บทที่ 190 ไล่เธอออกไป

พอหยาดฝนกลับมาเมื่อไหร่ พวกเขาก็จะหมั้นกัน แล้วก็แต่งงานกัน……

เหอะ นั่นมาคือเรื่องของพวกเขา เกี่ยวอะไรกับด้วย?

แต่ว่า มือที่ห้อยไว้ข้างกายยังคงกำแน่นโดยไม่ตั้งใจ แต่ว่าใบหน้าของเธอยังคงมีรอยยิ้มจางๆ ที่เย็นชา เธอได้แต่ยิ้มและมองหน้าสุนันท์อยู่แบบนั้น

สีหน้าที่ลึกซึ้งจนคาดไม่ถูกแบบนี้ทำสุนันท์มองไม่ออก โดยเฉพาะรอยยิ้มมุมปากของเธอ ทำให้เธอรู้สึกอับอายและโมโห “เธอยิ้มอะไรของเธอ？”

“ไม่ได้ยิ้มอะไรหรอกค่ะ แค่รู้สึกว่าชีวิตของคุณมันน่าเบื่อไปหน่อยเท่านั้นเอง เมื่อ 4 ปีที่แล้วพยายามทำทุกทางให้พวกเขาแยกออกจากกัน แต่ว่า4ปีถัดมากับจะให้เขาหมั้นกัน นี่คุณกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ? ไม่มีอะไรดีกว่านี้ให้ทำแล้วเหรอ”

“เธอ——”สุนันท์โมโหจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แล้วก็จ้องหน้าเชอร์รีนอย่างหลายกะ

“แล้วอีกอย่าง คุณคิดว่าฉันอยากจะเข้าไปอยู่ในตระกูลสิริไพบูรณ์อย่างนั้นเหรอคะ? เมื่อ 4 ปีก่อนฉันเคยเข้าไปได้ แต่ว่าตอนหย่ากันแล้วก็ไม่มีแม้แต่ค่าหย่า คุณคิดว่าฉันยังอยากจะเข้าไปอยู่ในตระกูลสิริไพบูรณ์อีกงั้นเหรอ？”

เชอร์รีนหัวเราะเบาๆ “อ้อ ใช่สิ ฉันเกือบจะลืมไปเลย เช็คใบนั้นที่ให้ฉันคุณหญิงตระกูลสิริไพบูรณ์เป็นคนฉีกด้วยมือของตัวเอง ก็ถือว่าให้ไม่ได้ ก็ไม่ได้มีความจำเป็นต้องพาลโกรธขนาดนั้นเลยไม่ใช่เหรอคะ？”

สุนันท์โกรธจนหน้าซีด หลังจากทะเลาะกันอยู่นาน เธอก็ไม่ได้เงินคืน แถมยังโดนยัยเจ้าผู้หญิงชั้นต่ำนี้เยาะเย้ยเธอกลับมาแทน!

“ได้ เธอจำคำพูดของเธอในวันนี้เอาไว้นะ หวังว่าในอนาคตเธอคงไม่ต้องกลายเป็นร่อนเร่เหมือนปีศาจจิ้งจอกนะ!”

ถึงแม้ว่าซารางจะยังเด็ก แต่ว่าเธอสามารถอ่านสายตาของคนออก เห็นได้ชัดว่าคุณย่ากำลังทะเลาะกับหม่ามี๊อยู่

แล้วพอได้ยินคำว่าปีศาจจิ้งจอก เธอก็รู้ในทันทีว่าย่ากำลังด่าหม่ามี๊อยู่ ดวงตาที่กลมโตจ้องมองไปที่สุนันนท์ แล้วก็พูดเสียงดังว่า “แม่มดเฒ่า ห้ามด่าหม่ามี๊นะ！”

ครั้งก่อน เธอชอบย่าคนนี้มาก แต่ว่าตอนนี้เธอไม่ชอบอีกแล้ว เพราะว่าเธอด่าหม่ามี๊เป็นปีศาจจิ้งจอก!

