บทที่ 134 นั่นเป็นเรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวกับฉัน

ชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นป้าบัวก็กล่าวต่อ บอกว่าคุณหญิงมีคำสั่ง ถ้าหากโทรเรียกคุณนายกลับมาไม่ได้ ก็ให้เธอไปเชิญที่โรงเรียนด้วยตัวเอง

พูดจนถึงขั้นนี้แล้ว จะต้องไม่ทำให้ป้าบัวลำบากใจเป็นธรรมดา

สุนันท์ถึงแม้จะกลับกลอก แต่ก็เป็นคนเหมือนกัน ไม่ใช่เสือสักหน่อย จะจับเธอกินหรือไง?

อีกอย่าง เธอเองก็ไม่กลัวสุนันท์ ได้แตกหักกันไปนานแล้ว ใครต่างไม่กลัวใครทั้งนั้น

มาถึงตอนเที่ยง เชอร์รีนนั่งรถ กลับไปที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์โดยตรง คนรับใช้บอกว่า คุณผู้หญิงอยู่ที่ห้องชั้นบน

เธอเดินขึ้นบันไดไป เดินไปถึงหัวมุม เห็นสุนันท์และหยาดฝนเดินมา สุนันท์ท่าทางเย่อหยิ่ง

เพียงแต่ว่า ความเย่อหยิ่งนั้นไม่มีผลกับเชอร์รีนเลยสักนิด สุนันท์ยิ่งเป็นผู้หญิงแบบนั้น ยิ่งเย่อหยิ่ง ยิ่งทำให้คนรังเกียจยิ่งขึ้น

“เรียกฉันกลับมามีเรื่องอะไร?” เธอกล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม ถามออกมาอย่างตรงประเด็น ไม่วกไปวนมาเลยสักนิด

คนบางคนคู่ควรให้คุณให้เกียรติ แต่คนบางคนยิ่งให้เกียรติ เธอก็ยิ่งจะได้ใจ เหยียบคุณเอาไว้ใต้เท้า

“มีบางอย่าง ฉันคิดว่า ควรที่จะให้เธอมาฟัง......” สุนันท์หยิบเครื่องบันทึกเสียงสีดำเล็ก ๆ นั่นออกมา

“พูดให้มันสั้น ๆ กระชับหน่อยได้ไหม ตอนบ่ายฉันยังมีสอน จากโรงเรียนมาถึงที่นี่มันใช้เวลามาก กรุณาเข้าหัวข้อตรง ๆ”

ความรังเกียจในสายตาของสุนันท์เพิ่มขึ้นมาอีกหลายเท่า: “จะใจร้อนไปทำไม นี่ก็คือหัวข้อหลัก หลังจากที่เธอได้ฟัง ก็จะเข้าใจเอง......”

หยาดฝนเลื่อนสายตาจากใบหน้าของสุนันท์ไปที่ใบหน้าของเชอร์รีน จากนั้นก็หยุดลงบนเครื่องบันทึกเสียงสีดำนั่น ไม่สามารถมองเห็นความคิดใด ๆ จากสีหน้าท่าทางของเธอ

นิ้วมือกดลงไปเบา ๆ สุนันท์กดตรงปุ่มเปิดปิดของเครื่องบันทึกเสียง จากนั้นเสียงสนทนาที่ชัดแจ๋วก็ได้ดังลอยออกมา......

ท่าทางบนใบหน้าของสุนันท์ยิ่งได้ใจมากขึ้น ในใจของออกัสเชอร์รีนไม่นับอะไรเลยสักนิด ไม่นานเธอก็จะสามารถกำจัดเชอร์รีนออกไปจากบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ได้!

เหมือนกับกลัวว่าเชอร์รีนจะฟังไม่ชัดเจน สุนันท์เร่งเสียงขึ้นถึงขีดสุด

ฟังอย่างเงียบ ๆ ท่าทางบนใบหน้าของเชอร์รีนไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย นิ่งสงบผิดปกติ ราวกับผิวน้ำที่นิ่งสงบ

แม้ว่า ในเวลานี้เธอจะได้ฟังคำหวานระหว่างสามีของตัวเองและอาหญิง แต่กลับยังเฉยเมยเหมือนเดิม

เพียงแต่ว่า ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามือที่ห้อยอยู่ด้านข้างของเธอนั้น กำลังค่อย ๆ กำแน่นขึ้น

เพราะว่า มือของเชอร์รีนนั้นอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุม ดังนั้น ทั้งสองคนเลยต่างมองไม่เห็น และมองเห็นเพียงสีหน้าเย็นชาของเธอ

ไม่ได้รับปฏิกิริยาอย่างที่คาดการไว้ สุนันท์ดูไม่พอใจเป็นอย่างมาก และจ้องมองเชอร์รีนที่เย็นชาอย่างเยือกเย็น

และเนื้อหาในเครื่องบันทึกเสียงก็ได้จบลงในตอนนี้เอง เชอร์รีนเอ่ยปากอย่างช้า ๆ และนิ่งเรียบ: “ตอนนี้ฉันไปได้แล้วใช่ไหม?”

ถ้าหากสุนันท์รู้ว่า เรื่องสำคัญที่เธอพูดถึง เชอร์รีนได้ทราบตั้งแต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนแล้ว เช่นนั้น เวลานี้สุนันท์จะโมโหจนกระอักเลือดหรือเปล่านะ?

เธอแอบเดาอยู่ในใจ สุนันท์จะต้องกระอักเลือดแน่ เพราะไม่สามารถกระตุ้นความรู้สึกของเธอได้ สุนันท์จะยอมได้ยังไง?

แต่ว่า ถึงแม้สุนันท์กระตุ้นความรู้สึกของเธอไม่ได้ แน่เนื้อหาในเครื่องบันทึกเสียงนั้นกลับทำร้ายให้เธอบาดเจ็บลึก ๆ เจ็บหัวใจจนอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

ความรู้สึกที่เขามีต่อหยาดฝน ในใจของเธอนั้นก็พอจะรู้อยู่บ้าง

แต่ว่า เมื่อได้ยินกับหูตัวเองแบบนี้ เห็นได้ว่ามันเป็นอีกเรื่อง