บทที่6

ไม่อยากมองดูผู้ชายสูง180สองคนนี้แล้ว เธอเดินเข้าไปในซอยด้วยร้องเท้าส้นสูง

เจียงไพน์ วิลลาเป็นซอยที่มีชื่อเสียงมากในทางชนชั้นสูง คนที่อยู่ที่นี่รวยมาก

วิลล่าที่นี่มีมูลค่ากว่าหลายสิบล้าน

แต่ว่า สำหรับรวนซูแล้ว ไม่มีจุดดึงดูดอะไรเลย

เธอไม่ได้อยากมาเลย เอานิ้ววางไว้บนกุญแจปลดล็อก เธอเข้าไปในประตู ก็เห็นโป๋สิงจื่อนั่งอยู่บนโซฟา บนเข่าวางโน๊ตบุ๊ตไว้เครื่องหนึ่ง

ได้ยินเสียง ผู้ชายก็เงยหน้ามองเธอ “ไปไหนมา?”

“คือ ไปหาบ้านมาทั้งวัน”รวนซูโกหก ไหนๆก็จะหย่าแล้ว เธอจะไปไหนรือทำอะไร ใน4ปีที่ผ่านมาผู้ชายคนนี้ไม่เคยใส่ใจเลย ต่อไปคาดว่าก็จะไม่มีทางรู้ด้วย

“ไม่สนใจจะเก็บวิลล่าหลังนี้ไปจริงเหรอ?”โป๋สิงจื่อปิดโน๊ตบุ๊ตแล้วกวักมือให้เธอ

รวนซูกระพริบตาแล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่น่ารัก แล้งเดินไปตรงหน้าของเขา

ยังไม่ทันพูดอะไร ผู้ชายก็ยื่นมือกระชากเธอมากอดไว้ในอ้อมกอด

รวนซูมองเขาอย่างเขินอาย ยื่นมือไปกอดคอที่ยาวของผู้ชายไว้ ตอบอย่างรวดเร็วว่า “ไม่เอา”

“ไม่ใช่ว่าหาบ้านอยู่เหรอ?”จมูกที่สูงของผู้ชายได้เขี่ยผมของเธอเบาๆ “หลังจากรับไป เธอก็ไม่ต้องหาแล้ว”

“ฉันขี้เกียจ บ้านหลังนี้ใหญ่เกินไป ฉันไม่มีเงินไปจ้างพี่เลี้ยงมาทำความสะอาดหรอก”รวนซูยิ้มจนตาหยี่เหมือนดวงจันทร์

โป๋สิงจื่อมองรอยยิ้ทชมของเธอที่ทำให้คนรู้สึกสบายนั้น อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า “เธอไม่รู้สึกว่าอะไรก็ไม่ เสียเปรรยบไปหน่อยเหรอ?”

“4ปีมานี้คุณไม่เคยทะเลาะกับฉัน และไม่เคยทำให้ฉันต้องลำบาก ของที่กินและของที่ใช้นั้นก็เป็นของที่ดีที่สุด”ตาของรวนซูสดใส “ดังนั้น ทำไมฉันต้องรู้สึกเสียเปรียบด้วย?”

ไม่ว่าจะเทศกาลอะไร ผู้ชายคนนี้ก็จะให้ของขวัญ เหมือนกับที่กษัตริย์ในสมัยโบราณเลี้ยงนางสนมเลย เลือกแต่ของที่มีค่า สวยงาม เป็นรุ่นลิมิเด็ตในการเป็นของขวัญให้เธอ

ถึงแม้ว่าระหว่างทั้งสองคนไม่มีควมรักเลย แต่ก็เคารพกันอย่างมาก

โป๋สิงจื่อกอดรวนซูไว้ “เธอไม่มีความรู้สึกอะไรกับฉันเลยเหรอ?ขอแค่อยู่ข้างฉัน เธออยากได้อะไรก็ง่ายนิดเดียว”