บทที่ 42

ในขณะนั้นเองเสียงของคนใช้ก็ดังขึ้น “คุณหญิง คุณหนูรองกลับมาแล้ว”

ดวงตาของหวังซิ่วเจินก็เป็นประกายขึ้นทันที เธอลุกขึ้นจากโซฟาและมองไปทางประตู “เสี่ยวซู หนูกลับมาแล้ว”

เธอเดินไปสองสามก้าวไปที่รวนซู มองขึ้นไปที่หลานสาวที่อยู่ข้างหน้าเธอ

รวนซูสวมรองเท้าแตะ เธอเลยก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นโดยไม่ต้องเปลี่ยนรองเท้า

ตอนนี้เธอสังเกตเห็นว่าเธอยังสวมชุดนอนอยู่ และเธอก็ยัดกล่องสตรอเบอรี่ที่ซื้อมาไว้ในมือของหวังซิ่วเจิน “คุณย่า หนูให้นะคะ”

หวังซิ่วเจินถือกล่องสตรอเบอร์รี่ เหมือนกับถือสมบัติ และรอยย่นบนใบหน้าของเธอดูเหมือนจะยืดออก “ย่าเห็นหนูก็มีความสุขมากแล้ว”

“เสี่ยวซู ไม่ใช่ว่าป้าพูดมากนะ เวลาออกไปข้างนอกเธอใส่เสื้อผ้าพวกนี้เหรอ?” หลี่เหมยซิ่งมองขึ้นไปที่เสื้อผ้าของรวนซูและรองเท้าแตะด้วยความดูถูก

แต่รวนซูก็สวย แม้ว่าเธอจะสวมเศษผ้าบนร่างกาย เธอก็ยังสามารถมีออร่าบนรันเวย์ได้

หลี่เหมยซิ่งพูดอย่างอารมณ์เสีย “ยังน้อยก็ควรจะแต่งตัวหน่อยไหม? ถ้าพวกนักธุรกิจของพ่อเธอเห็นเข้า พวกเขาจะคิดว่าคุณหนูในตระกูลรวนนั้นเลอะเทอะมาก! ป้าหวังดีกับเธอนะ”

“ป้าคะ ในเมื่อรู้แล้วว่าเป็นการพูดมากเกินไป ก็หุบปากซะ!” รวนซูเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองหลี่เหมยซิ่ง

หลี่เหมยซิ่งสำลักเพราะรวนซู เธอรู้สึกไม่สบายใจ เธออยากจะโกรธ แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ของตัวเอง เธอก็ทำได้เพียงกลั้นไว้

ใบหน้าของเขาดูแย่มากๆ

รวนซูลืมตามองหวังซิ่วเจินอีกครั้ง “คุณย่าคะ เป็นยังไงบ้าง? พ่อบอกว่าคุณย่าป่วย?”

“วันก่อนย่าเป็นหวัดน่ะ แต่ก็ไม่มีอะไรร้ายแรง” หวังซิ่วเจินกลัวเธอกังวล เธอจึงรีบนำรวนซูดูรูเข็มที่หลังมือของเธอ “พ่อหนูพาย่าไปหาหมอแล้ว ไปรับน้ำเกลือมา”

“ถ้าคุณย่าต้องการอะไร ต้องบอกหนูนะ อย่าลืมว่านะ ว่าหนูทำเกี่ยวกับอะไร ทักษะทางการแพทย์ของหลานสาวคุณย่าดีกว่าหมอพวกนั้นอีก เข้าใจไหมคะ?” รวนซูขจัดความเย็นชาบนใบหน้าและพูดเบาๆ กับหวังซิ่วเจิน