บทที่ 162 คุณเชอร์รีน พวกเราจำเป็นต้องคุยกัน

“ทำไมต้องเรียกหม่ามี๊ว่าอาหญิงด้วยค่ะ?” ซารางเอียงหน้าเล็กอย่างไม่เข้าใจ รู้สึกฉงนสนเท่ห์ยิ่ง

“กลับถึงบ้านแล้วหม่ามี๊จะอธิบายให้ลูกนะคะ ตอนนี้ซารางเชื่อฟังหม่ามี๊ก่อนดีไหมคะ？”

คางน้อยๆขยับลง เสียงอ่อนนุ่มที่เจือความจริงจังอย่างเด่นชัดของซารางส่งออกมา“รู้แล้วค่ะ”

คล้ายกับฉุกคิดอะไรได้ก็ไม่ปาน เธอช่วยซารางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ไปพลาง ถามอย่างสงสัยไปพลาง“ทำไมเมื่อกี้ไม่ให้คุณอาคนหลังอุ้มล่ะคะ？”

ซารางเลียรอบปากที่ยังคงมีความหวานเล็กน้อย พลางกับสูดจมูก ร่างเล็กสะดุ้งราวกับหนาวมาก “ไม่ชอบคุณอาคนนั้นค่ะ เหมือนคุณอาคนนั้นแช่แข็งคนได้ค่ะ และอีกอย่างเขาหล่อสู้คุณอาคนแรกไม่ได้ค่ะ！”

โลกของเด็กกับโลกของผู้ใหญ่ต่างกันอย่างลิบลับ

ทุกสิ่งที่เด็กๆชื่นชอบคือ แนวกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวา เหนือสิ่งอื่นใดคือ เด็กๆชอบคนสวมใส่เสื้อผ้าสีสัน

ดังนั้น ถึงแม้ออกัสจะสง่างามและมีเสน่ห์เต็มเปี่ยม ทว่ากลับสวมเสื้อสีมืดทึบ ทั้งยังมีสีหน้าเย็นชาร่วมด้วย จึงไม่อาจเป็นที่ชื่นชอบของเด็กๆได้

เชอร์รีนยื่นมือลูบจับเส้นผมอันนุ่มลื่นของซาราง พลางถามอย่างไม่วางใจ“จำคำที่หม่ามี๊บอกเมื่อกี้ได้หรือยังคะ？ทวนให้หม่ามี๊ฟังหนึ่งรอบค่ะ”

“เออ……ก็คือ……เรียกหม่ามี๊ว่าหม่ามี๊ไม่ได้……ต้องเรียกหม่ามี๊ว่า อาหญิงค่ะ” ซารางพูดเหมือนท่องบทอาขยานหนึ่งจบ และเมื่อฟังจากน้ำเสียงแล้วคือรู้ว่าสาวน้อยเข้าใจดี

“เป็นเด็กดีมากค่ะ” เธอหอมแก้มหน้าเล็กรูปไข่หนึ่งที ก่อนจะอุ้มออกจากห้องน้ำ

ไปถึงก็ยังไม่เห็นสั่งอาหาร เชอร์รีนจึงสั่งไปสามอย่าง ซึ่งล้วนเป็นอาหารโปรดของซาราง จากนั้นก็ยื่นรายการอาหารให้เลอแปง

เมื่อมองการกระทำของเธอ ดวงตาของออกัสพลันมืดครึ้มถึงขีดสุด ไม่มีใครรู้ว่าเวลานี้ในใจเขากำลังคิดเช่นไรอยู่

จากนั้นก็สั่งอาหารไปหลายเมนู ไม่นานอาหารก็ถูกทยอยเสิรฟ์ขึ้นโต๊ะ

เลอแปงไม่ค่อยกินมากนัก มัวแต่ช่วยซารางเอาก้านปลาออก ซึ่งระหว่างนั้นก็ยิ้มหวานไม่หยุดหย่อน ซารางหยิบตะเกียบขึ้นแล้วคีบเนื้อปลาให้เขาชิ้นหนึ่ง“คุณอาสุดหล่อกินเลยค่ะ！”

เลอแปงแค่อยู่กับสาวน้อยหนึ่งวัน ทว่ากลับรู้สึกชอบชนิดที่ยากจะหาคำใดเปรียบเปรย

ถึงจะเป็นเด็กผู้หญิง ทั้งยังอายุน้อยมาก แต่ไม่เคยร้องไห้โวยวายเลย เมื่อหกล้มก็แค่ปัดฝุ่นในเสื้อผ้าออกแล้วลุกขึ้นยืนอีกครั้งเท่านั้น

เมื่อริมฝีปากอ้าออก เขาก็กินเนื้อปลาชิ้นนั้น ยังไม่ลืมชมเชยว่า“อร่อยมากเลยครับ”

ซารางหันมาคีบเนื้อปลาอีกครั้ง เมื่อแขนเล็กยื่นออกไปก็พูดกับเชอร์รีนว่า“อาหญิงก็กินด้วยสิค่ะ”

เพราะอยู่ห่างกันเล็กน้อย สาวน้อยพยายามยื่นเนื้อปลาจนหน้าแดงระเรื่อ เชอร์รีนจึงลุกขึ้นรับเนื้อปลาเข้าปาก

ซารางยิ้มแฉ่งจนดวงตาเสมือนพระจันทร์เสี้ยว จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อยขึ้นมา

ออกัสที่เห็นภาพนี้ เมื่อถูกละเลยเช่นนี้ เขาก็อดเม้มปากและหรี่ตาเล็กเรียวคู่นี้ขึ้นไม่ได้ พลางรู้สึกไม่สบอารมณ์โดยไม่ทราบสาเหตุ

เชอร์รีนไม่ได้มองออกัสแม้แต่แวบเดียว แค่ก้มหน้าดื่มน้ำแกงของตัวเองเท่านั้น

ทว่าระหว่างนี้ ความกระวนกระวายใจของเธอไม่ได้เลือนหายทั้งหมด ยังคงรู้สึกระแวงและกังกลว่าออกัสจะรู้สึกเคลือบแคลงใจ

เมื่อเชอร์รีนขยับกายเล็กน้อยก็รู้สึกมีของอุ่นๆไหลลงมา เธอขบฟัน ทำไมถึงมาเวลานี้ล่ะ

ถ้ายังนั่งต่อไปอย่างนี้นานๆ คงจะไหลเยอะมากขึ้นเรื่อยๆแน่ อีกอย่างเธอใส่ชุดสีอ่อนด้วย คงต้องหมดสภาพแน่

ไม่แน่ว่าตอนนี้กางเกงก็อาจจะเปื้อนเลือดแล้ว เธอกัดฟัน รวบรวมความกล้าแล้วลุกจากที่นั่งโดยไม่มองพวกเขา ต่อด้วยเดินออกนอกห้องวีไอพีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

เลอแปงกำลังเล่นกับซาราง จึงไม่ทันสังเกต ทว่าออกัสไม่เหมือนกัน เขาเห็นทุกอย่างอย่างเด่นชัด