บทที่ 1 คืนหนึ่งกับมหาเศรษฐี

เช้าตรู่

ดวงตาของเชอร์รีนขยับเล็กน้อย ความรู้สึกแรกหลังจากตื่นขึ้นมาคือปวดไปทั้งตัว

เธอก้มศีรษะลงมอง บนตัวไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ แม้แต่ชุดชั้นในที่ใกล้ตัวที่สุดยังหายไป

มองไปรอบๆ ห้อง ในห้องเหมือนจะมีแค่เธอคนเดียว?

แต่สีแดงสดบนผ้าปูที่นอน ยังมีเสื้อผ้าชายหญิงที่กระจัดกระจายบนพื้น แสดงให้เห็นว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น......

นี่มันอะไรกัน

เป็นเพื่อนเจ้าสาว ทำไมถึงเสียตัว

เธอหายใจถี่กระชั้นลุกจากเตียงทันที เหงื่อเย็นออกแผ่นหลัง รีบเอาโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียงมากดโทรหาเพื่อนสนิทอย่างนาโน

“เมื่อคืนเธอเมามากจนไม่รู้เหนือรู้ใต้ ฉันได้แต่พาเธอไปที่ห้อง 8802 ที่ยู่ยี่เตรียมไว้ล่วงหน้า มีอะไรเหรอ”

“ในห้องนอกจากฉันยังมีใครอีกไหม”

“ยังจะมีใครได้อีก มีแค่เธอคนเดียวสิ เดี๋ยวฉันมีธุระต้องทำ ไว้ค่อยคุยกันนะ”

มือที่ถือโทรศัพท์มือถือค่อยๆ ลดลง เชอร์รีนหลับตาลง รู้สึกสมองมึนงง เสียงดังตุ้บๆๆ

“เตรียมเสื้อผ้าให้พร้อม ส่งมาที่ห้อง 8804” เสียงทุ้มหนักดังมาจากประตูห้องน้ำ

ในห้องยังมีคนอื่นเหรอ

เชอร์รีนสะดุ้งตกใจทันทีและเงยหน้าขึ้นมอง ชายคนหนึ่งกำลังพิงกรอบประตูห้องน้ำ เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวห่อหุ้มร่างกายอันแข็งแรง

เธอดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มองเขาอย่างตกตะลึงพรึงเพริด “ทำไมคุณถึงปรากฏตัวอยู่ที่นี่”

เขาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวในงานแต่งงานเมื่อวานไม่ใช่เหรอ

นาโนบอกว่าในห้องมีแค่เธอไม่ใช่เหรอ แล้วเขานี่มันเรื่องอะไร

“ทักษะการแสดงของคุณนี่ดีพอจะเป็นนักแสดงเลยนะ ดีมากจนล้นเหลือ”

ออกัสพิงกรอบประตูห้องน้ำ หัวเราะเย็นชาอย่างสบายอารมณ์

ได้ยินแล้วเธอก็ขมวดคิ้ว “คุณหมายถึงอะไร”

ออกัสหรี่ตามองเธอหัวจดเท้า “เริ่มด้วยการดึงดูดความสนใจ จากนั้นพอผมเมาก็แอบเข้าห้อง ต้องยอมรับนะ ขั้นตอนการเตรียมการเหมาะเจาะมาก......”

เชอร์รีนพยายามระงับความโกรธในใจ สีหน้าพลันเย็นชาลง “คุณแน่ใจนะว่าตัวเองไม่ได้จินตนาการฟุ้งซ่าน ต้องไปโรงพยาบาลหรือเปล่า”

ออกัสนั่งลงบนโซฟา ขายาวไขว่ห้าง จุดบุหรี่สูบ

“ความทุ่มเทควรได้รับการตอบแทน ในเมื่อเมื่อคืนคุณทุ่มเทไปแล้ว แน่นอนว่าควรได้รับรางวัลตอบแทน พูดมา คุณต้องการอะไร”

“ป่วยจริงๆ นั่นแหละ!”

ควันที่คละคลุ้งทั่วห้องทำให้เชอร์รีนไอออกมาเบาๆ อย่างทนไม่ไหว เอื้อมมือดึงผ้าห่มมาห่อตัว แล้วเอ่ยถามเขาว่า “ห้องของคุณหมายเลขอะไร”

“8804” ออกัสมองเธอบางเบา

เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ เขาเริ่มสนใจขึ้นมานิดหน่อย......

เชอร์รีนต่อสายหาแผนกต้อนรับส่วนหน้าของโรงแรม และจัดการเปิดลำโพง “รบกวนถามค่ะห้องของฉันคือหมายเลขอะไรคะ”

“สวัสดีค่ะท่านแขกผู้มีเกียรติ หมายเลขห้องของคุณคือ 8802 ค่ะ......”

8802?

ออกัสสีหน้าเปลี่ยน ตัวแข็งทื่อไปเล็กน้อย

เมื่อครู่ยังไม่ค่อยแน่ใจว่าใครกันแน่ที่เป็นคนผิด ตอนนี้เชอร์รีนหงุดหงิดใจจากก้นบึ้ง และมีความมั่นใจอย่างมาก