บทที่ 39

“ทำไม? จะทวงความยุติธรรมจากพวกเขาเหรอ?” รวนซูยกเปลือกตาขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ขนตาที่สวยงามของเธอยกขึ้นเล็กน้อยราวกับปีกผีเสื้อ ซึ่งมีเสน่ห์น่าดึงดูดมาก

เจียงเฉิงอู่มองไปที่คิ้วที่สวยงามของเธอ ไม่รู้ว่าทำไม ความโกรธในใจของเธอ...ได้หายไปอย่างน่าอัศจรรย์

การถูกผู้หญิงสวยๆ ทำร้ายนั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องที่รับไม่ได้

รวนซูเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่กล้าทำร้ายเขา รวนซู นั่นคือชื่อของเธอใช่ไหม? เมื่อครู่โป๋เหวินเฮ่าเรียกเธอแบบนี้?

เธอสวยและชื่อของเธอก็น่าฟังมาก

โป๋สิงจื่อยืนอยู่ข้างหน้ารวนซู รัศมีของเขามีพลังที่น่าตกใจ

ใบหน้าที่งดงงามเย็นเยียบราวกับพระจันทร์ในฤดูหนาว

“รวนซู คุณยังปิดบังอะไรผมอีก?”

“คุณโป๋ น้ำเสียงของคุณฟังดูเหมือนสามีที่ถูกทอดทิ้งที่โกรธเคือง” รวนซูหัวเราะเบาๆ เอื้อมมือไปปัดผมที่ทัดไว้ตรงหูของเธอ มันเป็นการเคลื่อนไหวโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เมื่อเธอทำแบบนี้ มันก็เป็นสไตล์ของเธอเอง

“ฮ่าๆ!”

“แคก แคก!”

เหลียงป๋ายหัวเราะออกมาเสียงดัง เหลียงเฮยก็รีบดึงแขนเสื้อของเขา เหลียงป๋ายกลั้นรอยยิ้มที่ริมฝีปากทันที จนลำไส้ของเขาเกือบจะมัดเป็นปม

เหอะเหอะ ลูกพี่ของพวกเขายังทรงพลังมากๆ ด้วย!

ทันทีที่เธอลงมือ ก็จัดการไปเลยสามคน

เหอะเหอะ!

แน่นอนว่าถ้ากล้ารบกวนการนอนของลูกพี่ ยังไงก็ต้องรับผลที่ตามมา

เจียงเฉิงอู่ “...”

ผู้หญิงคนนี้ไม่กลัวโป๋สิงจื่อ? และยังกล้าพูดยั่วโป๋สิงจื่อด้วย?

เจียงเฉิงอู่รู้สึกโล่งใจ