บทที่ 49

หนิงเจี๋ยไม่รู้จะพูดดีหรือไม่

“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ” โป๋สิงจื่อเหลือบมองหนิงเจี๋ย

หนิงเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะกุมหัวใจไว้ในมือ นึกถึงภาพที่ทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้น เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าผู้หญิงจะหล่อได้ขนาดนี้!

“เธอหยิบมันด้วยมือข้างเดียวของเธอ หล่อมากๆ! เธอโยนกระเป๋าเดินทางไปบนชั้นวางกระเป๋า การเคลื่อนไหวนั้นเสร็จอย่างรวดเร็ว เหมือนกับการไหลของน้ำ ถ้าในมือคุณรวนไม่ได้ถือกระเป๋าเดินทาง แต่ถือดาบไว้ มันต้องพิเศษมากแน่ๆ” หนิงเจี๋ยทำเหมือนรวนซูเป็นนางเอกในภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้

เธอเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินมาหลายปีแล้วและได้พบกับผู้โดยสารมากมาย

เธอไม่เคยเห็นผู้โดยสารหญิงที่เท่และเอาแต่ใจเช่นนี้มาก่อน

“อีกอย่าง เธอช่วยยกกระเป๋าเดินทางของฮาจี๋มี่นั่นด้วย” หนิงเจี๋ยอดหัวเราะไม่ได้ ฮาจี๋มี่ดูตกตะลึงมาก ซึ่งตลกมาก

โป๋สิงจื่อมักจะมีความกดดันเล็กๆ เสมอหลังจากได้ยินประโยคสุดท้าย

ในที่สุด มันก็ค่อยๆ บรรจบกัน และมุมริมฝีปากของเขาก็เชิดขึ้น

ผู้หญิงตัวเล็กที่สามารถจัดการเจียงเฉิงอู่ชายร่างสูง 185 เซนติเมตรได้ แค่คิดก็รู้ว่าเธอนั้นมีความสามารถ

คิดไม่ถึงว่าเธอจะหักหน้าฮาจี๋มี่แบบนั้น กลัวว่าฮาจี๋มี่จะเจ็บใจ และไม่กล้าจีบเธออีก?

หนิงเจี๋ยมองไปที่ท่าทีของโป๋สิงจื่อ ที่เปลี่ยนจากความมืดมนเป็นความสดใส และแอบสงสัยในใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างผู้หญิงคนนี้กับกัปตันโป๋คืออะไร?

เธอไม่เคยเห็นกัปตันโป๋สนใจเรื่องของคนอื่นมากนัก

“เธอถามเธอดูว่าจะดื่มน้ำสตรอว์เบอร์รี่ไหม?”

เสียงของโป๋สิงจื่อดังขึ้น

“อืม ได้”

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาแจกเครื่องดื่มและอาหาร

เมื่อก่อนที่เขาอยู่ในตระกูลโป๋ รวนซูชอบดื่มน้ำสตรอเบอร์รี่คั้นสดเสมอ

บางครั้งก็ยังแบ่งให้โป๋สิงจื่อหนึ่งแก้ว

ทันทีที่หนิงเจี๋ยจากไป เหลียงเฟยนักบินผู้ช่วยก็เงยหน้าขึ้น “กัปตันครับ ผมก็อยากดื่มด้วยเหมือนกัน ได้ไหมครับ?”