บทที่ 103 แกรีบไสหัวออกไปเลย

เธอเดาไม่ผิดจริงๆ เป็นเรื่องนี้ดังคาด เธอกล่าวเสียงราบเรียบ “พวกเราเป็นเพื่อนกันค่ะ ตอนนั้นฉันเมาเขาเลยดูแลฉันหนึ่งคืนค่ะ”

ได้ยินดังนั้น ระหว่างคิ้วสุนันท์เผยความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่หยุดยั้ง พลางสบถออกมาสองพยางค์ “ใครเชื่อ？”

“ผมเชื่อครับ”！”เลอแปงที่นั่งบนโซฟาลุกขึ้นมากล่าว

“อยู่เงียบๆ อย่ามาพูดแถวนี้” สุนันท์มองเลอแปงอย่างตำหนิติเตียนปราดหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองเชอร์รีน “ในเมื่อใช้ลูกมัดตัวออกัสสำเร็จ ได้แต่งเข้าบ้านสิริไพบูรณ์แล้วก็ควรรักนวลสงวนตัวหน่อย？เธอทนเหงาไม่ได้เลยเหรอ？”

สีหน้าเชอร์รีนเคร่งขรึมสุดแสน ทว่ายังไม่ทันพูดอะไร เลอแปงก็เป็นเดือดเป็นร้อนแทนแล้ว “พอแล้วครับ！”

“พออะไร？เลอแปง แกอ่านหนังสือพิมพ์หรือยัง รู้หรือเปล่าว่ามันสวมเขาให้พี่ชายยังไง ทำหน้าตระกูลสิริไพบูรณ์ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง?” สุนันท์พูดอย่างไม่น่าฟัง

เลอแปงไม่อาจทนฟังได้อีก เอ่ยปากพูดทีละคำอย่างชัดๆ“เธอไม่ใช่คนแบบนั้น ผมเชื่อมั่นในตัวเธอ นักข่าวต้องเขียนมั่วแน่！”

“แกเชื่อมัน？แต่แม่ไม่เชื่อ เกิดเรื่องอย่างนี้ มันยังไม่สำรวมอีก แกรู้ไหมตอนแม่ไปที่โรงเรียนแล้วเห็นอะไรบ้าง？”

สุนันท์หยุดพูดชั่ววูบ ก่อนจะกล่าวต่อไปว่า“มันยังนั่งกินข้าวด้วยกันกับผู้ชายในข่าวอีก คุยกันซะชื่นมื่นเชียว ผู้หญิงที่ไหนเขาทำกันแบบนี้？มีแต่ผู้หญิงหน้าด้านเท่านั้นที่ทำเรื่องไร้ยางอายได้？ถ้าเป็นสมัยก่อน แกรู้ว่าว่ามันต้องเจอกับอะไร？”

“พอแล้วครับ ！ผมไม่อยากฟังแม่ด่าประจานเธออีก พูดพอประมาณก็หยุดได้แล้วครับ ไม่งั้นผมจะพาเธอไปทันที” เลอแปงแสดงอารมณ์โกรธออกมาในท้ายที่สุด สองมือที่อยู่ข้างตัวของเขาค่อยๆกำแน่นขึ้น

ได้ยินดังนั้น ร่างกายสุนันท์ก็สั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ พลางชี้ไหล่เลอแปงสุดแรงแล้วด่าทอขึ้นมา

“ไอ้ลูกอกตัญญู แกจะทำให้ฉันตรอมใจตายใช่ไหม มันวางยาอะไรให้ แกถึงได้เป็นแบบนี้？มันมีดีอะไร？ถึงมันจะเป็นอาจารย์และพี่สะใภ้แก แต่พวกแกก็พึ่งอยู่ด้วยกันไม่นาน แต่ฉันคนนี้ที่เลี้ยงแกมาจนโต ทำไมแกถึงคอยปกป้องมัน ไม่เห็นปกป้องแม่บ้างเลย แกถูกผู้หญิงมารยาคนนี้ใส่ยาให้อะไรให้กิน หรือว่าแกจะชอบมัน？”

เลอแปงรู้สึกปวดบริเวณไหล่เล็กน้อย ทว่ายังคงไม่ขยับเขยื้อน ปล่อยให้เธอเอามือทิ่มอยู่อย่างนั้น เขาตอบอย่างจริงจังและหนักแน่นว่า “ใช่ ผมชอบเธอ！”

เมื่อประโยคนี้ดังขึ้น สุนันท์ก็ตัวสั่นเทิ้ม ไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน

หยาดฝนก็รู้สึกอึ้ง จ้องมองเลอแปง เธอคิดว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า เลอแปงเขา ……เขา……เมื่อครู่นี้เขาพูดอะไรนะ？

“แก……แก……แกพูดอะไร……พูดอีกรอบสิ” สุนันท์รู้สึกหน้ามืดฉับพลัน สองมือพยุงโซฟาด้านหลัง ส่วนสายตานั้นจับจ้องอยู่ที่ตัวเลอแปง

เลอแปงไม่มีความลังเลหรือถดถอยเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว กล่าวทีละคำอย่างชัดเจนว่า “ผมชอบเธอ！”

สิ้นเสียงก็ได้ยิน“เพี๊ยะ——”สุนันท์ยกมือตบหน้าเขาอย่างเต็มกำลัง

เธอคล้ายจะใช้แรงทั้งหมดที่มี ใบหน้าหล่อของเลอแปงถูกตบจนเอียงไปอีกทาง ทั้งยังบวมแดงในชั่วพริบตา บ่งชี้ให้เห็นว่าสุนันท์ใช้แรงมหาศาลเพียงใด

ทว่าดวงตาเลอแปงไม่ไหวติงเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้ยังเป็นวัยรุ่น ทว่ากลิ่นอายที่แผ่ซ่านออกมากลับไม่ยอมให้ซักถามเกี่ยวกับข้อสงสัยและไม่ยอมให้สบประมาท

“แม่รู้ได้ยังไงว่าพี่สะใภ้ใช้มารยาร้อยเล่มเกวียนจนท้องกับพี่ชาย？ตอนนั้นพี่เมาจนเข้าห้องผิด เลยทำให้เกิดเรื่องอย่างนั้น ถ้าตอนนั้นไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนั้น เธอก็ไม่แต่งงานกับพี่ชายหรอก คนที่อยู่กับเธอตอนนี้ก็ต้องเป็นผม”

เขาถึงกับกล้าเอ่ยปากพูดแบบนี้เลยหรือ！