แม่มดเฒ่า……

สุนันท์โกรธจนเอามือกุมหัว แล้วก็มองซาราง “ทำไมหนูถึงไม่ได้รับการสั่งสอนขนาดนี้? ”

“เพราะว่าย่าด่าหม่ามี๊เป็นจิ้งจอก หนูถึงได้ด่าว่าย่าว่าเป็นแม่มดเฒ่า ย่าด่าคนอื่นก่อน แสดงว่าย่าไม่ได้รับการสั่งสอนก่อน แล้วหนูถึงตามมา！”ซารางก็รู้ว่าอะไรผิดก่อนผิดหลัง

แม่ลูกทั้งสองคนเหมือนกันมาก! พูดจาเจ็บแสบและโหดร้าย!

ควรให้ออกัสคอยจับตามองปากแม่ลูกคู่นี้ให้ดี!

“ออสัสล่ะ? ” หัวใจของสุนันท์เต็มไปด้วยเปลวเพลิง แล้วก็มองไปที่ป้าบัวที่อยู่ข้างๆ

“เมื่อกี้คุณออกัสไปบริษัทแล้วค่ะ ยังออกไปได้ไม่นานเท่าไหร่นัก”ตอนนี้ป้าบัวก็ไม่ชอบสุนันท์เท่าไหร่นัก คำพูดของเธอก็เลยไม่ค่อยน่าฟัง

พอได้ยินดังนั้น สุนันท์ก็ขยับตัวและนั่งลงบนโซฟา พร้อมกับออกคำสั่งกับป้าบัวว่า “ไล่เธอออกไป！”

คนที่เธอหมายถึงนั้น ก็คือเชอร์รีน……

พอได้ยินดังนั้น ป้าบัวก็หันไปมองเชอร์รีน แล้วก็กลับมามองสุนันท์ แต่ว่าเธอยืนยันอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน รู้สึกลำบากใจมาก

สุนันท์หยิบกาแฟบนโต๊ะขึ้นมาดื่ม แล้วก็พูดด้วยเสียงที่เย็นชา “หรือว่าฉันแตะต้องเธอไม่ได้เหรอ? ตอนนี้เธอไม่ใช่ลูกสะใภ้ของตระกูลสิริไพบูรณ์อีกต่อไปแล้ว ถือได้ว่าเป็นคนแปลกหน้า แล้วนี่ก็เย็นขนาดนี้แล้ว จะปล่อยให้คนแปลกหน้ามาอยู่ในคอนโดลูกชายฉันได้ยังไง? ถ้าเกิดว่าไม่ไล่เธอออกไป เธอจะไปแทนก็ได้นะ ！”

ป้าบัวยืนอยู่ที่เดิมด้วยความลำบากใจ พอเห็นดังนั้น เชอร์รีนก็หัวเราะออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยการดูถูกถากถาง

ผ่านไป4ปีแล้ว ไม่ว่าจะเป็นนิสัยหรือว่าความคิด สุนันท์ก็ไม่ได้มีอะไรพัฒนาเลย

“ถ้าเกิดว่าฉันจะไปจริงๆ จำเป็นต้องให้คุณมาไล่ด้วยเหรอคะ? ”

พอพูดจบ เชอร์รีนก็อุ้มซารางขึ้นมา แล้วก็เดินออกไปจากคอนโดโดยที่ไม่ได้แม้แต่มองหน้าสุนันท์ด้วยซ้ำ

ในตอนนี้ ในคอนโดก็เหลือเพียงแค่สุนันท์กับป้าบัว บรรยากาศเงียบผิดปกติ

ความโกรธยังคงแผดเผาอยู่ในใจสุนันท์ ดื่มกาแฟเข้าไปหลายแก้ แล้วป้าบัวที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ระมัดระวัง

หลังจากผ่านไป4-5แก้ว ความโกรธของเธอก็ค่อยๆ หายไป “ต่อไป ถ้าเกิดว่าผู้หญิงคนนั้นมาที่คอนโดนี้อีก เธอต้องรีบโทรหาฉันในทันที เข้าใจไหม? ”

“ค่ะ คุณหญิงตระกูลสิริไพบูรณ์” ป้าบัวตอบรับ