บทที่ 45

“เอาล่ะ คุณย่า หนูต้องไปแล้ว ตอนบ่ายหนูมีธุระ” รวนซูกอดหวังซิ่วเจินและจากไปพร้อมกับเหลียงป๋าย

หวังซิ่วเจินยืนอยู่ที่ตรงนั้น มองดูร่างทั้งสองแล้วหันกลับมาครู่หนึ่ง

เท้าของเธอหนักอึ้ง ร่างกายของเธอเซเล็กน้อย และแสงแดดส่องเงาของเธอในแนวทแยงมุม

หวังซิ่วเจินงุนงงอยู่นานกว่าสิบนาทีก่อนจะกลับบ้าน

“แม่ ก่อนหน้านี้ผมบอกแม่ว่ายังไง? สอนแม่มาตั้งนาน ทำไมแม่ตกลงแล้วไม่ทำตามล่ะ?” รวนซินหัวจ้องมองหญิงชราอย่างโกรธจัด

หวังซิ่วเจินยืนอยู่ที่ประตูโดยก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไร ราวกับว่าเธอเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาที่ถูกลงโทษ

“แม่อยากเห็นลูกชายแม่ตายก่อนใช่ไหม?” รวนซินหัวคำรามอย่างหงุดหงิด “แม่รู้ไหมว่าหากเรื่องนี้ไม่ได้รับการจัดการ ค่าเสียหายสองเท่าเป็นเงินเท่าไหร่กัน? ในตอนนั้น ฉันจะล้มละลาย บ้านก็ไม่มีให้อยู่ ฉันจะรอดูว่าแม่จะอยู่ที่ไหน? ตอนนี้ถ้าไม่มีฉันเลี้ยงดูแม่ นอกจากการปลูกผัก แม่จะทำอะไรได้อีก?”

หวังซิ่วเจินอยู่ที่ประตูและไม่ได้พูดอะไรสักคำ เธอประหยัดเงินและเลี้ยงดูลูกชายของเธอ แต่ลูกชายคนนี้ไม่ใช่ลูกชายคนเดิมอีกต่อไป

หลี่เหมยซิ่งยืนอยู่ข้างหลังรวนซินหัวและกลอกตา “แม่ บริษัทของซินหัวแย่มากตอนนี้ ค่าเสียหายที่ต้องจ่ายไม่ต่ำกว่า 20 ล้านหยวน ช่วงนี้ซินหัวไม่สามารถกินหรือนอนหลับดีๆ ได้เลย เขาทำทุกอย่างเผื่อบริษัท ถ้ารวนซูไม่ช่วยในครั้งนี้ และปล่อยให้ตระกูลฮั่วเอาเรื่อง พวกเราทั้งหมดคงจะไม่มีกิน เมื่อวานก็พูดเรื่องนี้กับแม่ไปแล้ว ทำไมวันนี้แม่ถึงเปลี่ยนใจ? แค่แม่พูด รวนซูก็จะตกลงอย่างแน่นอน”

“วันนี้เสี่ยวซูบอกว่าเธอรู้แล้วนี่” หวังซิ่วเจินพูดอย่างโกรธจัด หลานสาวของเธอยังเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เธอจะมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมแบบนั้นได้ยังไง

สิ่งที่ลูกชายรับไม่ได้ หลานสาวจะรับมือได้อย่างไร?

เธอแค่มองดูท่าทีของทั้งสองคน ที่ต้องการให้หลานสาวของเธอกระโดดลงไปในหลุมที่พวกเขาขุดขึ้นมา