บทที่ 150 สามคำ ดูแสบตาจริงๆเลยนะ

เพราะอารมณ์คลั่งเกินไป จึงทำให้หยาดฝนที่เพิ่งหายดี ก็ต้องกลับมาอ่อนแอมากกว่าเดิม ถึงขนาดนั้นหายใจหอบอย่างยากลำบาก

หมอเข้ามาให้น้ำเกลือเธอ แล้วพูดเตือน จากนั้นก็ออกไป

ตั้งแต่เชอร์รีนไปแล้ว ใบหน้าอันหล่อเหลาของออกัสก็มืดมนและเงียบสงบลง และไม่ได้พูดอีกเลย

หยาดฝนนอนอยู่บนเตียงแล้วกวาดตามองเขา ในใจของเธอรู้สึกดีใจอย่างมาก เขาเซ็นหนังสือหย่านั่นแล้ว!

แต่ต่อมาก็นึกถึงใบหน้าของตัวเอง สีหน้าและแววตาของเธอก็มืดมนลง

แม้เธอจะเป็นห่วงรูปลักษณ์หน้าตามาก แต่ผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาถูกทำลายขนาดนี้ จะมีใครไม่สนใจบ้างล่ะ?

ตอนนี้เอง ร่างสูงโปร่งของออกัสลุกขึ้นจากโซฟา แล้วเดินออกไปด้านนอก

หยาดฝนที่นอนพิงอยู่บนเตียงก็ลุกขึ้นมา แล้วจ้องมองเขานิ่งๆ จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า: “ไปไหน? ฉัน……จะฝันร้ายได้นะ……”

เขากลับหลังหันมองเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยน จากนั้นก็พูดว่า: “ไปสูบบุหรี่น่ะ เดี๋ยวกลับมานะ……”

“นายสูบตรงนี้ก็ได้นะ ฉันไม่ว่า” เธอส่ายหน้า

“แต่ฉันสน เธอนอนอยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวฉันกลับมา……”

ออกัสเดินเข้าไปประคองตัวเธอให้นอนลงบนเตียง จากนั้นก็ห่มผ้าให้เธอด้วย แล้วจึงกลับหลังหันเดินออกจากห้องไป

หยาดฝนยังอยากพูดอะไรอยู่ แต่ คำพูดมาถึงปาก ก็ต้องกลืนเข้าไปอีกครั้ง

นอกห้องผู้ป่วย บนทางเดินยาว ร่างสูงโปร่งนั้นยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มือคีบบุหรี่ไว้ แววตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นเหมือนดั่งควันบุหรี่นี้

พอนึกถึงผู้หญิงคนนั้น ริมฝีปากบางของเขาก็กระตุกขึ้น ไร้อารมณ์ เยือกเย็นจนเหมือนน้ำแข็ง

ผู้หญิงแบบนั้น ต่อไปไม่จำเป็นต้องปรากฏขึ้นในสมองเขาอีก!

……

เช้าวันต่อมา

เชอร์รีนตื่นขึ้นมา อาจจะเป็นเพราะไม่ค่อยชินกับเตียงของโรงแรม หรืออาจเป็นเพราะนอนไม่หลับ

แม้จะนอนหลับแล้ว แต่เธอก็รู้สึกเหมือนหลับๆตื่นๆ ไม่ได้นอนเต็มอิ่มสักที

วันนี้ เธอว่าจะไปโรงเรียนเพื่อทำเรื่องลาออกก่อน

ไปถึงโรงแรม เธอยังไม่ได้เริ่มสอน ก็เดินไปห้องของผู้อำนวยการ แล้วพูดจุดประสงค์ที่มาหาผู้อำนวยการ

ผู้อำนวยการอึ้ง จากนั้นก็ขอร้องให้อยู่ต่อ แต่เธอตัดสินใจเด็ดขาดมาก ไม่ได้ตอบรับตามคำขอ

ที่จริง เธอเข้าใจดีที่ผู้อำนวยการขอร้องให้เธออยู่ต่อ เหตุผลส่วนน้อยคือเธอ เหตุผลส่วนมากคือเขา

“ในเมื่อคุณครูเชอร์รีนตัดสินใจได้แล้ว ฉันก็ไม่พูดอะไรมากแล้วล่ะ แต่ครูเชอร์รีนถ้าอยากกลับมาเมื่อไหร่ ประตูโรงเรียนของเราเปิดให้คุณเสมอนะ” ผู้อำนวยการดูจะฮึกเหิมมากกว่าปกติ

เชอร์รีนแค่กระตุกยิ้มบางๆตามมารยาท แล้วยกกล่องเดินออกจากโรงเรียนไป บังเอิญเห็นองค์ชายพอดี

เขาสวมชุดตำรวจยืนตัวตรง และกำลังคุยกับร้านอาหารตรงข้ามอยู่

พอเห็นเธอ องค์ชายก็รีบเดินเข้ามา แล้วช่วยเธอถือกล่อง จากนั้นก็ถามอย่างแปลกใจว่า: “วันนี้ไม่มีสอนเหรอ?”

“ฉันลาออกแล้วล่ะ” เธอพูดอย่างเรียบเฉย

“ทำไมถึงลาออกล่ะ?” เขามองไปที่ท้องของเธอ แล้วพูดอย่างเขินอายว่า: “ดูสิ ฉันถามโดยไม่ทันคิดเลย”

“ทำไมนายมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ?”

“วันก่อนมีนักเรียนหญิงถูกข่มขืนที่นี่ ฉันกำลังสืบอยู่น่ะ”

“ฉันไม่ขัดขวางการทำงานของนายตำรวจองค์ชายผู้ซึ่งซื่อสัตย์คนนี้ดีกว่า ฉันไปก่อนนะ” เชอร์รีนรับกล่องที่องค์ชายกลับมาถือไว้เอง

องค์ชายดูเวลาแล้วพูดว่า: “ไม่งั้นเธอรอฉันก่อนนะ ฉันใกล้จะเสร็จแล้ว จากนั้นค่อยไปส่งเธอ”