บทที่ 196 ขาของเขาอาจพิการ

แต่องค์ชายกลับไม่ได้แสดงอาการซึมเศร้าใดๆ ออกมา เมื่อได้ยินทุกคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เขาก็ยังหัวเราะเบาๆ ไปด้วย ไม่ได้ออกอาการมาก ถึงอย่างไรก็เพิ่งฟื้น ร่างกายยังคงอ่อนแอมาก

ในขณะที่ทุกคนกำลังจะกลับ องค์ชายก็เรียกวิชที่มักจะเป็นผู้ช่วยของเขาอยู่เสมอ “นายอย่าเพิ่งไป ฉันมีอะไรจะคุยกับนายหน่อย”

วิชพยักหน้าและนั่งลงบนขอบเตียง “หัวหน้า ว่ามาได้เลย”

“ตอนนี้ในมือของฉันมีค้างอยู่หลายคดีไม่ใช่เหรอ? นายกลับไปบอกผู้กำกับให้มอบหมายให้คนอื่นไปสืบแทน”

วิชขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “ทำไมต้องให้คนอื่นไปสืบแทน? คดีพวกนั้นกว่าหัวหน้าจะช่วงชิงมาได้มันไม่ง่ายเลยนะ ผมไม่ไป!”

“นายอย่าใช้อารมณ์ทำงาน! ตอนนี้ฉันมีสภาพแบบนี้ จะกลับไปวิ่งสะสางคดีได้ยังไง?”

“ก็แค่นอนโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ? พอหัวหน้าหายดีแล้ว ค่อยกลับไปสะสางคดีพวกนั้นก็ได้!”

“ปณวิช! นายลองกล้าพูดจาอวดดีกับฉันอีกทีสิ! คดีพวกนั้นเป็นชีวิตคน! เอาชีวิตคนมาล้อเล่นกับฉันได้ยังไง!” องค์ชายกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันที

วิชไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาตอบรับด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ครับผม!”

แพทย์เจ้าของไข้เดินเข้ามาในตอนนี้พอดี เขามององค์ชายแล้วบอกว่า “อุบัติเหตุไม่ได้ทำให้คุณได้รับบาดเจ็บในส่วนอื่นๆ จากผลการเอกซเรย์ ส่วนอื่นๆ ปกติดี มีเพียงส่วนที่ได้รับความเสียหายอย่างเดียวก็คือขา คุณมีอาการอัมพาตที่เกิดจากการคลาดเคลื่อนและกดทับของกระดูกสันหลัง ต้องทำการผ่าตัดรักษาอย่างทันท่วงที”

องค์ชายพยักหน้า จากนั้นจึงมองไปทางวิชที่ยังอยู่ในอาการมึนงง “ออกไปสิ”

“แต่ว่าหัวหน้า ขาของคุณ...”

องค์ชายไม่รอให้เขาพูดจบก็ตัดบททันที “ไอ้หนูทำไมนายเซ้าซี้จัง! รีบกลับไปทำงานไป!”

วิชไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกมาจากห้องผู้ป่วยอย่างไร รู้สึกตัวเบาหวิวอย่างแรง จากนั้นความเจ็บปวดในหัวใจก็ปะทุขึ้นมา

ธนกรยังคงรอเขาอยู่ที่ทางเดิน ทั้งสองต้องออกไปทำภารกิจในช่วงบ่ายวันนี้

เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ธนกรเห็นเขาตาแดงและกัดฟันแปลกๆ “เกิดอะไรขึ้น? หัวหน้าด่านายเหรอ? ทำไมถึงมาสภาพนี้?”

“หัวหน้าไม่ได้ด่าฉัน! ฉันสงสารหัวหน้า รู้สึกเจ็บปวดแทนหัวหน้า!”

“แม้ว่าจะเกิดอุบัติเหตุ แต่หัวหน้าองค์ชายก็ยังไม่บุบสลาย ยังดูดีมากอยู่เลย รู้ว่านายสนิทกับหัวหน้า แต่คงไม่ถึงขั้นนี้หรอกมั้ง?”

วิชจ้องเขม็งใส่ธนกรอย่างเกรี้ยวกราด “นายจะไปรู้อะไร!? หมอบอกว่าขาของหัวหน้าอาจจะเป็นอัมพาตก็ได้!”

“หา?” ธนกรยืนตะลึงอยู่กับที่

เชอร์รีนที่เดินผ่านทั้งสองพอดีได้ยินคำพูดเหล่านั้นทุกคำ และบังเอิญเผชิญหน้ากับทั้งสองอย่างเหมาะเจาะ

ครั้งก่อนที่องค์ชายฉลองวันเกิด วิชก็อยู่ในงานด้วย แล้วยังได้พูดคุยกับเชอร์รีนสองสามคำ ดังนั้นเขาจึงรู้จักเธอ

แต่ในเวลานี้ วิชดูไม่พอใจเชอร์รีนอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้ทักทายและพูดอะไรด้วย แค่มองผ่านแล้วเดินจากไป

วิชอายุยังน้อย เขาคิดว่าถ้าไม่มีเธอ หัวหน้าก็ไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้!

หลังจากที่ทั้งสองจากไปแล้ว เชอร์รีนก็ยืนอยู่ที่เดิม คำพูดของตำรวจหนุ่มคนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว…

ขาขององค์ชายอาจจะเป็นอัมพาต?

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

พอได้สติ เชอร์รีนก็รีบจ้ำอ้าวไปยังห้องผู้ป่วย เธอแน่ใจว่าองค์ชายต้องปิดบังเธอเรื่องขาอย่างแน่นอน!