บทที่ 173 คุณออกัส หลอกล่อคนได้เก่งจริงๆ

เมื่อเห็นภาพในห้องนั่งเล่น ป้าบัวก็อดที่จะรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาไม่ได้ คุณออกัสนะ……คุณออกัส……นี่กำลังทำอะไรอยู่ ?

เห็นเพียง ห้องนั่งเล่นตรงหน้ามีสุนัขตัวใหญ่พันธุ์ทิเบตัน มาสทิฟฟ์นั่งยองๆอยู่ความสูงขนาดเท่าครึ่งตัวคน กำลังแยกเขี้ยวและส่งเสียงร้อง

และคุณออกัสก็นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร คุณหนูน้อยนั่งอยู่บนตักของเขา ใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว สองมือเล็กๆจับไปที่เสื้อตรงหน้าอกของคุณออกัสแน่น

จากนั้น คุณออกัสก็ยื่นช้อนไป คุณหนูน้อยก็อ้าปากออกอย่างว่าง่าย กินโจ๊กเขาไป และไม่ขัดขืนใดๆ

ป้าบัวก็ยิ่งปวดหัวมากขึ้นไปอีก เธอให้คุณออกัสหลอกล่อคุณหนูน้อยไม่ได้ให้เขามาทำให้คุณหนูน้อยตกใจกลัว !

คุณออกัสไม่รู้จักพูดเพราะๆ ไม่รู้จักพูดกล่อม ไม่ใช้คำพูดที่คุณหนูน้อยอยากได้ยินมาหลอกล่อเธอ แต่กลับเอาสุนัขตัวใหญ่นี้มาแทน เธอเองยังตกใจกลัวไปด้วยเลย แล้วนับประสาอะไรกับคุณหนูน้อยกัน

แต่ก็อย่างว่า ผู้ชายที่หลอกล่อเด็กเป็นจะมีสักกี่คนกัน?

แต่ไม่ว่าอย่างไรวิธีนี้ก็ถือว่าได้ผลมาก ทีละคำๆ ในที่สุดซารางก็กินโจ๊กจนหมดชาม

ยื่นชามเปล่าให้ป้าบัว ออกัสอุ้มซารางไปที่ห้อง วางเธอลงบนเตียง และถอดรองเท้าของเธอ “นอนซะ ”

ซารางยังคงหวาดกลัวมองดูสุนัขตัวนั้นที่อยู่ในห้องนั่งเล่นผ่านรอยแยกของประตู ห่มผ้าให้เธอ น้ำเสียงของออกัสนุ่มนวล“ รีบนอนซะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเจ้าดิ๊กก็จะเข้ามาอีกนะ ……”

เจ้าดิ๊กเป็นชื่อของสุนัขตัวใหญ่พันธุ์ทิเบตัน มาสทิฟฟ์ตัวนั้น ชั่วพริบตา ซาราง ก็ปิดเปลือกตาลงอย่างรวดเร็วทันที

ยกยิ้ม รอจนเด็กน้อยหลับไป ออกัสก็กลับไปที่ห้อง และเริ่มตรวจเอกสาร

ตรวจเอกสารอยู่เกือบราวๆหนึ่งชั่วโมงได้ จู่ๆเขาก็ดันเอกสารทั้งหมดออก รู้เพียงจิตใจสับสนกระวนกระวาย

และ สาเหตุหลักของคนที่ทำให้เขาสับสนกระวนกระวายนี้ก็คือผู้หญิงคนนั้น！

ทำแบบเดียวกันนี้กับผู้ชายคนอื่นก็ย่อมมีอารมณ์ไม่ต่างกัน แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร องค์ชายเหรอ ?

