บทที่ 46

เธอรู้ว่าลูกสะใภ้ไม่ต้องการเธอ และเธอก็หลีกเลี่ยงมาตลอด เธอมักจะอยู่รอบๆ ห้องคนใช้ ห้องอาหาร และห้องนั่งเล่นเธอก็ไม่กล้าไป

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการวิ่งเข้าไปในห้องของหลี่เหมยซิ่งเพื่อขโมยเงิน

“มีเหตุผลจริงๆ! แม่อยากให้ครอบครัวนี้แตกแยกกันจริงๆ ใช่ไหม?” รวนซินหัวคำราม ยกมือขึ้นแล้วผลักไปทางหวังซิ่วเจิน หญิงชราถูกผลัก เธอไม่ทันระวังตัว เลยกระแทกเข้ากับประตูลที่อยู่ข้างหลังเขา

ด้านหลังศีรษะของกระแทกอย่างแรง

หวังซิ่วเจินรู้สึกเวียนหัว ร่างกายของเธอค่อยๆ ลื่นไถลไปตามประตู และเธอก็ล้มลงกับพื้น

“จะเสแสร้งทำไม ฉันแค่ผลักแม่แค่นี้ ถึงกับนอนอยู่บนพื้น ลุกไม่ขึ้นเลยเหรอ? วันนี้แม่ต้องขอโทษภรรยาผม” รวนซินหัวเตะหวังซิ่วเจินอีกครั้ง “กินก็กินของของฉัน อยู่ก็อยู่บ้านฉัน และยังจะขโมยเงิน สัตว์เดรัจฉานยังดีกว่าแม่อีก!”

ตาของหวังซิ่วเจินเบลอ เธอปวดหัวมาก เธอแก่แล้ว และเธอรู้สึกวิงเวียนหลังจากถูกตีอย่างแรง

เธอพยายามจะยืนขึ้น แต่เธอก็ไม่มีแรงจะลุกขึ้น

แล้วรวนซินหัวยังจะเตะเธออีก ร่างผอมบางของเธอขดตัวอยู่กับพื้น และเธอก็ทำได้เพียงครางอย่างเศร้าสร้อย

สักพักหยาดเหงื่อก็ปรากฏบนหน้าผากของเธอ

ปวดหัว ปวดหัวมาก

หลี่เหมยซิ่งนั่งยองๆ อยู่ข้างหน้าเธอ ดึงเธอขึ้นและบีบแขนของเธอหลายครั้ง หวังซิ่วเจินร้องด้วยความเจ็บปวด เธอมองไปที่ใบหน้าที่น่าสะพรึงกลัวของหลี่เหมยซิ่ง “ฉัน ฉันไม่ได้ขโมยเงินจริงๆ ฉันไม่เคยขโมยเงิน”