่หญิงสาวตัวน้อยที่ประตู

แสงแดดส่องมาที่ผู้หญิงคนนั้น ทำให้ผิวขาวของเธอสว่างไสว

ขาวจนสว่างไสว ช่างสวยงามเหลือเกิน!

“ว้าว นั่นคือโป๋สิงจื่อนี่”

“ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีก”

“เหอะเหอะ แต่ดูเย็นชามาก โชคดีที่พวกเขาหย่ากันแล้ว”

“ใช่ๆ”

ฝาแฝดคิดว่าพวกเขากำลังซุบซิบกันด้วยเสียงเบาๆ แต่...ปรากฏว่า พวกเขาคุยกันเสียงดัง แม้แต่บอดี้การ์ดที่อยู่ตรงประตูยังได้ยิน