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด มือที่เรียวยาวนวดคลึงไปที่หน้าผากเบาๆ เขาลุกขึ้น กะจะไปที่ตู้เก็บเหล้าในห้องนั่งเล่นเพื่อหยิบเหล้ามาขวดหนึ่ง

ระหว่างทาง ตอนที่เดินผ่านห้องของเด็กหญิงตัวน้อย ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ดังลอดออกมาจากภายในห้องนั้น

คิ้วที่ได้รูปก็ขมวดแน่น ออกัสหยุดขาที่ก้าวลง หันหลัง แล้วเดินเข้าไปในห้อง มือใหญ่เอื้อมไปเปิดไฟภายในห้องนอน

ผ้าห่มที่คลุมโปงอยู่สั่นไหวไปมา เดินเข้าไป แล้วดึงผ้าห่มออก เห็นซารางร้องไห้สะอึกสะอื้น ดวงตาแดงก่ำ น้ำหูน้ำตาไหลเลอะเปรอะเปื้อนไปหมด ช่างน่าสงสารจับใจ

เมื่อเห็นว่าเป็นเขา ซารางก็ฝังใบหน้าลงกับผ้าห่ม และร้องไห้คร่ำครวญ“นิสัยไม่ดี！คุณมันคนนิสัยไม่ดี！คนเลว！ไม่ให้หนูเจอหม่ามี๊ ยังให้หมามากัดหนูอีก ออกไปเลยนะ หนูคิดถึงหม่ามี๊ หนูจะหาหม่ามี๊ ฮื่อๆๆ……”

ตัวเธอเล็กมาก และตัวนิดเดียว อยู่ในห้องมืดๆร้องไห้คนเดียวลำพังจนน้ำหูน้ำตานองหน้าไปหมด

ริมฝีปากบางถอนหายใจแผ่วเบา ออกัสใจเหลวเป็นน้ำ ที่มากกว่านั้นคือเจ็บปวดใจ สองมืออุ้มหนูน้อยขึ้นมาจากกองผ้าห่ม เช็ดน้ำตาให้ “ ไม่ต้องร้องแล้ว……”

เสียใจขนาดนี้ จะทนเก็บไว้ได้ยังไง เขาพูดของเขา ซารางก็เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด และร้องไห้หนักกว่าเดิม

“ไม่ต้องร้องแล้ว……”

“ฮื่อๆๆ……”

“เจ้าดิ๊กอยู่ข้างนอก……”

“ฮื่อๆๆ นิสัยไม่ดี คนนิสัยไม่ดี คิดถึงหม่ามี๊ จะหาหม่ามี๊……”

นิ้วมือเขาลูบไปที่หน้าผากเบาๆ ยอมแพ้แล้ว“ เอาโทรศัพท์ไหม โทรหาหม่ามี๊ของหนู……”

เมื่อได้ยินดังนั้น เด็กน้อยที่ร้องไห้ฟูมฟายเมื่อครู่ก็หยุดลงทันที น้ำตาคลอเบ้า มองมาที่เขาอย่างน่าสงสาร ยื่นมือเล็กๆที่ขาวนวลออกมา และยังคงสะอื้นอยู่ “โทรศัพท์ กดโทรหาหม่ามี๊ให้หนู”

เจ้าเด็กคนนี้ สีหน้าเปลี่ยนในทันที ไม่ว่าจะยังไง พอเอาเข้าจริง เขาก็รับมือกับน้ำตาของเจ้าเด็กน้อยไม่ได้เลย

“เช็ดน้ำตาให้แห้งก่อน……”เขาจ้องมองเด็กน้อย แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา

เมื่อเห็นดังนั้น เด็กน้อยก็รีบเช็ดน้ำตาออกอย่างเร็ว นั่งอยู่กับที่อย่างว่าง่าย เหมือนลูกหมาตัวน้อย รอเขาต่อสายให้

จ้องมองดูเธอ ออกัสก็กดโทรออก ไม่นาน ก็ต่อสายได้

ไม่รอให้เขาได้กระทำการใดๆ ซารางก็คว้าโทรศัพท์มาถือไว้เอง แนบไปกับหู เอ่ยเรียกอย่างเศร้าเสียใจว่า“หม่ามี๊ หนูคิดถึงหม่ามี๊ หม่ามี๊จะมารับหนูกลับบ้านเมื่อไหร่ ? ”

“เร็วๆนี้นะ หม่ามี๊จะไปรับซารางกลับบ้าน ซารางได้กินอะไรไหม？”เชอร์รีนได้ยินเสียงที่อ่อนเยาว์นั้น ในใจก็ราวกับฟื้นคืนชีวิตขึ้นมาในทันที น้ำเสียงทั้งนุ่มนวลและอ่อนโยน