บทที่ 15 คุณออกัสคงไม่มีเวลา

ครู่ต่อมา

นลินประคองนธีขึ้นเบาะหลัง แล้วช่วยเชอร์รีนที่ค่อนข้างเมาอีกคน ให้เธอนั่งตรงที่นั่งข้างคนขับ

“ที่อยู่?” เขาเอ่ยปากถามนลินที่นั่งอยู่เบาะหลัง

“คอนโดแสนสุข” นลินรีบตอบ

เครื่องยนต์แลนด์โรเวอร์สตาร์ท ภายในรถเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมหายใจของหลายๆ คนผสมปนเป

หัวที่มึนเมาของเชอร์รีนไม่สบายอย่างมาก เหมือนจะระเบิด ในท้องปั่นป่วน เธอหลับตาและพูดอย่างอ่อนแอ “เปิดหน้าต่างรถหน่อยได้ไหม......”

“ตอนที่คุณครูเชอร์รีนดื่มเหล้าน่ะกล้าหาญมากนะ ทำไมตอนนี้ถึงอ่อนแอแบบนี้”

สายตามองไปทางถนน ออกัสหักพวงมาลัยไปทางขวา เลี้ยวไป คำพูดที่กดต่ำเจือน้ำเสียงประชดประชัน

กายพิงหน้าต่างรถ เธอยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดผิดปกติ “ตอนที่ฉันดื่มคุณออกัสก็อยู่ที่บาร์แล้วเหรอ หรือว่าดูความสนุกสนานอยู่ข้างๆ”

ออกัสเลิกคิ้วไม่ได้พูดอะไรและขับรถต่อไป

เขาเพิ่งเข้าไปในบาร์ ฉากที่เห็นคือเธอกำลังพูดคุยกับเสกสรร จึงเกิดความสนอกสนใจนิดหน่อย ดังนั้นจึงเป็นการดูความสนุกสนานอยู่ข้างๆ จริง

“ขอบคุณคุณออกัสที่ไม่ใช่ว่าไม่เห็นคนตายแล้วไม่ช่วย” เธอส่ายศีรษะท่าทีประชดประชัน

ออกัสกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร ดวงตาลึกล้ำดั่งทะเล

นลินนั่งอยู่เบาะหลัง ฟังทุกถ้อยคำของทั้งสองคน เธอไม่ได้พูดแทรกอะไรเลย ที่ทำได้ทั้งหมดคือเงียบกริบ

แต่ว่า เชอร์รีนรู้จักกับออกัสเมื่อไรกัน

สายตามองไปยังใบหน้าด้านข้างอันเพอร์เฟคของชายหนุ่ม นลินใจเต้น ความคิดวุ่นวายสับสน

ครู่หนึ่ง รถก็จอดที่ชั้นล่างของคอนโดแสนสุข นลินช่วยนธีขึ้นไปชั้นบน จากนั้นก็ลงมารับเชอร์รีนอีกครั้ง

“ยังไงก็ตาม เรื่องคืนนี้ต้องขอบคุณคุณออกัส” เชอร์รีนปลดเข็มขัดนิรภัยพลางพูด

ออกัสหันตัวมาหรี่ตามองพิจารณาเธอ “ทำไมผมรู้สึกว่าความรู้สึกขอบคุณของคุณครูเชอร์รีนมันไม่ค่อยเป็นอย่างปากพูด”

“นั่นเพราะคุณออกัสรู้สึกไปเองเท่านั้น ฉันขอบคุณจากใจจริง รู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง!”

“คุณครูเชอร์รีนโกรธเหรอที่ผมเพิ่งช่วยคุณออกมาในตอนท้าย”

เชอร์รีนส่ายหน้าและพูดจากใจจริง “เปล่าหรอก คุณออกัสกับฉันไม่ใช่ญาติไม่ใช่เพื่อน ถึงจะไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือกันเลย มันก็สมเหตุสมผล”

ออกัสกระตุกยิ้มมุมปาก แขนข้างหนึ่งเท้าพวงมาลัย สายตากลมกล่อมราวกับไวน์แดง น้ำเสียงทั้งเนิบช้าทั้งเอื่อยเฉื่อย “ตอนที่คุณครูเชอร์รีนพูดอย่างจริงใจมีเหตุผลน่ะน่าดึงดูดมากเลย......”

มันมีรสชาติที่พิเศษ ทำให้หลังตั้งตรง ใบหน้าเคร่งขรึม แก้มขาวแดงเรื่อ ปากแดงอมชมพูขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังยั่วยวน......

“เพราะงั้นคุณออกัสก็เลยตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วครู่เหรอ”

เธอถามกลับ แล้วหัวเราะอย่างขบขัน “คุณออกัสเป็นคนตลกจริงๆ และเป็นตลกที่ไร้สาระมาก!”

เพิ่งสิ้นเสียง แล้วเสียงกดต่ำก็ครอบคลุมตัวเธอ “ถ้าไม่เชื่อ อยากให้ผมแสดงไหมล่ะ”

แสดง? แสดงอะไร เชอร์รีนขมวดคิ้ว ค่อนข้างไม่เข้าใจคำพูดของเขา

ออกัสโน้มตัวเข้าหา มือใหญ่ยึดหลังศีรษะเธอ ริมฝีปากบางประกบเข้าหาริมฝีปากนุ่มของเธอ

เธอแข้งขาอ่อนแรง ชะงักอึ้งอยู่กับที่ หลังจากที่ได้สติจึงกัดริมฝีปากเขาอย่างแรง ขณะที่เขาเจ็บปวดก็รีบลงจากรถทันที