บทที่ 106 มันเป็นอิสรภาพของฉัน

ถึงแม้ ภายในใจจะรู้สึกไม่พอใจเธอ และไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่ แต่ในเมื่อเธอได้พูดแบบนี้ เชอร์รีนจะพูดแข็งเกินไปก็ไม่ได้ ดังนั้น เธอเลยกล่าวขึ้นมาอย่างเรียบ ๆ : “ขอบคุณอาหญิงที่หวังดีนะคะ แต่ฉันไม่ค่อยได้มันสักเท่าไหร่หรอกค่ะ”

ความรู้สึกภายในใจก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจที่มีต่อเชอร์รีน แต่หยาดฝนก็ไม่ได้มีท่าทางเปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด เพียงแต่ว่า ในน้ำเสียงกลับมีความจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

“โอเค แต่จำไว้ให้ดีล่ะ ทางที่ดีต่อไปให้รักษาระยะห่างกับผู้ชายที่อยู่ข้างกายเอาไว้”

ความจริงจังในคำพูดของเธอนั้น ทำให้เชอร์รีนไม่ชอบมาก แต่ก็ไม่ดีที่แสดงออกมา จึงเพียงพูดว่า: “ฉันรู้อยู่แก่ใจแล้วค่ะ”

ได้ยินดังนั้น หยาดฝนก็ได้ขมวดคิ้วโค้งเรียวของเธอ: “ในเมื่อรู้อยู่แก่ใจแล้ว ทำไมเธอถึงยังทำแบบนี้อีกล่ะ?”

เธอไม่เข้าใจ สายตาจ้องมองไปที่หยาดฝน: “รบกวนอาหญิงพูดให้ชัดเจนด้วยค่ะ ทำแบบนี้ ฉันทำแบบไหนแล้วเหรอคะ?”

“ก็เพราะเรื่องที่พาดหัวข่าวบนหนังสือพิมพ์ยังไงล่ะ เมื่อตอนเที่ยงที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ได้เกิดความวุ่นวายขึ้นถึงขนาดนั้นแล้ว หรือว่าเธอไม่ควรที่จะรักษาระยะห่าง ยับยั้งการกระทำแบบนั้นของเธอเอาไว้หรือยังไง?” น้ำเสียงของหยาดฝนทุ้มต่ำเล็กน้อย ไม่ค่อยพอใจกับการกระทำของเธอสักเท่าไหร่นัก

เพราะเรื่องที่พาดหัวข่าวบนหนังสือพิมพ์ ความสัมพันธ์ระหว่างสุนันท์และเลอแปงถึงได้แข็งกระด้างไปโดยสิ้นเชิง ระหว่างออกัสก็ได้เกิดความร้าวฉานขึ้นมาเล็กน้อย พูดได้ว่าบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ในตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกที่มืดครึ้ม

ส่วนเธอ ไม่สมควรที่จะรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น และรักษาระยะห่างกับผู้ชายคนนั้นหรือยังไง?

ท้องฟ้าได้มืดขนาดนี้แล้ว เธอยังให้ผู้ชายคนนั้นมาส่งเธอที่หน้าคอนโด นี่ถ้าเกิดถูกพวกปาปารัสซีจับภาพได้ เธอจะรู้ไหมว่าจะถูกเขียนข่าวที่ไม่น่าฟังถึงขนาดไหน!

ภาพลักษณ์ของตระกูลตระกูลสิริไพบูรณ์ และยังมีหน้าตาของพี่ชาย อยู่ที่เมืองs นับว่าได้ถูกแปดเปื้อนแล้ว คิดจะเช็ดแต่ก็เช็ดไม่ออก

ยิ้มอ่อน ๆ เชอร์รีนมองหยาดฝน ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน แทงใจดำ: “ฉันสงสัยจริง ๆ เลยว่า อาหญิงพูดคำพูดพวกนี้กับฉันในฐานะอะไร......”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของหยาดฝนก็ได้เปลี่ยนเล็กน้อย และตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที เป็นธรรมดาที่ในใจของเธอจะเข้าใจว่า เชอร์รีนกำลังบ่งบอกอะไรเป็นนัย ๆ

“อีกอย่าง ต่อให้ฉันขึ้นเตียงกับผู้ชายคนอื่น ก็ไม่เห็นว่าสามีของฉันจะขมวดคิ้วเลยสักนิด แล้วอาหญิงจะเป็นกังวลขนาดนั้นทำไมล่ะคะ?” เชอร์รีนสีกน้าสงบนิ่ง

ออกัสสีหน้าบึ้งตึง จ้องมองเธอด้วยสายตาคมกริบและเย็นชา รูม่านตาที่หดเล็กลงจับจ้องไปบนเงาร่างของเธอ......

ดวงตาของเขาหม่นหมองมาก เหมือนกับจะดูดกลืนเธอเข้าไป ไฟโมโหในใจยิ่งลุกโชนราวกับคลื่นลูกใหญ่ ซัดสาดทับถมเขาจนแทบไม่เหลือ

เธอนี่มันสุด ๆ ไปเลยจริง ๆ!

เชอร์รีนไม่ได้รู้สึกกลัวกลับสีหน้าของเขาเลยสักนิด เธอมองตอบรับอย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่ได้เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

สายตาของเธอเย็นชา แต่ก็ใสสะอาดเป็นพิเศษ ราวกับน้ำที่ไหลผ่านลำธารเล็ก ๆ ใสจนมองเห็นก้น

แต่ทว่า เพราะความเย็นชาและใสสะอาดนี่เอง ดังนั้น ถึงได้ทำให้ออกัสโกรธ ไฟโมโหที่ลุกโชนแทบจะแผดเผาเขาจนหมดสิ้น

ส่วน หยาดฝนคิดไม่ถึงเลยว่าเชอร์รีนจะพูดอย่างเปิดเผยแบบนี้

ในฐานะครูคนหนึ่ง เธอคิดว่าเชอร์รีนเย็นชา มีสติ พูดจามีวาทศิลป์

แต่ทว่า เธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเชอร์รีนจะมีด้านที่เปิดเผยแบบนี้

เหมือนกับว่า บนตัวของเธอนั้นมีอยู่หลายด้าน ที่คุณสามารถจินตนาการได้ และที่คุณไม่สามารถจินตนาการได้ เธอเป็นเหมือนกับร่างที่รวบรวมความขัดแย้งเอาไว้......

เธอรู้สึกกลัวจริง ๆ กลัวว่าออกัสจะถูกเชอร์รีนดึงดูดเข้าให้

ช้า ๆ มือที่อยู่ข้างกายของหยาดฝนกำแน่น เล็บยาวที่ค่อนข้างจะแหลมคมทิ่มแทงลงไปบนฝ่ามือที่อ่อนนุ่ม ทำให้บริเวณนั้นรู้สึกเจ็บ

ในเวลานี้ การเผชิญหน้าระหว่างสองคนทำให้เธอรู้สึกกังวลมากยิ่งขึ้น ความกังวลเช่นนั้นแผ่ซ่านออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

สีหน้าเละท่าทางของทั้งสองคนนั้นลึกซึ้งมากเกินไป ราวกับวังวันที่มองไม่เห็นก้น ทำเธอมองไม่ชัดเจน และคาดเดาไม่ออก