บทที่ 136 รูปแต่งงานของพวกเธอล่ะ

ได้ยินดังนั้น พยาบาลก็มองเธอด้วยความสงสัย: “คุณเป็นอะไรกับเธอ?”

“เพื่อน”

“บาดเจ็บไม่หนักมาก พักฟื้นสักระยะก็หายดีแล้ว ถ้าหากใบหน้ากระแทกบันไดตกลงไป แบบนั้นอาการก็จะร้ายแรงไม่เบา”

“โอเค ฉันทราบแล้ว ขอบคุณมากค่ะ” หัวใจที่เคร่งเครียดของเชอร์รีนได้ผ่อนคลายลง และกล่าวของคุณต่อ ๆ กัน

พยาบาลยิ้มอย่างมีมารยาท: “ไม่ต้องเกรงใจค่ะ”

ไม่ได้ไปที่ห้องผู้ป่วย แต่ได้ไปที่แผนกสูตินรีเวช ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหยาดฝน หรือสุนันท์ต่างก็ไม่ดีทั้งนั้น ไปตอนนี้ ก็ต้องทะเลาะกันอีก

ทำอัลตราซาวนด์ก่อน จากนั้นก็ได้ตรวจในส่วนอื่น ๆ รอผลออกมา หมอบอกว่าไม่มีปัญหาอะไร อาการเจ็บเมื่อสักครู่เป็นเพราะนั่งลงไปบนพื้นถึงได้เกิดขึ้น จากผลการตรวจสอบพบว่าทุกอย่างปกติดี

เชอร์รีนพยักหน้า ความรู้สึกเจ็บพวกนั้นแผ่ซ่านออกมาก็แต่ตอนที่ล้มนั่งลงไปบนพื้นเท่านั้น ไม่ได้เจ็บนานสักเท่าไหร่

หลังจากนั้น เธอก็กลับไปที่คอนโด

โดดเดี่ยว เดียวดาย และยังมีความทะมึนอย่างบอกไม่ถูกครอบงำเธอเอาไว้ ......

ตอนที่จากไป ความเย็นชาในสายตาของเขา ตอนนี้เธอยังจำมันได้ชัดเจน......

......

ภายในห้องผู้ป่วย

หลังจากที่ได้ฟังหมออธิบาย สุนันท์ถึงได้วางใจลง

ดูแล้วตอนนี้ ตรงหน้าเธอนั้นหยาดฝนไม่เลวเลยจริง ๆ ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนั้นยังผลักเธอออก ปล่อยให้ตัวเองตกลงไปแบบนั้น!

แค่อาศัยการกระทำเช่นนี้ มีหลายคนที่ไม่สามารถทำได้!

คิ้วที่เหยียดตรงขมวดแน่น ออกัสเปิดริมฝีปาก เอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ: “เมื่อสักครู่ตอนที่อยู่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“เหมือนกับที่ลูกเห็นยังไงล่ะ นังเชอร์รีนยื่นมือออกมาคิดจะผลักแม่ลงบันได ช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อ เป็นอาหญิงของแก่ที่ช่วยแม่เอาไว้ ตัวเธอกลับตกลงไปเอง” สุนันท์พูดอย่างไม่ลังเล

ได้ยินดังนั้น ดวงตาที่ล้ำลึกของออกัสขยับเล็กน้อย น้ำเสียงหนักแน่นและแน่วแน่: “เธอไม่มีทางทำแบบนั้นแน่......”

ทันทีทันใด สายตาของสุนันท์ก็จับจ้องไปที่เขาทันที: “หล่อนไม่มีทางทำแบบนั้น ทำแบบนั้นอย่างที่แกว่าหมายถึงทำแบบไหน หมายถึงว่าเธอไม่มีทางจะผลักฉันลงไปจากบันไดใช่ไหม?”

“อืม......” ออกัสลูกกระเดือกขยับ พูดออกมาพยางค์เดียว เรื่องแบบนั้น เธอจะทำได้ยังไง?

มันกลับกระตุ้นให้สุนันท์โมโหขึ้นมา มีอารมณ์ขึ้นมาเล็กน้อย: “ออกัส ฉันเป็นแม่แกนะ ตอนนี้แกกำลังสงสัยว่าแม่โกหกแกอยู่งั้นเหรอ?”

ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย กล่าว: “ไม่ครับ เธอเป็นคนยังไงผมรู้แก่ใจดี การกระทำแบบนั้น จะต้องเกิดจากความไม่ตั้งใจอย่างแน่นอน ไม่ได้จงใจ”

“แกกล้ามั่นใจว่าเข้าใจหล่อนดีขนาดนั้นเชียวเหรอ? แล้วแกมั่นใจได้ยังไงว่าหล่อนจะไม่ต่อหน้าอย่าง ลับหลังอีกอย่าง?”

สุนันท์หัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง:

“อีกอย่าง ก็เหมือนกับที่แกพูด หล่อนไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ งั้นตอนนี้อาหญิงของแกเข้าโรงพยาบาลเพราะเรื่องนี้ หล่อนก็ควรที่จะมาเยี่ยมไม่ใช่เหรอ? แต่จนมาถึงตอนนี้ ก็ไม่เห็นแม้เงาของหล่อนเลย จะว่ายังไงก็เป็นครอบครัวเดียวกัน หล่อนไม่ชอบหน้าอาหญิงของแกขนาดนั้นเชียวเหรอ?”

ท่าทางบนใบหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ออกัสเปิดปากกล่าว น้ำเสียงทุ้มลึกอย่างไม่พอใจ: “เธอไม่ได้ผิดอะไร เรื่องนี้มีต้นเหตุมาจากผม”

เธอเคยเห็นกับตา ตอนที่เขามอบดอกไม้ให้หยาดฝนในวันเกิดของหล่อน แถมยังเคยได้ฟังเรื่องที่ทั้งสองคนคุยกันกับหู ดังนั้น ระหว่างเธอและหยาดฝนจะมีความบาดหมาง มันก็เป็นเรื่องที่ปกติมาก

แต่ว่า สุนันท์กลับไม่ชอบฟังคำพูดพวกนี้ที่สุด และไม่อยากฟัง เพียงแค่ได้ยินออกัสกล่าวปกป้องเชอร์รีน เธอล้วนไม่ชอบฟังทั้งนั้น

ในสายตาเธอแล้ว ปัญหาทั้งหมดอยู่ที่เชอร์รีนเพียงคนเดียว